Η πιπίλα και η πολιτική

by ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΛΑΧΟΥΡΗΣ
  • Γράφει ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΛΑΧΟΥΡΗΣ

Τη σημασία της γνωστής πιπίλας ως μέσο κατευνασμού των λαών διδάσκει σε πολύ υψηλά επίπεδα η, κατά δήλωσή της, αριστερή κυβέρνησή μας. Το κάνει μάλιστα τόσο αποτελεσματικά, ώστε οι προηγούμενες κι επόμενες κυβερνήσεις οφείλουν να υποκλιθούν με το δέος και τον σεβασμό του νιόφερτου σκλάβου κωπηλάτη (galeotto) μπροστά στον πολύπειρο (κατεργάρη) που κινεί την όποια γαλέρα. Θυμίζω ότι στα νήπια η πιπίλα σκέτη ή ελαφρώς ζαχαρωμένη στοχεύει στην αναβολή κάθε αιτήματος. Λειτουργεί ως υποκατάστατο μιας ανάγκης και θεωρείται από πολλούς ως φυσιολογικό ανακλαστικό καθώς τα μωρά, αν δεν έχουν πιπίλα, χρησιμοποιούν το δάχτυλό τους. Η κυβέρνησή μας όμως γνωρίζοντας ότι ο λαός μας ύστερα από πολλά χρόνια εκλογικής διαδικασίας απόμεινε, ως κοψοχέρης, πιθανότατα χωρίς δάχτυλα, φροντίζει σταθερά ν’ αναπληρώνει το κενό. Απόδειξε μάλιστα ότι ακόμα και οι λαοί που κοιμούνται, με την κατάλληλη πιπίλα δεν ξυπνάνε εύκολα. Τα παραδείγματα πολλά.

Στην αρχική περίοδο της ηρωικής πουκαμίσας και του δασύτριχου στ-ήθους στις Βρυξέλλες, εμείς πιπιλίζαμε εδώ εθνική περηφάνια γιατί φανταζόμαστε άγριες μάχες κόντρα στους επιδρομείς. Πιπιλίζαμε τις ανακοινώσεις για θριαμβικές νίκες που κατάργησαν μνημόνια, τρόικες, ελεγκτές, δανειστές, ότι οι κουτόφραγκοι τελικά υποχώρησαν, ότι δέχθηκαν τους όρους που επιβάλλαμε, δηλαδή να έχουμε συμφωνίεςθεσμούςεταίρους. Η συναλλαγή με τους ως τότε «τοκογλύφους» μετουσιώθηκε σε χρηματικές ροές, η λέξη χρέος χρησιμοποιείται μόνο για να συνοδέψει τη μάχη της μείωσής του, ενώ το δεσποτικό «σκάσε και σκάστα» ηττήθηκε κι έγινε προαπαιτούμενα. Θυμίζω το κλίμα ευφορίας με νανούρισμα τις μειώσεις δαπανών και βουλευτικών προνομίων, τις υποσχέσεις για αποκαλύψεις σκανδάλων κι εξυγίανσης του δημόσιου βίου, τη νέα, γνήσια αυτή τη φορά, διαφάνεια και αξιοκρατία, τα φανταχτερά περί ομαδικών θυσιών, ομοθυμίας κι αποκατάστασης της εθνικής και ατομικής περηφάνιας. Μια ευφορία που δικαιολογούσε τα κυβερνητικά πηγαινέλα «δραχμή ή ευρώ», τα σήμερα υπογράφουμεαύριο δεν υπογράφουμε που εμφανίστηκαν ως μελετημένος σχεδιασμός «δημιουργικής ασάφειας» εντασσόμενος στη «θεωρία των παιγνίων», απ’ όπου δεν  βγήκαμε κουρεμένοι και ταπί, αλλά τροπαιούχοι μ’ «έντιμο συμβιβασμό» και με «πρόγραμμα γέφυρα», προφανώς για να προλάβουμε τους μίζερους που βλέπουν ότι  μας πήρε και μας σέρνει ακόμα και  ο ποταμός.

Με τρόπο δελφικό το ΟΧΙ και του ΝΑΙ του δημοψηφίσματος κατέληξαν είτε στο Όχι ενός απροσδιόριστου ΝΑΙ, είτε ΝΑΙ στο ακατανόητο Όχι και για όσους συνέβη να κοιτάζονται βλάκες, τι τελικά αποφασίζουμε, η πιπίλα έδειξε πως σημασία έχει να ενισχύσουμε τους δικούς μας στον αντιφασιστικό -λόγω Σόϊμπλε, τι ιστορία κι αυτός;- και αντικαπιταλιστικό (λόγω τραπεζών) εκτός έδρας αγώνα της. Σταυροφορία με αντίστροφη πορεία από τους κολλήγους του Νότου ενάντια στους Βόρειους φεουδάρχες. Συνεπώς η υπογραφή των μνημονίων από τους ζωσμένους μπαρούτι εκπροσώπους μας (θυμίζουμε το θα γίνει Κούγκι) δεν ολοκλήρωσε, όπως εμείς αντιλαμβανόμαστε τις ληστείες των εργατικών και των κοινωνικών δικαιωμάτων μας, αλλά αντίθετα έφερε την απαιτούμενη εξισορρόπηση ανισοτήτων, την προοπτική κι ελπίδα που εγγυώνται οι -για πρώτη φορά εμφανισθείσες-κόκκινες γραμμές τις οποίες, ακριβώς επειδή δεν ξέρουμε το βάθος τους, έχουμε τη διαβεβαίωση ότι δεν θα τις υπερβούμε στην ελεύθερη πτώση ποτέ. Η φοροκαταιγίδα και το ξέσχισμα των μνημονίων κατακτήθηκαν σε «αμοιβαία επωφελή συμφωνία», ο ΕΝΦΙΑ υποχωρεί στην επέλαση του ΦΑΠ, η κατάληξη στις Τράπεζες μεγάλου μέρους των δανείων που παίρνουμε κι εξοφλεί ο ελληνικός λαός αφορά πλέον την ανακεφαλαίωσή τους και όχι το λαϊκό ότι ο λαός μας πληρώνει και ξένα (τραπεζικά) κερατιάτικα, το πετσόκομμα των συντάξεων και μισθών ονομάζεται υποχρεωτική αναπροσαρμογή, αποφύγαμε τις οριζόντιες μειώσεις μολονότι η πτώση του εισοδήματος βουτά καθέτως, τα «δώρα» σε πολυεθνικές κοινοπραξίες (περιφερειακά αεροδρόμια, ΔΕΗ, ΤΡΕΝΟΣΕ κλπ) καλούνταιεπενδύσεις κι εργαλεία ανάπτυξης.

Τα μπάχαλα σε Παιδεία, Υγεία, Ασφάλιση, Εργασία, Πολιτισμό κ.ά, οι διορισμοί, τα βολέματα, οι πλημμύρες από έλλειψη έργων, τα δακρυγόνα, οι διαδηλώσεις, όπου δεν αναθεωρούνταιβελτιώνονταιδρομολογούνται είναι οι Άλλοι, παρελθόν εφιάλτης. Επίσης έχουμε τις υπουργικές δηλώσεις ότι αν τους επέτρεπε η θέση τους θα κατέβαιναν κι αυτοί, οι υπουργοί ναι, ναι στις διαδηλώσεις και τα μεγαλόστομα κρατικού λειτουργού, μετά από φυσική καταστροφή με δεκάδες νεκρούς,  ότι θα κάνει μήνυση στο κράτος, προφανώς μηνύοντας τον… εαυτό του.  

Η πιπίλα στο μεγαλείο της. Συριζέϊκη (όχι αριστερή) φρασεολογία και ακαταλαβίστικοι όροι. Κι επειδή η εκτεταμένη χρήση πιπίλας δημιουργεί παραμόρφωση των οδόντων, δυσκολία στην εκφορά της γλώσσας κι εξασθένιση κάθε μνήμης ρίχνουμε στην Βουλή μια απλή συζήτηση και όχι ψηφοφορία για το …μακεδονικό όπου, με κυρίαρχο το Κοτζιακό: «τι θέλετε δηλαδή να πάμε σε πόλεμο;», επικαλούμαστε  το κουβάρι που δημιούργησαν οι προηγούμενοι από το 1913 μέχρι σήμερα, δείχνουμε την ασθενή Μακεδονία οριζοντιωμένη στο κρεββάτι της εντατικής, αυτήν που πιθανότατα στα αντιπολιτευτικά μπαράκια αδιάφοροι την βλέπανε να περνά στραγγαλισμένη, και τραβάμε ως ήρωες το σωληνάκι (άσχετα με την έκταση και μελλοντικές συνέπειες του θανάτου της) πιστοί ακόλουθοι των εισηγήσεων ξένων επιστημόνων για το αναπόφευκτο τέλος. Κι αν κάποιοι αργότερα προσπαθήσουν να θυμηθούν διαφορετικά από τα ευθυγραμμισμένα -σε ποια κατεύθυνση άραγε;- βιβλία που ξαναγράφονται, έχουμε και τον νόμο περί αλυτρωτισμού να λυτρώνει από πιθανές διαμαρτυρίες για τις διορθώσεις, αλλά διαθέτουμε και μπογιά να χρωματίσουμε ανάλογα τους διαμαρτυρόμενους καθώς πρόθυμα και ο πατριωτισμός παραχωρήθηκε σε σαράφηδες.  

Και για όσους δεν καταλαβαίνουμε τίποτα μα τίποτα από τον θαυμαστό κήπο του γκουβέρνου μάς τραβάνε στο …φατσοβιβλίο κι έναν πολιτιστικό εξευτελισμό πως δεν καταλαβαίνουμε γρυ από  την πολιτική τους επειδή αγνοούμε τους «Πασκάλ και τον Μπρικνέρ»  κ.λπ. διανοητές και την Μενεγάκη -προσθέτουμε καρανίκεια εμείς- καλή της ώρα της κοπέλας και να με συγχωρεί που δεν την τηλεακολουθώ όπως άλλοι τρανοί συμβουλάτορες. Λένε ότι, αν το παιδί δεν ικανοποιείται πια και πρέπει ν΄ αντικατασταθεί η πιπίλα, αρχίζουν τα παραμύθια για έξοδο από τα μνημόνια, για τελευταίες συμφωνίες, για μεγάλα βήματα, για παραδοχές ξένων αυθεντιών στο μεγάλο θαύμα, και τα άλλα ηχηρά παρόμοια που περιέγραψε ταπεινά κι αληθινά ο Αλεξανδρινός Ποιητής. Ας προετοιμαστούμε.

The following two tabs change content below.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΛΑΧΟΥΡΗΣ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΛΑΧΟΥΡΗΣ

Ο Γιάννης Πλαχούρης γεννήθηκε το 1951 στην Αθήνα από πατέρα Ηπειρώτη (Τετράκωμο – Τζουμέρκα) και μάνα Μικρασιάτισσα (Αϊβαλί). Εργάστηκε στη δημοσιογραφία (ημερήσιος και περιοδικός Τύπος, ραδιόφωνο) σε διάφορες θέσεις. Έχει γράψει και δημοσιεύσει από το 1973 μέχρι σήμερα ποίηση, μυθιστόρημα, παραμύθια, Καραγκιόζη, τις σατιρικές Ιστορίες του κυρίου Λαμόγιου, κριτικές προσεγγίσεις. Με τον Δημοσθένη Κορδοπάτη εξέδωσαν το ιδιότυπο περιοδικό Κέντρων. Συνεργάτης, κατά καιρούς, σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά (ΚΛΠ, Έρευνα, Περίπλους, Index, Εξώπολις,) και ιστότοπους (Diastixo, fractal, timesnews.gr). Πέρασε και από τον συνδικαλισμό (ΠΟΕΣΥ και πρόεδρος του ΔΣ της ΕΣΠΗΤ) ενώ διετέλεσε μέλος στα Δ.Σ. του Αετοπούλειου Ιδρύματος, της ΔΕΠΑ Χαλανδρίου, του ΔΣ της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών και Γραμματέας του Κέντρου Έρευνας Μικρασιατικού Ελληνισμού του Δήμου Νέας Ιωνίας

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή