Κόκκινη φλοκάτη

by Νατάσα Χριστοπούλου
Share this
  • Γράφει η ΝΑΤΑΣΑ ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

«Ένα άλλο βράδυ τον άκουσα να κλαίει δίπλα. Χτύπησα την πόρτα και μπήκα. Μου ‘δειξε πάνω στο κομοδίνο ένα μικρό ξύλινο σταυρό. “Είδες – μου λέει – γεννήθηκε η ευσπλαχνία”. Έσκυψα τότε το κεφάλι κι έκλαψα κι εγώ. Γιατί θα περνούσαν αιώνες και αιώνες και δε θα ‘χαμε να πούμε τίποτα ωραιότερο απ’ αυτό…»
«H ΓΕΝΝΗΣΗ» (1983) 
ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

Είναι κι αυτοί οι τρομοκρατημένοι, τάχα… Που περιμένουν μια κάποια σωτηρία, μια διασφάλιση για κείνο το βόλεμα που απόκτησαν με τα χρόνια και που σήμερα τρίζει όπως οι ξύλινες καρέκλες του σπιτιού καθώς τις προσπερνά ο χρόνος και τις γεμίζει … κουσούρια… Δεν ξέρω πού να στρέψω το βλέμμα αυτό τον καιρό… Οι πανταχού παρόντες, υποκριτές και φαρισαίοι αλέθουν καθημερινά ό,τι απέμεινε απ’ το χρυσάφι που μαζεύτηκε μέσα στα πατρικά σεντούκια… Μάλλινα, χάρτινα και ζιπουνάκια δεκαετίας ’80… Σμαραγδένια της μνήμης, όλα αναζητούν διακαώς μαζί μου μιαν αναγέννηση… Την ευσπλαχνία του Λειβαδίτη και μαζί το σθένος που λείπει απ’ τη χολέρα των αρρωστημένων καιρών…

Χάνω το μέτρημα… Κι η ελπίδα κάνει πέρα, τόσο που αδειάζεται σήμερα, καταχρηστικά λες και μας χρωστά… Κρατώ στ’ αφανέρωτα, άλλες αναζητήσεις. Παιδικές, χιονισμένες απ’ την κατήφεια που δημιουργούν οι αποστάσεις, μόνο που τώρα μετρώνται χάρη στ’ αλάτι που ροκανίζει τα μέλη, επιμηκύνοντας το εγώ μου, προς τα πίσω… Φτάνω σ’ εκείνους τους χειμώνες που θλιβόμουν για τα παιδιά του Ντίκενς… Τα χτυπημένα απ’ το χιόνι, πεινασμένα και ξυπόλυτα της παραμυθίας, που ακόμα κι έτσι όμως δεν ελάφρυναν τον πόνο, τις ενοχές… Αστείρευτες αυτές οι τελευταίες. Ιδίως μπροστά στις σειρές που τα έθιμα περίμεναν να συμπληρώσω για το ταξίδι τους…

Δεν έχω πολλά τέτοια κρατημένα, ίσως γιατί δεν έγραψα αρκετά. Τον λόγο, τον αγνοώ… Θυμάμαι όμως, παραμονή μιας Πρωτοχρονιάς, που είχαμε μαζευτεί στην Πάτρα… Θειάδες, ξαδέρφια, γονείς και συμπεθέρια. Θα ‘μουν δεν θα ’μουν, 5. Πέσαμε για ύπνο εκείνη τη νύχτα νωρίς… Κάποιοι πρόλαβαν κουκέτες, οι υπόλοιποι φαρδείς πλατείς πάνω στην κατακόκκινη φλοκάτη που σκέπαζε το μωσαϊκό του σαλονιού, δίπλα στην εξώπορτα… Τηλεόραση δεν υπήρχε στο σπίτι τότε. Θυμάμαι λοιπόν, ν’ αποκοιμιέμαι χάρη στα χρώματα απ’ τα λαμπάκια του δένδρου, που αναβόσβηναν μελωδικά, ψέλνοντας γιορτινούς ήχους πάνω στις μπάλες και τη χρυσόσκονη απ’ τις κλωστές…

Ξύπνησα εκείνη τη νύχτα από έναν απροσδιόριστο ήχο που όμως έμοιαζε μ’ εκείνον απ’ τα αγιοβασιλένια βήματα στα παραμύθια… Σήκωσα τα βλέφαρα με βαριά καρδιά από τον πιο βαθύ ύπνο. Θυμάμαι τις σακούλες, αλλά δεν θυμάμαι τίποτε κόκκινο. Θυμάμαι ψιθύρους και φώτα που έρχονταν απ’ την κουζίνα του σπιτιού. Κι αυτό ήταν. Το επόμενο πρωί, υπήρχαν φιόγκοι και φαντεζί κόλες γύρω απ’ την ποδιά του δένδρου. Τα λαμπάκια, ήταν σβηστά…
Χρόνια μετά, κατάλαβα. Σήμερα, κάθε που ξημερώνει Δεκέμβρης και νυχτώνει ο χρόνος, όταν στρώνονται τα χαλιά στο σπίτι και ξεκινούν οι ψαλμωδίες ψάχνω εκείνη τη φλοκάτη… Και κάθε φορά που την αντικρίζω όλο και περισσότερο μαδάει… Γερνάμε παρέα, σκέφτομαι…
Και οι αλήθειες μας μαζί…

Share this
The following two tabs change content below.
Νατάσα Χριστοπούλου

Νατάσα Χριστοπούλου

Η Νατάσα Χριστοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα. Τα πρώτα μαθητικά της χρόνια τα έζησε στην Κομοτηνή, βιώνοντας από μικρή τις περιπέτειες έκδοσης αρχικά του «Παρατηρητή της Θράκης» και στην Αμαλιάδα ακολούθως του «Ελευθέρου Βήματος», δυο εφημερίδες στις οποίες εργάστηκε η μητέρα της Ελένη Σκάβδη, στην πρώτη ως διευθύντρια και στη δεύτερη ως εκδότρια. Με γεωγραφικές καταβολές από την Ικαρία, τη Θράκη και την Πελοπόννησο και πολιτισμικές αναφορές στη λογοτεχνία, και στη δημοσιογραφία... Φοίτησε στο Τμήμα Επιστήμης των Υλικών της Σχολής Θετικών Επιστημών Πάτρας. Επί διετία , έγραφε και επιμελούνταν στον «Παρατηρητή της Θράκης» την καθημερινή στήλη «Εικόνες Μάγισσες» με κείμενο και φωτογραφία. Ζει στην Πάτρα.
Νατάσα Χριστοπούλου

Τελευταία άρθρα απόΝατάσα Χριστοπούλου (δείτε τα όλα μαζί)

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή