Η ποσοτική προσέγγιση της παιδείας

by ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΟΓΚΑΣ

Όταν προσεγγίζουμε τα ζητήματα της Παιδείας με ποσοτικούς και όχι ποιοτικούς στόχους ή με αδιαφάνεια, τότε γεννιούνται τέρατα – Η Παιδεία matrix είναι ένα τέρας

  • Γράφει ο Δημήτρης Δόγκας

Νίκη Κεραμέως : “Θα αγωνιστούμε για να εξασφαλίσουμε σε όλους δικαίωμα στην εκπαίδευση”Να λοιπόν και μια υπουργός αγωνίστρια !!! Είδος σπάνιο στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες.Γιατί “αγωνίζομαι” σε μια τέτοια ευνομούμενη Δημοκρατία σημαίνει ότι “διεκδικώ” κάτι από την εξουσία!Όμως παραδόξως εδώ, εξουσία είναι η ίδια η κ. Κεραμέως και μάλιστα εκτελεστική! Υπουργός!!!

Αν λοιπόν ισχύει ακόμα στη Δημοκρατία μας η διάκριση των εξουσιών τότε προσπαθώ να καταλάβω τι ακριβώς ήθελε να πει με τις δηλώσεις της στη Βουλή. Απέναντι σε ποιους “αγωνίζεται” και από ποιους διεκδικεί η κ. υπουργός την ώρα μάλιστα που εισηγείται μια νομοθετική ρύθμιση;Το λέει η ίδια : “Αυτά τα παιδιά να μην έχουν δικαίωμα στην εκπαίδευση; Εμείς θα αγωνιστούμε για να εξασφαλίσουμε σε όλους δικαίωμα στην εκπαίδευση!Ας κοιτάξουμε επιτέλους μπροστά για το συμφέρον των παιδιών μας.

Δεν θα αφήσουμε μικροπολιτικά και συνδικαλιστικά συμφέροντα να στέκονται εμπόδιο στην πρόοδο των παιδιών μας. Δεν θα κάνουμε καμία έκπτωση στην προάσπιση του δημόσιου συμφέροντος “.Ώστε αυτό ήταν; Αγωνίζεται τάχα η κ. υπουργός παιδείας για να προστατέψει τα δικαιώματα των παιδιών από στους εκπαιδευτικούς; Αυτό λέει κλείνοντας πονηρά το μάτι στον κοινωνικό αυτοματισμό;”Αγωνίζεται” λοιπόν; “Αγωνιζόμαστε”; ” Αγωνίζονται”; Τρέλα!!!

Τρέλα και απέραντη υποκρισία. Και έλλειψη σεβασμού ρόλων, θεσμών, προσωπικοτήτων. Αλλά προπαντός μεγάλη ανοησία, όταν κόβεις το κλαδί πάνω στο οποίο στηρίζεσαι!

Σαν ο κ. Χρυσοχοίδης να αγωνίζεται κόντρα στους αστυνομικούς για να πιάσει τους κλέφτες και ο κ. Δένδιας κόντρα στους διπλωμάτες που για να αντιμετωπίσει τους Τούρκους ή σαν κάποιος να χάρισε στην κ. υπουργό μια μάσκα για τον COVID-19 και αυτή να νόμιζε ότι είναι … η μάσκα του Ζορό.

Προσπαθώ να καταλάβω γιατί ήταν απαραίτητο να νομοθετήσει αυτό το πρωτοφανές και έωλο για τύπου ριάλιτι-σόου μαθήματα και γιατί έπρεπε προς τούτο να διαβάλει και να προσβάλει έτσι τους εκπαιδευτικούς. Ιδιαίτερα όταν η ίδια παρακάτω αναγκάζεται να ομολογήσει το υψηλό επίπεδο και την προσφορά των εκπαιδευτικών, για να υπερασπιστεί το υπουργείο της :”Γιατί αυτή η απαξίωση όλων των συντελεστών της εκπαίδευσης; Όχι μόνο τα κατάφεραν σε χρόνο ρεκόρ, αλλά απέδειξαν ότι η χώρα μας ουδόλως υστερεί έναντι άλλων, τουναντίον υπερτερεί και σε τεχνολογικούς και σε μαθησιακούς και -πολλώ δε μάλλον- σε ανθρώπινους πόρους.

Οι εκπαιδευτικοί μας απέδειξαν ότι και θέλουν και μπορούν να δίνουν λύσεις, έχοντας το συμφέρον των παιδιών στο νου και την καρδιά τους.”Γιατί πράγματι οι Ελληνες εκπαιδευτικοί απέδειξαν και πάλι την ποιότητα και το υψηλό τους επαγγελματικό επίπεδο καθώς και την ισχυρή παιδαγωγική σχέση τους με τα παιδιά, όταν σε χρόνο σχεδόν μηδενικό και με κόστος μηδέν κατάφεραν να στήσουν και σύγχρονη και ασύγχρονη εκπαίδευση από απόσταση. Χωρίς επιμόρφωση, χωρίς ήδη έτοιμο εποπτικό υλικό και με ότι προσωπικό εξοπλισμό διέθετε ο καθένας. Όταν μάλιστα το κόμμα της είχε ολότελα αδιαφορήσει για το ψηφιακό σχολείο που είχε ξεκινήσει επί πρωθυπουργίας Γ. Παπανδρέου, έτσι ώστε μετά από τόσα χρόνια οι υποδομές να είναι ελάχιστες. Και στο τέλος τι ήταν ο “αγώνας” της για “το δικαίωμα όλων των παιδιών στην εκπαίδευση”;

Όπως είπε η ίδια διασκεδάζοντας τις εντυπώσεις, έδωσε απλά τη νομική δυνατότητα στους εκπαιδευτικούς να μεταδίδουν ζωντανά την διδασκαλία τους μέσα στην τάξη. Μα αν μια υπουργός αναστάτωσε επί δυο εβδομάδες την Ελληνική κοινωνία για κάτι που ήταν αχρείαστο και που θα μείνει αζήτητο, τότε ώδινεν όρος και έτεκεν μυν. Αν διαβουλευόταν έγκαιρα με τους εκπαιδευτικούς ως όφειλε, τότε δεν θα είχαμε όλοι αποφύγει αυτό το επικοινωνιακό πανηγύρι. Θα είχε πειστεί ότι ούτε ένας εκπαιδευτικός θα επέτρεπε την καταστροφή του παιδαγωγικού κλίματος στην τάξη του. (1)

Θα είχε έγκαιρα κατανοήσει ότι ο εκπαιδευτικός στη φυσική του τάξη κυκλοφορεί μεταξύ των παιδιών και δεν στέκει ακίνητος μπροστά σε μια κάμερα ως ασώματος κεφαλή. Τα κοιτάει στα μάτια για να νιώσει τι κατάλαβαν και τι όχι, τους μιλά με τα μικρά τους ονόματα, αναφέρεται σε προηγούμενα μαθήματα καθώς και σε πράγματα που μόνο αυτός και οι μαθητές του γνωρίζουν, διδάσκει με διάλογο χωρίς να ξεχωρίζει αυστηρά παράδοση και εξέταση, τροποποιεί τη ροή του μαθήματος ανάλογα με θέματα που ανακύπτουν και συχνά ανοίγει παρενθέσεις ή κάνει προεκτάσεις με παιδαγωγική διάσταση πέρα από το τυπικό μαθησιακό αντικείμενο, κατά την κρίση του.

Ότι το μάθημα τέλος εδράζεται στην διαπροσωπική σχέση (4.2δ) του με τους μαθητές που καλλιεργείται σε όλες τις εκφράσεις και δραστηριότητες του σχολείου και αυτή είναι απαραβίαστη από τρίτους. Έτσι ο εκπαιδευτικός δεν κλείνει την πόρτα της τάξης του από φόβο ή ανεπάρκεια όπως είπαν οι παπαγάλοι, αλλά επειδή η διδασκαλία του είναι το αποτέλεσμα της ελεύθερης και αποκλειστικά προσωπικής του επιλογής όπως ορίζει το Σύνταγμα (1), κάτι που δεν οφείλει να το διαπραγματεύεται με τον Μήτσο και την Κατίνα! Όύτε καν με την υπουργό.Θα είχε πειστεί ότι αυτά που νομοθετεί δεν προσφέρουν ο παραμικρό σε όσους απουσιάζουν αλλά αφαιρούν από το σύνολο των μαθητών το άυλο όφελος, το οποίο διαχειρίζονται οι εκπαιδευτικοί, όπως μόνο αυτοί γνωρίζουν.Γι’ αυτό αξίζει να δείξει λίγο σεβασμό, περισσότερη εμπιστοσύνη και ακόμα περισσότερη ευφυία.

Να αποδεχθεί ότι όπως η ίδια εκπροσωπεί έναν σημαντικό θεσμό το ίδιο και οι εκπαιδευτικοί λειτουργοί είναι εκπρόσωποι ενός άλλου θεσμού και ότι ο λόγος τους στηρίζεται σε επιχειρήματα και σε επιστημονική γνώση. Και είναι ίδιο και υποχρέωση της επαγγελματικής τους ταυτότητας η συμμετοχή και η διατύπωση θέσης.(3)

Αν οι εκπαιδευτικοί επέτρεπαν αυτήν την ταυτόχρονη διδασκαλία τότε προοδευτικά θα άλλαζε ο διαλεκτικός τρόπος διδασκαλίας και θα εξέπιπτε σε διάλεξη. Κατ’ επέκταση θα άλλαζε και η παιδαγωγική σχέση των μαθητών με τους εκπαιδευτικούς και το σχολείο. Και οι ζωντανές και διαπροσωπικές σήμερα σχέσεις θα εκφυλίζονταν σε υπηρεσιακές και απρόσωπες. Το σχολείο που σήμερα στοχεύει στην καλλιέργεια της ελεύθερης συνείδησης και στην ολοκλήρωση της προσωπικότητας των μαθητών (2),(4.1), θα κατρακυλούσε σταδιακά πολλά χρόνια, όχι πίσω στον σωφρονισμό και στην χειραγώγηση αλλά εμπρός, στο σχολείο της αποπροσωποποίησης και αποκοινωνικοποίησης.

Θα το ήθελαν πολλοί αυτό γιατί θα προήγαγε άριστα τον εύκολα χειραγωγήσιμο, χωρίς κρίση, γνώση και άποψη πολίτη που ταιριάζει άριστα στις σημερινές επιθυμίες των αγορών για όσους πρέπει να εκπαιδεύονται για να διοικούνται.Τίθεται λοιπόν το ερώτημα αν αυτή την παιδεία προωθεί σήμερα το υπουργείο παιδείας!Και μην μιλήσει κανείς για προσωρινά μέτρα γιατί οι παιδαγωγικές εκπτώσεις που νομοθετούνται δεν αναφέρονται σε χρόνο λήξης αλλά σε χρόνο εφαρμογής. Και η ζωντανή μετάδοση δεν έρχεται συμπληρωματικά, να διευρύνει δια της τεχνολογίας την επικοινωνία αλλά για να την καθορίσει.

Η πιο επιεικής κριτική για την κ. Κεραμέως είναι ότι εισηγήθηκε με ασυγχώρητη ελαφρότητα και επικοινωνιακή στόχευση. Ισως παρασυρμένη από ανόητους συμβούλους που παρασιτούν στα υπουργικά γραφεία και νομίζουν ότι γνωρίζουν τα θέματα παιδείας επειδή υπήρξαν κάποτε μαθητές. Η ίσως επειδή λόγω του νεαρού της ηλικίας πιστεύει πως οι επιλογές μας αξίζουν μόνο αν έχουν άμεση ανταλλακτική αξία και δεν αξίζουν αν στοχεύουν στο βάθος του χρόνου.Ας είναι αυτό και ας μην υπάρχουν κρυφές σκέψεις για ειδικές εργασιακές σχέσεις ή για νέες μεθόδους χειραγώγησης του φρονήματος εκπαιδευτικών και μαθητών.

Ας πιστέψουμε ακόμα ότι η κ. Κεραμέως είχε ουδεμία σχέση με την γνώριμη κυνική προσπάθεια και την συντονισμένη στάση κάποιων δημοσιογράφων και καναλιών (μεταξύ των οποίων και η ΕΡΤ), να παίξουν τον γνωστό ρόλο του διαμορφωτή συνειδήσεων με τα γνωστά πια επικοινωνιακά κόλπα παραπλάνησης, φίμωσης και τραμπουκισμού της άλλης γνώμης.Αν η κα υπουργός, έχει υψηλά ιδανικά για την παιδεία και κατ’ επέκταση υψηλές φιλοδοξίες, ιδού πεδίον δόξης λαμπρό για μεταρρυθμίσεις που τόσο έχει ανάγκη η παιδεία εδώ και πολλά χρόνια. Όχι για μέτρα αποσπασματικά, ανεμομαζώματα ευκαιριακής κι επικοινωνιακής διαχείρισης ούτε για εφαρμογή συμφωνιών που γίνονται έξω από το χώρο ή τις ανάγκες της παιδείας, αλλά κτήμα εσαεί.

Αγαπητή κα Νίκη Κεραμέως, τώρα ήταν η ώρα να αναλογιστείτε τη δική της θέση απέναντι στην ιστορία! Γιατί παραλάβατε από τον προκάτοχό σας μια παιδεία καθημαγμένη και απαξιωμένη ως κυρίαρχο κοινωνικό μέγεθος, όπως θα έπρεπε να είναι. Με τους μαθητές αποστασιοποιημένους από τα σχολεία, με τους καθηγητές να παραιτούνται “για να περισώσουν την αξιοπρέπειά τους” και το σχολείο ως θεσμό ανήμπορο να ανταποκριθεί πλήρως στον παιδαγωγικό, μορφωτικό, κοινωνικό ή εθνικό ρόλο του.

Εκτιμήστε ότι από τη συνολική κατάρρευση σώζουν το σχολείο ακόμα οι εκπαιδευτικοί, που αρνούνται να αποδεχτούν ότι οι μαθητές τους στα δημόσια σχολεία δεν θα αποκτούν γνώσεις (η γνώση έχει πλάτος, αυτοτέλεια, ιδεολογίες, άποψη) αλλά μόνο κάθετες πληροφορίες που απλά θα τις ταξινομούν, χωρίς κριτική σκέψη ή επιλογή. Ώστε να γίνουν ανεκτικοί και χειραγωγήσιμοι πολίτες μετρίων προσόντων, απλά χρήσιμοι στις περίφημες αγορές.

Είναι ακόμα η ώρα αν αυτό σκοπεύετε να το αλλάξετε κ. υπουργέ!

Έχετε ήδη αργήσει και η παιδεία που βοά πολύ καιρό τώρα ότι χρειάζεται συνολικό “ξέπλυμα” και επανεκκίνηση, ματώνει καθημερινά! Όσο η απόσταση από την παιδεία άλλων χωρών παραμένει, όσο δεν συντονίζεται με την τεχνολογική επανάσταση και την αγορά εργασίας, όσο εξακολουθεί να χάνει στην καθημερινότητά της τον στόχο του ανθρωπισμού, του ολοκληρωμένου ανθρώπου και του ενσυνείδητου πολίτη (2), (4.1).

Δυστυχώς κυρία υπουργέ, κάπου ανάμεσα στο Χάρβαρντ όπου κάνετε τις μεταπτυχιακές σας σπουδές και στη λέσχη Μπίλντερμπεργκ όπου συμμετείχατε ένα μήνα προτού χριστείτε υπουργός παιδείας φαίνεται ότι χάσατε την πίστη σας και δεχτήκατε ότι αρκούν μερικά φτιασίδια για να πετύχετε στον ρόλο σας.

Οι εκπαιδευτικοί όμως είναι εδώ και σας περιμένουν. Αν εξακολουθήσετε να τους αγνοείτε και να υποτιμάτε το ρόλο τους, την υψηλή τους ποιότητα και την πίστη τους στην ιδέα της παιδείας τότε θα περιοριστείτε στο ρόλο της δήθεν Πασιονάριας ενώ ο αγώνας σας θα γίνεται εν κενώ, σαν του σκύλου που κυνηγάει την ουρά του. Και ακόμα χειρότερα θα διαπιστώσετε, όταν θα είναι πλέον αργά, πως όταν προσεγγίζουμε τα ζητήματα της παιδείας με ποσοτικούς και όχι ποιοτικούς στόχους ή με αδιαφάνεια, τότε γεννώνται τέρατα. Η παιδεία Matrix όπου θα είναι αληθινό μόνο ότι θα μπορεί να διατρέχει τα ηλεκτρονικά δίκτυα, είναι τέρας που θυμίζει τον μύθο του σπηλαίου του Πλάτωνα.

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

(1) ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΑΡΘΡΟ 161. Η τέχνη και η επιστήμη, η έρευνα και η διδασκαλία είναι ελεύθερες· η ανάπτυξη και η προαγωγή τους αποτελεί υποχρέωση του Κράτους. Η ακαδημαϊκή ελευθερία και η ελευθερία της διδασκαλίας δεν απαλλάσσουν από το καθήκον της υπακοής στο Σύνταγμα.

(2)ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΑΡΘΡΟ 162. Η παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Κράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Ελλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες.

(3)Ν.1566/85. Εισηγητική Έκθεση…Γ. Θεωρητικό πλαίσιο του σχεδίου νόμου…3. Το σύστημα πρωτ/θμιας και δευτ/θμιας εκπ/σης έχει τα εξής χαρακτηριστικά : …c. Προωθεί αποφασιστικά την αποκέντρωση και εισάγει το δημοκρατικό προγραμματισμό στην παιδεία,την οποία συνδέει με τους στόχους της αυτοδύναμης κοινωνικής και οικονομικής ανάπτυξης της χώρας,d. Εμποδίζει την κοινωνική απομόνωση και καθυστέρηση του εκπ/κού συστήματος και μεταθέτει τον τρόπο λήψης αποφάσεων, ώστε η παιδεία να είναι πραγματικά υπόθεση όλου του Λαού. Εξασφαλίζει δηλ., τη συμμετοχή στη λήψη των αποφάσεων των εκπαιδευτικών, των γονέων, των μαθητών, των κοινωνικών και επιστημονικών φορέων.e. Δίνει έμφαση και προτεραιότητα στο ποιοτικό στοιχείο, στα επιστημονικά και παιδαγωγικά στοιχεία, που θα πρέπει, ως μόνιμα και σταθερά χαρακτηριστικά, να διέπουν τη λειτουργία της παιδείας μας,

(4)ΝΟΜΟΣ 1566/85…ΚΕΦΑΛΑΙΟ Α΄ ΓΕΝΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ Αρθρο 1 Σκοπός – Γλώσσα

1. Σκοπός της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης είναι να συμβάλει στην ολόπλευρη, αρμονική και ισόρροπη ανάπτυξη των διανοητικών και ψυχοσωματικών δυνάμεων των μαθητών, ώστε, ανεξάρτητα από φύλο και καταγωγή, να έχουν τη δυνατότητα να εξελιχθούν σε ολοκληρωμένες προσωπικότητες και να ζήσουν δημιουργικά. Ειδικότερα υποβοηθεί τους μαθητές: ,..

2. Βασικοί συντελεστές για την επίτευξη των παραπάνω σκοπών είναι: α) η προσωπικότητα και η κατάρτιση του προσωπικού όλων των κλάδων και των βαθμίδων της εκπαίδευσης, β) τα αναλυτικά προγράμματα, τα σχολικά βιβλία και τα λοιπά διδακτικά μέσα, καθώς και η σωστή χρήση τους, γ) η εξασφάλιση όλων των αναγκαίων προϋποθέσεων και μέσων για την απρόσκοπτη λειτουργία των σχολείων και δ) η δημιουργία του απαραίτητου παιδαγωγικού κλίματος με την ανάπτυξη αρμονικών διαπροσωπικών σχέσεων στο σχολείο και στην τάξη και με το σεβασμό προς την προσωπικότητα του κάθε μαθητή.

The following two tabs change content below.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΟΓΚΑΣ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΟΓΚΑΣ

Ο Δημήτρης Δόγκας γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πειραιά και σήμερα κατοικεί στον Άλιμο. Είναι απόφοιτος του Μαθηματικού τμήματος του Παν/μίου Αθηνών και μόνιμος καθηγητής σε δημόσιο λύκειο. Έχει αναπτύξει έντονη δραστηριότητα στον συνδικαλισμό και στην τοπική αυτοδιοίκηση καθώς και στο κοινωνικό και πολιτισμικό πεδίο. Διετέλεσε δημοτικός σύμβουλος και αντιδήμαρχος στον Δήμο Αλίμου με ιδιαίτερη παρουσία στον τομέα της παιδείας και έχει αρθρογραφήσει στον τοπικό και ηλεκτρονικό τύπο.

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή