Η Μεταπολίτευση δεν είναι ούτε κόλαση ούτε παράδεισος!

by Νίκος Τσούλιας
Vincent can Gogh. Path Through a Field with Willows
  • Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΤΣΟΥΛΙΑΣ

Παρακολουθούσα κάπως συστηματικά την τεχνική του λόγου που είχαν ιδιαίτερα κατά την προεκλογική περίοδο οι υποψήφιοι βουλευτές και τα ποικιλώνυμα κομματικά στελέχη. Επρόκειτο για μια τεχνική «μαυρίσματος των Μνημονίων» – θεωρώντας πώς έτσι έπαιρναν μια λαϊκή νομιμοποίηση και μάλλον εδώ που τα λέμε έπιανε αυτή η πρακτική – και φορτώματος της όλης σημερινής κρίσης σε ό,τι προηγήθηκε χρονικά. Έτσι έφταναν να κατηγορούν τη δεκαετία του 1980 για ό,τι συνέβη το 2010!

Υπάρχει μια άκρως λαϊκίστικη νοοτροπία και μια χωρίς καμιά αίσθηση μέτρου ασχετοσύνη όσον αφορά την ανάλυση της όποιας κοινωνικής και οικονομικής κατάστασης, που έχουν αφαιρέσει κάθε ίχνος ορθολογισμού και συστηματικής μελέτης των εξελίξεων στη χώρα μας. Πρόκειται για μια συστημική παθογένεια του κομματικού λόγου, ο οποίος στηρίζεται εν όλω στο να πλήξει την αντίθετη πολιτική πρόταση χωρίς να αισθάνεται την ανάγκη της τεκμηριωμένης πρότασης και της σχετικότητας του ίδιοι του λόγου του. Δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι στην προεκλογική περίοδο όλα τα κόμματα μιλούσαν εξ ονόματος της αλήθειας ωσάν να ήταν μια μεταφυσική έννοια που ο καθένας μπορούσε αβίαστα να της δίνει όποιο περιεχόμενο ήθελε. Ποτέ δεν άκουγες τις φράσεις «κατά τη γνώμη μου», «ίσως να είναι έτσι…», «μπορεί τα πράγματα να είναι αυτής της θεώρησης», «νομίζω ότι…».

Τα στελέχη της αριστεράς έκαναν μάλιστα και μια βουτιά στο παρελθόν, αφού μ’ αυτό τον τρόπο διασφάλιζαν την έξωθεν καλή μαρτυρία δεδομένου ότι η αριστερά δεν είχε κυβερνητικές ευθύνες. Έχω τη γνώμη ότι ο τρόπος με τον οποίο βλέπουμε το πρόσφατο παρελθόν εμπεριέχει σε μεγάλο βαθμό το πώς βλέπουμε και το πώς αντιμετωπίζουμε το παρόν και το μέλλον. Η ευκολία με την οποία απορριπτόταν και απορρίπτεται η μεταπολιτευτική περίοδος στο σύνολό της καταδεικνύει τη φτώχεια της κομματικής σκέψης και την αδυναμία της να προχωρήσει σε μια βασανιστική και συστηματική ανάλυση της πραγματικότητας.

Ισχυρίζομαι λοιπόν ότι η Μεταπολίτευση δεν ήταν ούτε κόλαση ούτε παράδεισος στην ιστορία του σύγχρονου ελληνικού κράτους και δεν κρίνεται ως υπαίτια μιας συνάρτησης του τύπου «ψι = εφ του χι» όσον αφορά την κρίση της σημερινής εποχής. Η κρίση προέκυψε τόσο από ενδογενείς ελληνικούς παράγοντες (μη διαμόρφωση εθνικής στρατηγικής για την εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης πορεία μας και για τη μερική υπέρβαση του έθνους – κράτους, λαϊκισμός του πολιτικού συστήματος και της κοινωνίας μας, αποπαραγωγικοποίηση της οικονομίας μας, καταναλωτισμός και υπερδανεισμός των πολιτών και της χώρας μας κλπ) όσο και από εξωγενείς (επιθετικότητα του χρηματιστηριακού κεφαλαίου, συγκέντρωση του πλούτου σε όλο και πιο λίγα καπιταλιστικά κέντρα, συντηρητικές και νεοφιλελεύθερες πολιτικές σχεδόν σ’ όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο κλπ).

Η μεταπολιτευτική περίοδος ήταν μια περίοδος οικονομικής προόδου και αύξησης του εθνικού προϊόντος, μια περίοδος ανακατανομής του πλούτου της χώρας και άνθισης της δημοκρατίας σε τέτοιο βαθμό που δεν είχε ποτέ η χώρα μας. Και εδώ συνέβαλλαν δημιουργικές κοινωνικές δυνάμεις και δημοκρατικά πολιτικά κόμματα. Γιατί τίποτα δεν «πέφτει από τον ουρανό», τίποτα δεν έρχεται με το «ξεφύλλισμα του ημερολογίου». Αλλά θα πρέπει να είναι κανείς ιδιαίτερα αφελής για να πιστεύει ότι η πορεία της ιστορίας ενός λαού είναι μια γραμμική πορεία προς τη διαρκή πρόοδο. Ποτέ κάτι τέτοιο δεν συνέβη ούτε στη χώρα μας ούτε και αλλού.

Και επειδή είμαστε ως λαός φορείς της άποψης ότι για τα κακά της μοίρας μας ευθύνονται πάντα κάποιοι άλλοι και συνήθως ή ο ξένος παράγοντας ή οι κυβερνήσεις, ποτέ δεν μπήκαμε στον κόπο να κάνουμε μια αυτοκριτική στις δικές μας ευθύνες. Για παράδειγμα, τη δεκαετία του 1990 βλέπαμε να χάνονται χιλιάδες θέσεις εργασίας στη Γαλλία και στην Ισπανία και θεωρούσαμε ότι δεν μας αφορά! Και δεν είχαμε ούτε καν έναν στοιχειώδη προβληματισμό και να αναρωτηθούμε το πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα στη χώρα μας όταν σε πιο ισχυρές χώρες έρχονταν «τα πάνω κάτω».

Αν ανοίξουμε το κεφάλαιο «συντάξεις» (όρια ηλικίας, εφάπαξ, ασφαλιστικά ταμεία), μπορούμε – κατά τη γνώμη μου – να κάνουμε μια εν μέρει πολύ καλή ανατομία του όλου σκηνικού της χώρας μας «πολιτικού συστήματος / παραγωγικού ιστού / κοινωνικών και συνδικαλιστικών κινημάτων / αντιλήψεις πολιτών». Έτσι επιδιώκαμε και βλέπαμε: α) να δίνονται εφάπαξ της τάξης των 200. 000 ευρώ και πάνω – φυσικά ο Δ. Τσουκαλάς του ΣΥΡΙΖΑ με το 1.000.000 και πλέον είχε άλλα προσόντα…- αλλά δεν βλέπαμε ότι ρήμαζαν τα ταμεία και β) να δίνονται συντάξεις σε ηλικίες των 40 και των 50 χρόνων και να θεωρούμε την κίνηση ως «κατακτήσεις», χωρίς να σκεπτόμαστε έστω και με μια παιδική αντίληψη, το πού οδηγεί αυτή η ιστορία. Φυσικά η πρώτη και η κύρια των ευθυνών είναι αυτή των κυβερνήσεων. Αλλά μάς αρκεί αυτό;

Στη μεταπολίτευση δεν βλέπαμε το μέλλον. Το δυστύχημα στη σημερινή περίοδο είναι ότι δεν βλέπουμε ορθολογικά ούτε και το παρελθόν, που είναι ήδη γνωστό…

“ Vincent van Gogh A factory at Asnières 1887 46.5 x 54 cm Oil on canvas ”

Vincent van Gogh A factory at Asnières 1887

The following two tabs change content below.
Νίκος Τσούλιας
Ο Νίκος Τσούλιας κατάγεται από την Αυγή Αμαλιάδας. Είναι εκπαιδευτικός στο 3ο Γενικό Λύκειο Ζωγράφου. Έχει εκλεγεί πρόεδρος της ΟΛΜΕ τέσσερις φορές (1996 – 2003) και έχει εκπονήσει διδακτορική διατριβή στην Ειδική Αγωγή. Έχει εκδώσει δύο βιβλία εκπαιδευτικού περιεχομένου τα: “Σε πρώτο πρόσωπο” και “Παιδείας εγκώμιον“. Έχει συνεργαστεί με τις εφημερίδες «Μεσημβρινή» (1980 – 1986) και «Εξόρμηση» (1988 – 1996).Τα τελευταία χρόνια αρθρογραφεί σε εκπαιδευτικά περιοδικά, στην εφημερίδα “Το Άρθρο” και στις εφημερίδες της Ηλείας, “Η Αυγή” και “Η Ενημέρωση”.
Νίκος Τσούλιας

Τελευταία άρθρα απόΝίκος Τσούλιας (δείτε τα όλα μαζί)

Σχετικά Άρθρα

Leave a Comment

* By using this form you agree with the storage and handling of your data by this website.

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή