Ήταν μια θεόσταλτη ΣΩΤΗΡΙΑ

Μετά από ώρες καθυστέρησης επιτέλους φτάσαμε στο πολυπόθητο λιμάνι της Πάτρας, αλλά δυστυχώς για εμάς πλέον ήταν πολύ αργά, τόσο αργά που ήταν πλέον μεσημέρι δυο σχεδόν είχε πάει... με τη βαλίτσα στο χέρι, φανερά ταλαιπωρημένοι κι αποσβολωμένοι καθίσαμε σε ένα παγκάκι εκεί απέναντι από το περιβόητο ρολόϊ, κάνοντας έναν γρήγορο και ρεαλιστικό απολογισμό της όλης κατάστασης.

by ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΡΑΝΙΩΤΗ
  • Γράφει η ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΡΑΝΙΩΤΗ

Πέρασαν 25 ολόκληρα χρόνια από τότε κι όμως κάθε χρόνο λίγο πριν τις γιορτές πάντα έρχεται στη μνήμη μου και ζωντανεύει εκείνη η τόσο παράξενη και Θεόσταλτη Σωτηρία, που βίωσα τόσο έντονα εκείνη τη χρονιά κι όμως, ναι, όσο κι αν φαντάζει περίεργο κι όσο κι αν ο χρόνος τρέχει αμείλικτα, εκείνη η ανάμνηση δε φεύγει από τη σκέψη μου κι ούτε πρόκειται να σβήσει ποτέ! Ήταν Χειμώνας, περίπου στα μέσα Δεκεμβρίου και το κρύο σε διαπερνούσε αρκετά τσουχτερό, με βροχερό καιρό, εδώ στη μεγάλη πόλη της Αθήνας.

Μόλις είχαμε μεταβεί από το νησί όπου διαμέναμε τότε για προγραμματισμένο ραντεβού μου έκτακτων εξετάσεων στις αρχές του 5ου μήνα κύησής μου μετά από κάποιες κι ανησυχητικές ενοχλήσεις! Η όλη διαμονή μας διήρκεσε ένα τριήμερο όλο κι όλο.. Τα έξοδά μας ήταν εντελώς μετρημένα και υπολογισμένα μέχρι τελευταίας δραχμής, όλα μαζί με τα εισιτήρια μεταφοράς, εξετάσεις ιατρικές και κάτι μικρό έξοδα στην πόλη, καθώς ακόμα και τα τσιγάρα για τον σύζυγο κι έναν τελευταίο καφέ στο πλοίο κατά την διάρκεια της επιστροφής, μέχρι και να πατήσουμε το ποδαράκι μας πίσω στο σπίτι, δε μας έπαιρνε να ξοδέψουμε απολύτως τίποτα έξτρα παραπάνω… Η διαμονή μας στην πόλη ευτυχώς για εμάς ήταν δωρεάν, μιας και είχαμε την τύχη να μας φιλοξενεί η αγαπημένη μου θεία η αείμνηστη και καλόκαρδη αδερφή της μητέρας μου, η οποία τότε δυστυχώς βίωνε το δικό της Γολγοθά χτυπημένη από την επάρατη νόσο!

Μετά την ολοκλήρωση κάθε απαραίτητης ενέργειας στην πόλη κι εφόσον πλέον ολοκληρώθηκαν όλες οι εξετάσεις με τη βοήθεια του Θεού, ευτυχώς πήγαν όλα καλά… Δοξασμένο το όνομά του! Όλες οι απαντήσεις, με εξαίρεση το χαμηλό αιματοκρίτη, τους αδικαιολόγητους συχνούς εμετούς για το μήνα που διένυα και τον χαμηλό πλακούντα, έδειξαν ότι το μωρό μου ήταν καλά και χαίραμε άκρας υγείας. Με προσοχή, λοιπόν, και εις το επανιδείν, οδεύαμε πλέον για τον τοκετό..! Έτσι λοιπόν με το εισιτήριο επιστροφής, Τρίτη πρωί πρωί στο ΚΤΕΛ βρισκόμασταν μέσα στο λεωφορείο με προορισμό την Πάτρα, όπου και θα παίρναμε από το λιμάνι το πλοίο για την επιστροφή μας στο νησί.

Ο χρόνος μας εδώ κι αν ήταν υπολογισμένος, είχαμε περίπου μισή ώρα και κάτι στη διάθεσή μας μέχρι να περάσουμε κάθε διαδικασία και να σαλπάρουμε, καθώς το πλοίο έφευγε αυστηρά στην ώρα του, με λίγα λόγια φτάναμε στις δώδεκα στο λιμάνι και δώδεκα και μισή μ.μ. με μία παρά έλυναν κάβους και σήκωναν τις πόρτες. Ο καιρός εξακολουθούσε να είναι άστατος, κατά τόπους ήταν αρκετά πιο άγριος, έβρεχε και φύσαγε πολύ !Δε σας κρύβω ότι ένιωθα έντονη ανησυχία για το τι καιρό θα έχει στην Πάτρα και πόσα μποφόρ αέρα θα έχει η θάλασσα, διότι ως γνωστόν πέραν της τότε κατάστασής μου λόγω εγκυμοσύνης, μέχρι και σήμερα δεν αντέχω πλοίο να κουνά, έτσι και τύχει να συμβεί κάνω εμετούς ασταμάτητα μέχρι “να βγουν τα σωθικά μου”… Έτσι λοιπόν παρακαλούσα με κλειστά τα μάτια να μην έχει πολλά μποφόρ… Η βροχή δε με ενοχλούσε!

Καθώς είχα κλειστά τα μάτια έντονη ναυτία μού ήρθε ξαφνικά από την όλη κατάσταση της κακοκαιρίας, τις στροφές, την όλη ταραχή, ανησυχία. και ζήτησα από το σύντροφό μου μια σακούλα άμεσα για να κάνω εμετό. Αφού ξελιγώθηκα, έγειρα το κεφάλι μου πάνω του για λίγη ηρεμία κι εκεί που άρχισα να πιστεύω ότι όλα καλά θα πάνε, ξαφνικά πάνω στην Εθνική οδό κόβει ταχύτητα ο οδηγός απότομα τραντάζοντάς με από την ελάχιστη ηρεμία, ακινητοποιώντας εντελώς το λεωφορείο. Ανησυχία από τους επιβάτες φυσικά κι από μέρους μου για το τι συμβαίνει και σταματήσαμε έτσι ξαφνικά…

Και τι να δούμε; Ένα βουνό από έκπτωτους βράχους και σωροί χωμάτων από κατολίσθηση λόγω κακοκαιρίας σε όλο το πλάτος της Εθνικής οδού κοντά στην Κακιά Σκάλα, αν θυμάμαι καλά… Είχαν κλείσει το δρόμο, με αποτέλεσμα να έχουν κοπεί και τα δύο ρεύματα κυκλοφορίας, ο οδηγός σε επαφή με άλλους οδηγούς από άλλα διερχόμενα ΙΧ οχήματα ακινητοποιημένα κι αυτά όπως εμείς έσπευσε να μας πληροφορήσει εξηγώντας ότι ο δρόμος έχει μια ώρα ήδη που έχει κλείσει κι ότι η τροχαία έχει ειδοποιήσει και περιμένουν όχημα βαρέως τύπου σκαπτικό απ’ ό,τι κατάλαβα για να σπάσει και να μεταφέρει τους βράχους από την κατολίσθηση κι ότι δεν προβλέπεται νωρίτερα από δυο με τρείς ώρες, ίσως και παραπάνω, να αποκατασταθεί η κυκλοφορία…  Τι να σας πω τώρα; Ότι ακούγοντάς τον, τι ταμπλάς μας ήρθε;… Χαιρέτα μας τον πλάτανο κι όπως ήταν φυσικό κι επόμενο στην προκειμένη… αντίο πλοίο…!

Όντως, μετά από ώρες καθυστέρησης επιτέλους φτάσαμε στο πολυπόθητο λιμάνι της Πάτρας, αλλά δυστυχώς για εμάς πλέον ήταν πολύ αργά, τόσο αργά που ήταν πλέον μεσημέρι δυο σχεδόν είχε πάει… με τη βαλίτσα στο χέρι, φανερά ταλαιπωρημένοι κι αποσβολωμένοι καθίσαμε σε ένα παγκάκι εκεί απέναντι από το περιβόητο ρολόϊ, κάνοντας έναν γρήγορο και ρεαλιστικό απολογισμό της όλης κατάστασης. Περιττό να σας πω ότι μου ήρθε να τραβήξω τα μαλλιά μου όταν αντιλήφθηκα ότι πρέπει να διανυκτερεύσουμε στην Πάτρα μέχρι την επόμενη που θα ερχόταν το πλοίο και χωρίς δυστυχώς το ανάλογο χρηματικό ποσό ώστε να καλύψουμε τα έξοδα διαμονής μας εκεί.

Η κατάσταση πλέον άρχισε στην κυριολεξία να εξελίσσεται σε τραγική. Υποτασική από την αρχή της εγκυμοσύνης και με πολλές καούρες και εμετούς άρχισε να επανέρχεται δριμύτερη, κάνοντάς με να ψάχνω πάλι απεγνωσμένα άμεσα σακούλα για εμετό. Ευτυχώς βρέθηκε μια στη βαλίτσα που είχε μέσα ένα ζευγάρι παπούτσια, πάλι καλά δηλαδή… Στο μεταξύ ο σύζυγος αφού έσπευσε στο κοντινότερο ξενοδοχείο ρωτώντας το κόστος της βραδιάς εξηγώντας την κατάστασΉ μας αλλά και τη θέση μου, λίαν επιεικώς του έδωσαν προσφορά διανυκτέρευσης από πέντε σε τρεις χιλιάδες δραχμές. Θα πάω, μου λέει αποφασισμένος, στην κοντινότερη αρχή να ζητήσω δανεικά για την κάλυψη έστω του ξενοδοχείου, έστω το ποσό των τριών χιλιάδων δραχμών αν έχει κάποιος, με την ταυτότητά μου, να μας βοηθήσει. Για φαγητό δεν το συζητήσαμε καν. Είχαμε κι εμείς περίπου τριακόσιες δραχμές, σκεφτήκαμε… Έστω ένα σάντουιτς σήμερα κι ένα αύριο, μας αρκεί..!

Κίνησε, λοιπόν, για βοήθεια, αφήνοντές με στο παγκάκι της πλατείας, με τη σακούλα στο χέρι κι αφού έβγαλα ό,τι έβγαλα καθήμενη βλέποντας το μουντό καιρό… πάλι καλά που δε βρέχει σκέφτηκα… Τι το ήθελα όμως… λες και με είχαν καταραστεί… Άρχισε πάλι να ψιλοβρέχει… Δε λένε “ενός κακού, χίλια μύρια έπονται”; Ε, δεν άντεξα πλέον κι εγώ αυτό όταν ξέσπασα, με πήραν τα δάκρυα κι άρχισα να κλαίω απαρηγόρητη κοιτώντας γύρω μου μη τυχόν με βλέπει και κανείς, αν και τέτοια ώρα ελάχιστοι άνθρωποι περπατούσαν κρατώντας ομπρέλες και σε αρκετή απόσταση από εμένα προσπαθώντας να αποφύγουν τη βροχή. Ποιός να με δει;

Έτσι, συνέχισα να κλαίω πλέον με λυγμούς, βλέποντας τη βροχή να δυναμώνει. Δεν πέρασε ούτε λεπτό από αυτή την κατάσταση και ξάφνου ένιωσα τη βροχή να κόβεται από πάνω μου με μια ομπρέλα μωβ με άσπρα ανθάκια να με καλύπτει σχεδόν ολόκληρη και μια γυναικεία φωνή να ηχεί μες στα αυτιά μου ρωτώντας με έντονα και με ενδιαφέρον “γιατί κλαίς και κάθεσαι μες στη βροχή;” Έκπληκτη κι από ντροπή γι’ αυτή μου την αδύναμη στιγμή, γύρισα το πρόσωπο από την άλλη να κρύψω τα δάκρυά μου, απαντώτας ό,τι μου ήρθε στη στιγμή. Να, δηλαδή, ότι εγώ είμαι εδώ και περιμένω τον άντρα μου που πετάχτηκε σε μια δουλειά, να έρθει να με πάρει και στο μεταξύ έπιασε η βροχή, με ενόχλησε που δεν έχω ομπρέλα, βράχηκα κι αυτός είναι ο λόγος που κλαίω! Και γιατί δεν πήγες απέναντι που έχει υπόστεγο να προφυλαχτείς, μου λέει. Δεν το πρόσεξα, ψέλισσα, μες στην ταραχή μου, θα πάω τώρα κιόλας που μου το είπατε, απάντησα ευχαριστώντας την για την πληροφορία αλλά και την προφύλαξή μου από την ομπρέλα της κι έκανα να σηκωθώ… Μα εσύ είσαι έγκυος κοπέλα μου, άρχισε να αναφωνεί παρατηρώντας με. Τώρα σε πρόσεξα… για κάτσε κάτω και μη πας απέναντι, έχει μεν υπόστεγο, αλλα δεν έχει παγκάκι να καθίσεις και πες μου αν θες σε παρακαλώ τι σου συμβαίνει… Εγώ, φυσικά, μιλιά, τι να κάτσω να πω σε μια άγνωστη Κυρία που ήρθε κι έκατσε, χωρίς να την αντιληφθώ το πότε ακριβώς, στο πίσω παγκάκι από εμένα κρατώντας μια σακούλα με πορτοκάλια και την ομπρέλα της μαζί… Σταμάτα, μου λέει με κατανόηση στα μάτια, να κρύβεις το πρόσωπό σου και να κλαίς, δεν πρέπει να απελπίζεσαι κι ό,τι κι αν είναι θα πάνε όλα καλά… ακόμη κι αν σε εγκατέλειψε, δεν αξίζει να κλαίς για κανέναν. Θα δεις, μου λέει, έχει ο Θεός… Φάε, σε παρακαλώ, μόνο αυτό το πορτοκάλι, που όλως τυχαία έχω καθαρίσει έτσι για να περάσει η ώρα μου, δεν το θέλω εγώ, εσύ το έχεις ανάγκη, φαίνεσαι πολύ εξαντλημένη… Όχι, όχι, Κυρία μου, της λέω έντρομη για την τροπή που έπαιρνε η κατάσταση, λάθος καταλάβατε, δεν είναι έτσι τα πράγματα… Αλλά πώς είναι, με ρωτάει με έντονο ύφος; Και τότε εγώ άρχισα να της εξηγώ δειλά-δειλά την όλη κατάσταση όλων των ατυχών γεγονότων που μας είχαν βρεί μέχρι εκείνη τη στιγμή… Αμάν βρε κοπέλα μου, αναφώνησε, δεν το λες τόση ώρα και με λαχτάρησες… Νόμιζα ότι σκεφτόσουν να κάνεις καμιά βλακεία, ξέρεις αυτές που δε θέλω ούτε να φανταστώ…

Άκου μικρή μου, λέει ακουμπώντας με ελαφρά στον ώμο με ανθρώπινο ενδιαφέρον και στοργή, σταμάτα να κλαίς γιατί ταράζεις το μωράκι που έχεις μέσα στην κοιλίτσα σου και φάε, σε παρακαλώ πολύ, αυτό το πορτοκάλι οπωσδήποτε γιατί πρέπει να σου ανέβει η πίεση, σε βλέπω έχεις χλωμιάσει και δε σου κάνει καλό μετά από τόση ταλαιπωρία, εμετούς και ασιτία μαζί… Μα δε μπορώ να καταπιώ, της λέω, το στομάχι μου έχει δεθεί κόμπος. Θα κάνεις προσπάθεια, μου απαντά, θες δε θες για το μωρό σου, ξεκίνα, εμπρός μαρς, με μία-μία φέτα τη φορά. Να, θα σου κάνω παρέα κι εγώ, θα τρώμε μαζί…

Δε μπορώ να πω ότι μετά από μερικές φέτες πορτοκαλιού ότι δε συνήλθα, αμέσως ζωήρεψα ξανά κι ένιωσα πιο δυνατή… Μπράβο, μου λέει, τώρα που ήρθε και λίγο χρώμα στα μάγουλά σου, και είσαι καλύτερα πρέπει να πεταχτώ για λίγο απέναντι στην τράπεζα ώστε να προλάβω πρίν κλείσουν, να κάνω μια δουλειά… Να πάτε τώρα κιόλας, της λέω, μη καθυστερείτε εδώ με μένα… Θα πάω, μου λέει, αν μου υποσχεθείς μέχρι να γυρίσω, ότι θα μου κρατήσεις για λίγο την ομπρέλα και τη σακούλα με τα πορτοκάλια να μην τα κουβαλήσω μέχρι εκεί ώστε να τους προλάβω. Να, δε θα αργήσω, πέντε λεπτά θα κάνω μόνο… Φυσικά, απαντώ, μην ανησυχείτε, εγώ θα είμαι εδώ έτσι κι αλλιως. Τρέχω, μου λέει και φεύγει γοργά!!!

Πράγματι επέστρεψε αμέσως μετά από λίγο, ούτε που κατάλαβα πως πέρασε η ώρα. Δηλαδή, γενικά, όπως θα δείτε, από την ώρα που συναντήθηκα μαζί της, ήταν σαν να πάγωσε ο χρόνος, αλήθεια τώρα, παράξενο δεν είναι; Ευτυχώς, στο τσακ τους πρόλαβα στο ίσα-ίσα, μου λέει, καθώς καθόνταν ξανά δίπλα μου.

Σε ευχαριστώ που πρόσεχες τα πράγματά μου, να είσαι καλά! Μα δεν έκανα τίποτα, της απαντώ, εγώ απλά καθόμουν εδώ… Και περιμένεις τον άντρα σου, ξέρω, ξέρω, μου απαντά, έρχεται όμως μου λέει, μην ανησυχείς, όπου να ‘ναι φτάνει… εγώ όμως πρέπει να σε χαιρετήσω, θα φύγω… Πού θα πάτε, τη ρωτώ, εντελώς αυθόρμητα, στο σπίτι σας; Όχι, δε μπορώ να πάω ακόμα εκεί, θα περπατήσω λίγο στο λιμάνι, να περάσει η ώρα και μετά θα πάω σπίτι, όμως σε παρακαλώ πολύ, για να μην έχω τόσο φορτίο στο δρόμο μου, κρατάς την τσάντα με τα πορτοκάλια και την ομπρέλα αν τη θες φυσικά σε περίπτωση που βρέξει ξανά (σημ.η βροχή σταμάτησε από την ώρα που είχαμε συναντηθεί) κι αυτό το δεκαχίλιαρο που έβγαλα για εσένα μόλις πρίν από την τράπεζα… μιας και είστε σε αυτή τη δύσκολη θέση, πάρτο, μου λέει, κοιτώντας με επίμονα, το έχετε ανάγκη, πρέπει να κοιμηθείτε, να φάτε… κι εσύ, κοπέλα μου, ακόμα περισσότερο έχεις ανάγκη κι ας μην το έχεις καταλάβει, χρειάζεσαι κανονικό φαϊ κι όχι ένα μισό σάντουιτς.

Σας ευχαριστώ πολύ, ψέλισα έκπληκτη από όλο αυτό, δε θα τα δεχτώ όμως, χωρίς να θέλω να σας προσβάλω, όλα αυτά γιατί θα φέρει ο σύζυγος χρήματα μιας κι έφυγε για να δανειστεί, οπότε κρατήστε τα κι εμείς θα τα καταφέρουμε… Κοίτα, μου λέει, καταλαβαίνω ότι σε έφερα σε δύσκολη θέση, όμως επιμένω να τα πάρεις σε περίπτωση που κάτι χρειαστείτε παραπάνω.

Δε μπορώ, αποκρίνομαι με σοβαρό ύφος, είναι πολλά τα λεφτά και εσείς είστε μια άγνωστη σκέφτηκα από μέσα μου….’Ηταν σαν να διάβασε τη σκέψη μου κι αυτόματα άρχισε να με ρωτά πόσα θα δεχόσουν και θα ήσουν ευχαριστημένη και με ποιο τρόπο θα σε έπειθα να τα πάρεις σε περίπτωση που δεν έρθει ο σύζυγος πίσω με λεφτά..;! Τουλάχιστον με τα μισά κι εφόσον μου δίνατε απαραίτητα το λαγαριασμό τραπέζης σας, ώστε να μπορέσω να σας τα επιστρέψω άμεσα απάντησα κάπως αμήχανα. Ωραία, λοιπόν, μην κάνεις βήμα,  έρχομαι αμέσως… Επέστρεψε ταχύτατα από το απέναντι περίπτερο της πλατείας, κρατώντας στο χέρι τα δυο πεντοχίλιαρα κι έναν στυλό με χαρτί όπου πάνω του σημείωσε το λογαριασμό της τράπεζάς της, όπου και θα μπορούσα να επιστρέψω το δανεικό πλέον πεντοχίλιαρο σε αυτή την άγνωστη κι Αγία Κυρία θα πώ εγώ που ήρθε σαν από μηχανής Θεός την κατάλληλη στιγμή, όπως θα διαπιστώσετε κι εσείς παρακάτω..!

Τόση ώρα όμως που μιλάμε και με βοηθάτε,  θέλω να σας πω ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ, σίγουρα όμως ένα δε φτάνει δεν είναι αρκετό για όσα κάνετε, θα ήθελα πρίν φύγετε να μου πείτε το όνομα σας παρακαλώ..!

Δε μπορώ μου λέει να σου το πω και δεν θέλω, δεν έχει καμία σημασία, δεν σου είναι απαραίτητο..!

Μα πώς… ψέλισα ξανά, σας είπα τόσα και δέχτηκα τόσα πολλά από εσάς… τι θα πω στον άνδρα μου, από πού είναι τα λεφτά… Από μια άγνωστη να του πείς που ήρθε κι έφυγε στα ξαφνικά..!!!

Δε πέρασαν ούτε πέντε λεπτά κι επέστρεψε κι ο σύζυγος, εγώ μόνη πλέον… τον κοιτώ στα μάτια, μα βλέπω ότι με αποφεύγει αγχωμένος, τι έχεις ρωτώ… τι να έχω, είμαι σκασμένος, έχω τόση ώρα που ψάχνω για δανεικά, αλλά μάταια, πουθενά, κανένας, δυστυχώς, βρήκα όμως να βγάλουμε το βράδυ, ο αξιωματικός υπηρεσίας της αρχής προσφέρθηκε στη βάρδια του να μας παρέχει στο γραφείο του μια πολυθρόνα για εσένα να είσαι κάπως πιο άνετα και μια καρέκλα για εμένα… τι λες, πάμε… το ξέρω δεν είναι ό,τι καλύτερο για εσένα, όμως δεν έχουμε άλλη επιλογή..!

Έχω όμως εγώ, του απαντώ χαμογελώντας, κι όσο έλειπες εσύ, κοίτα τι κατάφερα εγώ εδώ… και του δείχνω το σωτήριο πεντοχίλιαρο (που παρά λίγο από περηφάνια να το αρνηθώ κι αυτό από την Άγια και Σωτήρια Κυρία) κι αστράφτοντας από χαρά στα μάτια μου, του περιγράφω με κάθε λεπτομέρεια όλη την ιστορία !!!

Το ταξίδι της επιστροφής την επόμενη μέρα ήταν ευτυχώς αίσιο, ασφαλές και χωρίς μποφόρ..!

Η μόνη μου έγνοια μέσα στη βδομάδα ήταν πότε θα έρθει ο μισθός στο σπίτι, ώστε να μπορέσω επιτέλους να επιστρέψω τα σωτήρια λεφτά…

Λίγο πριν το τέλος της εβδομάδας επιτέλους ήρθε αυτή η ώρα. Παρασκευή, γύρω στη μία, κατάφερα να είμαι μπροστά στο ταμεία της τράπεζας με το πεντοχίλιαρο και το λογαριασμό κατάθεσης στο χέρι. Το όνομα του καταθέτη, με ρωτά, το γνωρίζετε, έχετε κάποιο στοιχείο σε ποιόν βάζετε τα λεφτά; Όχι, του απαντώ, δε γνωρίζω και θα ήθελα πολύ να μάθω σε ποιόν ανήκει ο λογαριασμός, μήπως μπορούμε με κάποιο τρόπο μέσα από το σύστημα να το δούμε;

Μόλις το σύστημα έβγαλε αυτόματα τα στοιχεία που ζητάτε στο αποδεικτικό κατάθεσης, το οποίο και μόλις βγήκε. Σωτηρία Παπαγ… ονομάζεται!

Κύματα από ρίγη συγκίνησης διαπέρασαν το κορμί μου αυτόματα εκείνη τη στιγμή συνειδητοποιώντας με μεγάλη μου έκπληξη πως εκείνη η μία και δική μου Θεόσταλτη Σωτηρία (μπορεί τώρα σε εσάς να φαντάζει απίστευτο όλο αυτό, όμως, είναι πέρα για πέρα αληθινό) ήταν κι ονομάζεται και στην πραγματικότητα Σωτηρία!!!

The following two tabs change content below.

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΡΑΝΙΩΤΗ

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Αστακό Αιτ/νίας, όπου και αποφοίτησε από το Γενικό Λύκειο, σπούδασε Φωτογραφία στην Αθήνα κι ασχολείται τα τελευταία 15 χρόνια ως φωτογράφος γάμου, μόδας, διαφημιστικής, καλλιτεχνικής, εκδηλώσεων, κ.ά… Στόχος της κάθε φορά μέσα από το φακό της είναι να συλλαμβάνει αυθόρμητες στιγμές γεμάτες συναισθήματα.. κι αυτό της δίνει ένταση και ενέργεια ωθώντας την να αγαπά περισσότερο το μαγικό κόσμο της Φωτογραφίας! Στον ελεύθερο χρόνο της ασχολείται με το διάβασμα, τη μουσική και το θέατρο!!!

Τελευταία άρθρα απόΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΡΑΝΙΩΤΗ (δείτε τα όλα μαζί)

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή