Κατερίνα Κουτουκάκη: “Σε έναν κόσμο που παλεύουν να τον πνίξουν στο σκοτάδι, επιλέγω σταθερά να κοιτάζω το φως…”

"Η πανδημία βοήθησε να βγουν στην επιφάνεια όσα κρύβαμε κάτω από το χαλί..."

by Νίκος Λαγκαδινός
  • Συνέντευξη στον ΝΙΚΟ ΛΑΓΚΑΔΙΝΟ

Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα διάβαζα ένα μυθιστόρημα 508 σελίδων σε μια μέρα. Μη φανταστείτε ότι διάβαζα τις δεξιές σελίδες. Όχι!! Παράτησα τις άλλες δουλειές μου και το διάβασα. Σηκώθηκα 2-3 φορές για να ξεθαμπώσουν τα μάτια μου και μετά ξανά στο διάβασμα. Τη συγγραφέα δεν την γνώριζα. Μου έκανε όμως εντύπωση ο τίτλος που μπορεί να δείχνει κοινότοπος γιατί η λέξη “αλήθεια” είναι πολυφορεμένη και ταλαιπωρημένη. Το διάβασα όλο το μυθιστόρημα χωρίς να νιώσω βαρεμάρα. Με είχε πιάσει γερά η μυθιστορηματική γράφή της Κατερίνας που τώρα τη νιώθω φίλη μου και το απολάμβανα.

Σε μια ανάρτηση στην ιστοσελίδα της στο facebook, η Κατερίνα γράφει: “Σε έναν κόσμο που παλεύουν να τον πνίξουν στο σκοτάδι, επιλέγω σταθερά να κοιτάζω το φως. Όχι από ανόητο πείσμα. Μα από ξεκάθαρα συνειδητή επιλογή.” Κι αυτό ίσως συμπυκνώνει το νόημα του βιβλίου της ΔΕΚΑ ΑΛΗΘΕΙΕΣ” που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λιβάνη. Η ηρωίδα της, η Φωτεινή, έχει σταθερά στραμμένο το βλέμμα της στο φως! Γιατί αλλιώς δεν θα μπορούσε να επιβιώσει. Δεν είμαι κριτικός για να γράψω περισπούδαστα λόγια για το έργο αυτό. Ένας αναγνώστης είμαι που απολαμβάνει την ανάγνωση και το καλό  βιβλίο. Μου έδωσαν αυτή την ευκαιρία οι “Δέκα αλήθειες” που στην αρχή με παραξένεψαν. Αναρωτήθηκα αν υπάρχουν πολλές αλήθειες γιατί εγώ ξέρω μόνο μία!

Είπα ότι η συγγραφέας θα μας δώσει κάποιες πληροφορίες παραπάνω κι έτσι προέκυψε η συνέντευξη ποου ακολουθεί:

  • Γιατί “δέκα αλήθειες” κι όχι… μία;

Γιατί «Δέκα Εντολές» κι όχι μία; Γιατί το δέκα είναι ένας ισχυρός αριθμός και γιατί τόσες χρειάστηκαν για να αλλάξει ένας άνθρωπος ή και περισσότεροι. Πως να συμπεριλάβεις την αλήθεια μιας ολόκληρης ζωής σε μία μόνο φράση;

  • Τι είναι η φιλία μεταξύ δυο ανθρώπων;

Για μένα είναι η πιο ιερή σχέση μεταξύ δύο ανθρώπων μετά από την σχέση μάνας/γονέα και παιδιού. Είναι εξαιρετικά σημαντικό μέχρι το τέλος της ζωής σου να έχεις καταφέρει να αναπτύξεις έστω και με έναν άνθρωπο μια ειλικρινή, βαθιά και ισότιμη φιλία. Μία φιλία μέσα στην οποία θα νιώθεις πλήρης, ελεύθερος, αληθινός. Να αλληλοεπιδράς με ειλικρινή αγάπη και σεβασμό απέναντι στον άνθρωπο που τον επέλεξες και σε επέλεξε για φίλο του.

  • Κάπου γράφετε ότι το μεγαλύτερο λάθος των ανθρώπων στις φιλικές τους σχέσεις είναι η πράξη της ευεργεσίας…

Ναι… Γιατί μπορεί μία ευεργεσία να είναι η αρχή του τέλους μίας φιλίας, αν η φιλία φυσικά δεν έχει θεμελιωθεί στους όρους που ανέφερα στην προηγούμενη απάντηση μου. Π.χ. ο ένας φίλος είναι σε δυσχέρεια, ο άλλος τον βοηθά γιατί έτσι αισθάνεται πως χρειάζεται να πράξει για τον φίλο του. Αν η σχέση δεν είναι ειλικρινής και αληθινή, θα έρθει η στιγμή που ο πρώτος την στιγμή που θα νιώσει ξανά δυνατός, θα νιώθει πάντα αδύναμος μπροστά στον φίλο του, γιατί εκείνος θα γνωρίζει την δύσκολη στιγμή του. Ουδείς χειρότερος εχθρός του ευεργετηθέντος.

  • Οι γερές φιλίες μήπως δεν κρατάνε πολύ κι αυτές;

Οι γερές φιλίες κρατούν γιατί είναι γερές. Δηλαδή έχουν σκάψει βαθιά θεμέλια. Χτίζονται με άριστα υλικά και φροντίζουν οι μετέχοντες στην σχέση να μην ξεχνούν να συντηρούν χωρίς εγωισμό, με αγάπη και ενσυναίσθηση το οικοδόμημα της σχέσης τους.

  • Τελικά, είναι τόσο δύσκολες οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων;

Είναι αρκετά… Μεγαλώνοντας κατάλαβα πως οι σχέσεις γίνονται πιο απλές όταν οι άνθρωποι απαλλάσσονται από απατηλές προσδοκίες και στερεότυπα. Αν συμπεριλάβουμε στις σχέσεις μας την θετική πρόθεση και την αλήθεια, τότε τα πράγματα απλοποιούνται. Ας δούμε μια συντροφιά μικρών παιδιών και ας τα παρατηρήσουμε. Πόσο εύκολα ξεχνούν, παίζουν, μονιάζουν και ξανατσακώνονται. Χωρίς προσδοκίες. Μόνο με πρόθεση να χαρούν!

“Σε έναν κόσμο που παλεύουν να τον πνίξουν στο σκοτάδι, επιλέγω σταθερά να κοιτάζω το φως. Όχι από ανόητο πείσμα. Μα από ξεκάθαρα συνειδητή επιλογή.”

  • Τι χρειάζεται για να επιβιώσει ένας γάμος σήμερα που όλα είναι ρευστά;

Σεβασμός στην προσωπικότητα του άλλου. Αγάπη αμοιβαία και συχνός επαναπροσδιορισμός. Μεγαλώνουμε και αλλάζουμε. Δεν γίνεται να ζητάς να μην αλλάζει ο σύντροφος σου. Δεν γίνεται να μένεις προσκολλημένος στο παρελθόν. Ο γάμος είναι ένας ζωντανός οργανισμός, που χρειάζεται τροφή για να επιζήσει και να εξελιχθεί. Κυρίως όμως αυτό που χρειάζεται είναι δύο άνθρωποι να είναι συντονισμένοι να συνυπάρχουν σε κοινό τόπο. Να έχουν την πρόθεση να είναι μαζί. Κάποια πράγματα βέβαια είναι και καρμικά. Είναι έτσι να συμβούν.

  • Άραγε ο φόβος της μοναξιάς οδήγησε τη Φωτεινή ώστε να ξαναβρεθεί με τον Μάρκο;

Σε καμία περίπτωση! Η Φωτεινή όταν επιστρέφει ο Μάρκος, είναι ήδη καλά με τον εαυτό της. Η Φωτεινή δεν σταμάτησε ποτέ να τον αγαπά, όσο κι αν προσπάθησε μέσα της να τελειώσει την αγάπη αυτή. Δέχεται να τον συναντήσει ξανά, γιατί μάθαινε πια να αγαπά χωρίς εγωισμούς και προσωπεία.

  • Εκεί στον επίλογο του μυθιστορήματος, η Άννα συναντιέται με μια γυναίκα που τη λένε “Μοίρνα”, που είναι προφανώς ηρωίδα στο πρώτο σας βιβλίο… Ή κάνω λάθος; Πώς εξηγείται;

Ήθελα εξαρχής οι δύο ηρωίδες μου να έχουν ένα νήμα να τις συνδέει. Και ποιο θα ήταν καλύτερο «νήμα» από την Άννα, που έτσι κι αλλιώς ο σκοπός της ζωής της ήταν αυτός. Να βοηθά τους ανθρώπους να εξελιχθούν για να βελτιώσουν την «ζήση τους» όπως συνήθιζε να λέει, μέσα από τα μαθήματα Αυτογνωσίας. Θα μπορούσαν οι Φωτεινή και οι Μοίρνα να είναι φίλες. Δύο γυναίκες, που μέσα από δύσκολες διαδικασίες άλλαξαν την ζωή τους.

  • Μήπως η πανδημία έχει προσβάλει τον ψυχικό κόσμο των ανθρώπων και γι’ αυτό παρατηρούμε καθημερινά μικρές ή μεγάλες τραγωδίες;

Η πανδημία βοήθησε να βγουν στην επιφάνεια όσα κρύβαμε κάτω από το χαλί. Ξέρετε, όταν ο άνθρωπος έχει μέσα στην καθημερινότητα στιγμές ανατροφοδότησης, χαλάρωσης, διασκέδασης με όποιον τρόπο κι αν επιλέγει να το κάνει, αφήνει πίσω τα σημαντικά, αυτά που χρειάζεται να κοιτάξει. Όχι απλά να τα δει. Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο βλέπω και στο κοιτάζω. Κάποτε η ψυχίατρος μου, μού είχε πει, για κάποιο πρόβλημα που δυσκολευόμουν να το κοιτάξω, πως αυτό είναι ένα βουνό που έτσι κι αλλιώς το έχω μπροστά μου. Όσο κι αν στρέφω το βλέμμα μου στα πλάγια για να μην το βλέπω, κάποια στιγμή προχωρώντας, μοιραία θα πέσω πάνω του και τότε η πρόσκρουση θα με πονέσει πάρα πολύ. Με έμαθε σιγά σιγά να το κοιτάζω, να το παρατηρώ, να το αναλύω, να καταστρώνω τρόπους για να το ανέβω. Τα κατάφερα χωρίς πρόσκρουση. Η πανδημία επίσπευσε την πρόσκρουση στις περιπτώσεις εκείνες που οι άνθρωποι δεν ήθελαν να κοιτάζουν το βουνό. Δυστυχώς…

  • Έχω την εντύπωση ότι πια δεν πρυτανεύει στην κοινωνία μας ο ορθολογισμός. Εσείς τις λέτε;

Συμφωνώ μαζί σας. Όμως το θεωρώ και φυσική συνέπεια ενός λαού που του λείπει η παιδεία. Νομίζω κάποιες φορές πως τα πράγματα προχωρούν σαν κάποιος να μας έχει βάλει στον «αυτόματο πιλότο».

  • Το διαδίκτυο και τα κοινωνικά δίκτυα γενικώς τι ρόλο παίζουν στη ζωή μας; Μήπως έχουν μερίδιο ευθύνης σε μια χαλάρωση των ηθών;

Το διαδίκτυο και όλη αυτή η υπερπληροφόρηση έχει αρχίσει και με κουράζει. Δηλαδή αν χρειάζομαι μία πληροφορία, θα την εκτυπώσω για να την διαβάσω. Δεν ξέρω… ίσως είναι σημάδι πως μεγαλώνω. Από την άλλη τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι χρήσιμα κάποιες φορές, για να προβάλλεις την δουλειά σου. Αλλά δεν σας κρύβω, πως κάποιες φορές έχω νιώσει ευγνώμων για τα social media, διότι αν είσαι λίγο παρατηρητικός θα δεις να αποκαλύπτονται και πτυχές του χαρακτήρα κάποιων ανθρώπων. Ακόμα κι από το είδος της φωτογραφίας που κοινοποιούν ή το σχόλιο τους. Αν είσαι παρατηρητής αλιεύεις μαργαριτάρια. Ευγνώμων λοιπόν! Το μεγαλύτερο μερίδιο στην χαλάρωση των ηθών, το έχουμε εμείς οι ίδιοι. Εμείς διακινούμε ιδέες. Αν οι άνθρωποι σιωπήσουν στο διαδίκτυο από μόνο του δεν μπορεί να φέρει καμία ευθύνη. Εμείς είμαστε υπεύθυνοι. Ο μόνος υπεύθυνος για τον τρόπο που ζει είναι ο ίδιος ο άνθρωπος.

  • Διαβάζουν οι Έλληνες σήμερα;

Σίγουρα όχι όπως παλαιότερα. Δεν δίνει ο άλλος εύκολα 15 ή 17 ευρώ για να αγοράσει ένα βιβλίο. Από την άλλη ο εγκλεισμός και η πανδημία έστρεψαν μια μερίδα κόσμου πάλι στο βιβλίο. Η αγάπη για τα βιβλία είναι κάτι που χρειάζεται να μαθαίνεται στα παιδιά από μικρή ηλικία. Όταν ο άνθρωπος μάθει από μικρός να διαβάζει, δύσκολα θα το ξεχάσει. Ότι κι αν κάνει θα ανατρέχει σε ένα βιβλίο.

  • Ως συγγραφέας έχετε πρότυπα άλλους συγγραφείς;

Τον Παπαδιαμάντη, τον Λουντέμη, τον Καραγάτση. Από ξένους συγγραφείς αγαπώ πάρα πολύ τον Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες.

  • Πώς θα χαρακτηρίζατε το επίπεδο της νεοελληνικής λογοτεχνίας – είναι κοντά στα προβλήματα του νεοέλληνα ή όχι;

Και κάπου εδώ να πούμε πως τα τελευταία χρόνια επικρατεί και ο όρος ¨Γυναικεία Λογοτεχνία» ή «Γυναικείο μυθιστόρημα», που με βρίσκει αντίθετη και το βρίσκω και λίγο ρατσιστικούλι. Γενικά οι διαχωρισμοί με βρίσκουν αντίθετη. Τα τελευταία χρόνια, που εγώ είμαι μέσα σε αυτό το χώρο, έχουν φθάσει στα χέρια μου βιβλία που είναι σύγχρονα και αγγίζουν το εδώ και τώρα που ζούμε. Σε ό,τι αφορά το επίπεδο, δεν είμαι αρμόδια εγώ να το κρίνω. Όχι γιατί δεν έχω άποψη, αλλά κυρίως γιατί σέβομαι την προσπάθεια όλων από όποια πλευρά κι αν βρίσκονται για να πράξουν το καλύτερο. Πιστεύω πως σε δύσκολες εποχές οι τέχνες ανθίζουν.

  • Πείτε μου κάτι που δεν σας ρώτησα…

Το μυστικό της επιτυχίας ενός βιβλίου. Να είναι ένα πραγματικά καλό βιβλίο, που ο αξία του θα διαδοθεί από στόμα σε στόμα. Κι αν δεν το διαδώσουν τα στόματα, να υπάρχει κι ένας καλός μάνατζερ να μπορεί να το προωθήσει με τον σωστό τρόπο!

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΙ ΕΔΩ:

Κατερίνα Κουτουκάκη: “Δέκα αλήθειες” | Εκδόσεις Λιβάνη

The following two tabs change content below.
Ο Νίκος Λαγκαδινός είναι δημοσιογράφος [ΕΣΗΕΑ]. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Θεατρολογία στο 8ο Πανεπιστήμιο του Παρισιού. Έχει εργαστεί ως συντάκτης και αρχισυντάκτης στην ΕΡΤ [τηλεόραση και ραδιόφωνο], στις εφημερίδες Ελεύθερη Γνώμη, Νίκη, Ενημέρωση, Βραδυνή, Ακρόπολις, Αθηναϊκή. Διηύθυνε την εφημερίδα ΕΞΟΡΜΗΣΗ.

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή