Κενή περιεχομένου η δήλωση του κ. Τσίπρα με την οποία κάνει μαθήματα ενότητας και ομοψυχίας

by Times Newsroom 1

Δεν ξεχνιούνται οι αδικοχαμένοι της Μαρφίν

  • Γράφει ο ΑΛΕΞΗΣ ΚΟΛΥΒΑΣ

Αφού δεν υπήρξε διχασμός κατά την περίοδο διακυβέρνησης της χώρας από τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ με το «στα τέσσερα» του ενός κυβερνητικού εταίρου και το «ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν» του άλλου εταίρου, του πρωθυπουργού Αλ. Τσίπρα, τον διασυρμό δέκα κορυφαίων πολιτικών προσωπικοτήτων με πρόσχημα το σκάνδαλο της Novartis και με το αποκορύφωμα της διχαστικής πολιτικής το περιβόητο δημοψήφισμα, δεν υπάρχει κίνδυνος να υπάρξει τώρα.

Ο λαός έχει ωριμάσει δυσανάλογα με τα κόμματα που τον εκπροσωπούσαν μέχρι πρόσφατα, και αυτό το μήνυμα το στέλνει πεισματικά, αλλά μάλλον πρόκειται για «φωνή βοώντος».

Με αυτή την οπτική είναι κενή περιεχομένου η δήλωση του κ. Τσίπρα με την οποία αφού κάνει ένα μάθημα ενότητας και ομοψυχίας (!) κατηγορεί τον νυν πρωθυπουργό πως «επενδύει στο διχασμό» και «Να σταματήσει εδώ».

Επειδή δεν διαπιστώνεται διχαστική πολιτική από τον κ. Μητσοτάκη, κάτι που είναι λογικό αφού δεν τον συμφέρει πολιτικά, και μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να ευνοήσει τέτοια πολιτική, κάτι άλλο συμβαίνει.

Ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται δημοσκοπικά στο 20%. Έχει χάσει δηλαδή πάνω από το 1/3 ων ψηφοφόρων του στις τελευταίες εκλογές. Η στασιμότητα σε αυτό το ποσοστό είναι αρνητικό μήνυμα, γιατί στην ουσία δείχνει και άλλη πτώση. Αυτά έχουν οδηγήσει το κόμμα και τον Τσίπρα σε μια αλλοπρόσαλλη αντιπολιτευτική ταχτική –για στρατηγική ούτε λόγος. Δεν υπάρχει- στην οποία φαίνεται να είναι εγκλωβισμένοι, αφού επιμένουν στα ίδια και τα ίδια, ενώ δεν υπάρχει το παραμικρό εκλογικό κέρδος.

Σε μια πιθανή μεγάλη μείωση των ποσοστών του συνηγορούν η δυστοκία στην προσπάθεια μιας ανασυγκρότησης την οποία δεν μπορούν ούτε εικονικά, για τα μάτια του κόσμου, να πετύχουν, εξ αιτίας των μεγάλων αντιθέσεων στο εσωτερικό τους, αλλά και η ανυπαρξία τους στην Τοπική Αυτοδιοίκηση και γενικότερα στο μαζικό κίνημα. Ο ΣΥΡΙΖΑ στις επόμενες εκλογές δεν θα είναι κόμμα εξουσίας και γι αυτό οι επιδόσεις του είναι πολύ πιθανό να είναι ανάλογες με αυτές των τελευταίων αυτοδιοικητικών εκλογών, που ήταν τραγικές.

Αυτά σκέφτονται, πανικοβάλλονται και πέφτουν με τα μούτρα σε ότι νομίζουν ότι μπορούν να κάνουν αντιπολίτευση. Από τον Λιγνάδη μέχρι τον Κουφοντίνα. Πάνω σε αυτό τον προβληματισμό και την αγωνία τους, καθώς ο χρόνος κυλάει γρήγορα, τους βγαίνει η υπόθεση Παππά και η αγωνία γίνεται πανικός, γιατί αυτή έχει πολλά παρακλάδια και ακουμπάει πολλούς και πολλά, κυρίως όμως την συνοχή τους. Η αντίδραση είναι εκβιασμός.

Μόνο τυχαίο δεν είναι ότι η όξυνση ο «κίνδυνος διχασμού» και η υπόθεση Παππά βγήκαν μαζί στο προσκήνιο. Το “σταμάτα” του Τσίπρα προς τον Μητσοτάκη γιατί θα έχουμε διχασμό είναι” σταμάτα” την διερεύνηση αυτής της υπόθεσης, γιατί θα επαναλάβουμε αυτά που κάναμε στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με πρωθυπουργό τον Παπανδρέου. Μάλιστα όταν άκουγα το βράδυ των επεισοδίων να λένε, από την τηλεόραση, ότι οι διαδηλωτές δεν άφηναν στα οχήματα της πυροσβεστικής να περάσουν για να σβήσουν τις φωτιές το μυαλό μου πήγε αυτόματα στην Μαρφίν, που για τον ίδιο λόγο έκαψαν τρείς ανθρώπους ζωντανούς, ανάμεσά τους μια εγκυμονούσα. Δεν άφηναν ούτε το ασθενοφόρο να περάσει για να πάρει τον αναίσθητο, από τα χτυπήματα αστυνομικό.

Η ιστορία όμως δεν επαναλαμβάνεται ή επαναλαμβάνεται ως φάρσα. Η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών έχει καταλάβει, κάτι που δεν συμβαίνει με το ΚΙΝΑΛ, το οποίο παρότι έχει υποστεί αυτή την πολιτική από τον ΣΥΡΙΖΑ κρατάει ίσες αποστάσεις σαν να είναι γεωμετρία η πολιτική. Δεν αναφέρομαι στο βρόμικο 89 γιατί μπορεί κάποιοι να μην το έζησαν ή να μη το θυμούνται. Να μη θυμούνται τους Κωνσταντόπουλος, τους Κύρκους και τους Φλωράκηδες αγκαλιά με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη να κουνάνε το δάχτυλο στον Αντρέα και να τον κατηγορούν για κλέφτη, έναν άνθρωπο που δεν έδινε την παραμικρή σημασία στο χρήμα.

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή