Κωνσταντίνα-Παρασκευή Δουβόγιαννη: «Όποιος αγαπήσει αληθινά είναι αναπόφευκτο πως θα πονέσει…»

by ΙΩΑΝΝΑ Ν. ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΥ
  • Συνέντευξη στην ΙΩΑΝΝΑ ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΥ

Πηγή έμπνευσης είναι η ίδια η ζωή και η αγάπη” μας λέει η κ. Δουβόγιαννη. Δηλαδή, η λογοτεχνία είναι ζωή! Κι αυτό έχει σημασία διότι ο σημερινός πνευματικός άνθρωπος δεν πρέπει να ζει κλεισμένος στον γυάλινο πύργο του αλλά να ζει μέσα στην κοινωνία, που μπορεί να έχει αγάπη αλλά και πόνο.

Μπορεί η λογοτεχνία να είναι ανάγκη ομορφιάς κι αναπλήρωμα του νοήματος της ζωής. Η κ. Δουβόγιαννη που ζει στην Καλαμάτα και εργάζεται ως μηχανικός, με τα βιβλία της μας γνωρίζει με υπάρξεις γεμάτες ένταση, ενέργεια. Μας πιάνει από το χέρι για να ζήσουμε κι εμείς μιαν άλλη ζωή και ενδεχομένως να ταυτιστούμε με πρόσωπα ή καταστάσεις. Μας προειδοποιεί ότι ο μόνος τρόπος να ζήσουμε αληθινά είναι να αγαπάμε, παρόλο που ξέρουμε ότι θα πονέσουμε.

Αφορμή για τη συνέντευξη που ακολουθεί στάθηκε η έκδοση του δεύτερου βιβλίου της «Ο Πόνος της Αγάπης» (εκδόσεις Πηγή).

  • Εργάζεστε τώρα ως μηχανικός;

Ναι, εργάζομαι ως μηχανικός γιατί είναι το επάγγελμα με το οποίο βιοπορίζομαι.

  • Τι σας οδήγησε στη συγγραφή;

Στη συγγραφή με οδήγησε η ανάγκη να εκφράσω συναισθήματα και απόψεις που σχετίζονται με την καθημερινή ζωή. Όταν έγραψα το πρώτο βιβλίο “Τα 3Α” το 2016 δεν είχα δουλειά και είχα άπλετο χρόνο να σκεφτώ. Δεν μπορούσα να δεχτώ ότι απλά προσπαθούσα να επιβιώσω, αλλά είχα την ανάγκη να ζήσω.

Για να βάλω τις σκέψεις μου σε μία σειρά έγραφα συνέχεια, πρώτα σε ένα τετράδιο, μετά σε δεύτερο και γενικά έγραφα παντού, ακόμα και πάνω στα χέρια μου. Έγραψα γράμμα ακόμα και στον τότε πρωθυπουργό κ. Αλέξη Τσίπρα

, για να εκφράσω την απογοήτευσή μου για την τότε κατάσταση, αλλά και την ελπίδα μου ότι μπορώ να παλέψω για έναν μέλλον όχι ως επαίτης, αλλά ως αξιοπρεπής επιστήμονας και προπάντων άνθρωπος.

Αυτό κάνω μέχρι σήμερα. Γράφω γιατί νιώθω ζωντανή.

  • Μεγαλώσατε στη Μεσσηνία. Ο τόπος έπαιξε ρόλο στις συγγραφικές σας αναζητήσεις;

Στις συγγραφικές μου αναζητήσεις έχει παίξει ρόλο ό,τι σχετίζεται με τη ζωή μου, οπότε και ο τόπος που μεγάλωσα και ζω παίζει σημαντικό ρόλο. Άλλωστε στο βιβλίο “Ο πόνος της αγάπης” η πρωταγωνίστρια έχει καταγωγή από την Καλαμάτα.

  • Με τα βιβλία σας στέλνετε μηνύματα στο αναγνωστικό σας κοινό;

Κάθε βιβλίο που ξεκινάω να γράφω έχει μία κεντρική ιδέα και ένα μήνυμα που θέλω να περάσω. Ίσως είναι και η απάντηση που θέλω να δώσω η ίδια στον εαυτό μου. Αν αγγίξει κάποιον άνθρωπο θα με κάνει χαρούμενη, ότι έχω πετύχει κάτι.

  • Σε τι είδους κοινό απευθύνονται τα βιβλία σας;

Απευθύνεται σε ανθρώπους που έχουν ανησυχίες σχετικά με τον έρωτα και τον θάνατο και ότι σχετίζεται με αυτές τις δύο έννοιες. Έρωτας όχι μόνο για ένα πρόσωπο, αλλά κυρίως για τη ζωή. Ο Τσαρλς Μπουκόβσκι στο ποίημα του The laughing heart λέει: «Δεν μπορείς να νικήσεις τον θάνατο, αλλά μπορείς να νικήσεις μερικές φορές τον θάνατο στη ζωή». Θεωρώ ότι η πιο μεγάλη νίκη του θανάτου στη ζωή είναι όταν ερωτευόμαστε. Εκεί τον ξεγελούμε, τότε ίσως και να μην μας νοιάζει.

  • Από πού αντλείτε την έμπνευσή σας για τα βιβλία σας;

Πηγή έμπνευσης είναι η ίδια η ζωή και η αγάπη. Άλλωστε οι τίτλοι των βιβλίων “Η ζωή έχει δύο όψεις” & “Ο πόνος της αγάπης” το φανερώνουν.

  • Υπάρχουν πραγματικά πρόσωπα πίσω από τις ιστορίες του βιβλίου;

Μόνο πραγματικά πρόσωπα υπάρχουν με αληθινά συναισθήματα.

  • Νιώθετε να σας έχουν επηρεάσει κάποιοι Έλληνες συγγραφείς;

Μου αρέσει πολύ η Μάρω Βαμβουνάκη και το βιβλίο της “Η μοναξιά είναι από χώμα” είναι αγαπημένο.

  • Έχετε κάποιον συγγραφέα ως πρότυπο;

Δεν μου αρέσουν γενικά τα πρότυπα γιατί πιστεύω στα πρωτότυπα. Ο καθένας κάνει αυτό που μπορεί όσο καλύτερα μπορεί.

  • ΟΠόνος της αγάπης” είναι το δεύτερο βιβλίο σας. Πείτε μερικά λόγια γι’ αυτό…

Το βιβλίο διαπραγματεύεται τον πόνο που προκαλεί η αληθινή αγάπη. Θεωρώ ότι όποιος αγαπήσει αληθινά είναι αναπόφευκτο πως θα πονέσει, κυρίως λόγω της απώλειας. Το παρελθόν μας σίγουρα μας καθορίζει, αλλά δεν ξέρω πόσο ελεύθεροι είμαστε να ξεφύγουμε από ότι μας κρατάει πίσω.

Η Άννα η πρωταγωνίστρια του βιβλίου βρίσκεται στο δίλημμα να ζήσει μία ήσυχη, ανέραστη ζωή ή να πάρει το ρίσκο και να ζήσει τη ζωή της με πάθος και ό,τι επακολουθεί μετά από αυτό. Ξέρει ότι θα πονέσει, αλλά αυτό είναι το σημάδι της αληθινής ζωής, όσο πονάμε τόσο πιο ζωντανοί είμαστε. Τη συνέχεια μπορείτε να την ανακαλύψετε διαβάζοντας το βιβλίο.

  • Βλέπετε να πρυτανεύει η αγάπη στη σημερινή μας κοινωνία;;

Πιστεύω ότι η αγάπη πρυτανεύει σε κάθε κοινωνία, αρκεί να έχουμε καθαρό βλέμμα να την αναγνωρίσουμε. Ιδίως σε σκοτεινές περιόδους υπάρχει το πιο έντονο φως.

  • Πώς είναι η ζωή για έναν πνευματικό άνθρωπο στην επαρχία;

Δεν ξέρω πώς είναι η ζωή για έναν πνευματικό άνθρωπο στην επαρχία. Αυτό που ξέρω με σιγουριά είναι ότι η καθημερινότητα ρουφάει όλη μας την ενέργεια για να μπορέσουμε να επιβιώσουμε και μας αποπροσανοτολίζει από θέματα ουσίας. Η πνευματικότητα του κάθε ανθρώπου έγκειται στο να μπορέσουμε την καθημερινότητα της επιβίωσης να την ζήσουμε με αξιοπρέπεια. Να καταφέρουμε ως άνθρωποι να ζήσουμε με ανθρωπιά. Να μην εφησυχαζόμαστε στη ρουτίνα μας, αλλά να εξελισσόμαστε χωρίς να φοβόμαστε την αλλαγή.

Για εμένα αυτός είναι ο πνευματικός άνθρωπος, ο άνθρωπος της εξέλιξης και του ρίσκου. Αυτός που δεν ενδιαφέρεται αν είναι παραγωγικός, αλλά φροντίζει να είναι δημιουργικός. Και δημιουργικός είναι μόνο ο ερωτεύσιμος άνθρωπος, γιατί βάζει αγάπη και πάθος σε αυτό που κάνει.

  • Έχει πνευματικότητα ο κόσμος της ελληνικής επαρχίας;

Ο Πούσκιν ένας Ρώσος ποιητής γράφει: “Η πρώτη ένδειξη πνευματικότητας είναι η απλότητα της έκφρασης” και συμφωνώ απόλυτα μαζί του. Την πνευματικότητα τη βρίσκεις στους απλούς καθημερινούς ανθρώπους που κάθονται μαζί σου και σου εκμυστηρεύονται τις σκέψεις και τις ανησυχίες τους. Που δεν φοβούνται αν ξεγυμνώσουν την ψυχή τους, γιατί έχουν μάθει να παίρνουν το ρίσκο να εμπιστεύονται τον άλλον. Σίγουρα πνευματικότητα δεν υπάρχει στα άτομα που σχολιάζουν και κριτικάρουν τον υπόλοιπο κόσμο και απλά θέλουν να τον απογυμνώνουν. Αυτή είναι και η διαφορά τους, οι πρώτοι απογυμνώνονται ενώ οι δεύτεροι απογυμνώνουν. Όποτε θεωρώ ότι πνευματικότητα υπάρχει παντού και σε κάθε κοινωνία αρκεί να μπορείς να την αναγνωρίσεις.

  • Ο κόσμος διαβάζει σήμερα λογοτεχνία;

Θεωρώ ότι διαβάζει λογοτεχνία, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι γίνεται καλύτερος. Μπορεί ένας αναγνώστης να διαβάζει βιβλιοθήκες και βιβλιοθήκες αλλά να μην μπορεί να κατανοήσει τίποτα από το νοήμα της ζωής. Μπορεί όμως να διαβάσει ένα μόνο βιβλίο και να του ανατρέψει τον τρόπο σκέψης του, να τον ελευθερώσει από τα δεσμά του. Όλα σχετικά είναι…

  • Ποιο είναι το μέλλον του βιβλίου αν σκεφτεί κανείς την ύπαρξη της τεχνολογίας όπου κυριαρχεί η εικόνα, τα κινητά, οι υπολογιστές κ.λπ.;

Πάντα το μέλλον το σχετίζω με τους νέους ανθρώπους. Εμείς είμαστε υπεύθυνοι για το μέλλον του βιβλίου γιατί εξαρτάται από τα ερεθίσματα που θα δώσουμε στα νέα παιδιά να επιλέξουν την ανάγνωση ενός βιβλίου από την νίκη μιας πίστας ενός ηλεκτρονικού παιχνιδιού.

Φαίνεται πως σας απασχολεί πολύ η ευαισθησία των ανθρώπων.. “Αν έστω και αργά ένας άνθρωπος αρχίσει να σκέφτεται περισσότερο με την καρδιά, παρά με το μυαλό, υπάρχει ελπίδα ο κόσμος να γίνει καλύτερος” λέτε στο πρώτο σας βιβλίο.

  • Πιστεύετε ότι μπορούμε να το καταφέρουμε ή είναι κάτι σχεδόν ακατόρθωτο να αλλάξει κάτι;

Είμαι σίγουρη ότι μπορούμε να το καταφέρουμε, αλλιώς δεν θα έγραφα και θα είχα παραιτηθεί από τη ζωή. Η ελπίδα είναι που με κρατάει ζωντανή. Είμαι όμως πεπεισμένη ότι είναι ακατόρθωτο από όλους τους ανθρώπους, αλλά είμαι σίγουρη ότι υπάρχουν αυτοί οι λίγοι που θα κάνουν τον κόσμο καλύτερο, τουλάχιστον τον δικό μου κόσμο.

  • Ποια είναι τα επόμενα συγγραφικά σας σχέδια; Υπάρχει κάποια νέα ιστορία στα σκαριά;

Το επόμενο βιβλίο που θα εκδοθεί από τις εκδόσεις Πηγή έχει τον τίτλο “Το άγγιγμα του αρώματος”. Διαπραγματεύεται την ιστορία της Κατερίνας και του Άντζελο και αφορμή προσέγγισης της ντροπαλής Ελληνίδας από τον πανέμορφο Ιταλό είναι το άρωμά της.

Η μυρωδιά του κάθε ανθρώπου είναι χαρακτηριστική και είναι ανεξάρτητη από το άρωμα που φοράει. Το άρωμα έχει περιορισμένη διάρκεια, αλλά η μυρωδιά που αναδύεται είναι μοναδική. Καθορίζει το ποιος θα σε προσεγγίσει, ακόμα και το ποιος θα σε αγαπήσει.


 ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
Κωνσταντίνα-Παρασκευή Δουβόγιαννη: «Ο Πόνος της Αγάπης» | Εκδόσεις Πηγή
The following two tabs change content below.
ΙΩΑΝΝΑ Ν. ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΥ

ΙΩΑΝΝΑ Ν. ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΥ

Η Ιωάννα Ν. Λαγκαδινού είναι θεατρολόγος: Δραματική Σχολή «Νέο Ελληνικό Θέατρο Γιώργου Αρμένη» και Τμήμα Θεατρικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχει εργαστεί ως ηθοποιός, βοηθός σκηνογράφου και βοηθός σκηνοθέτη στα έργα «Ποιός ανακάλυψε την Αμερική» της Χρύσας Σπηλιώτη, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Ιωάννου [ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας & Κομοτηνής], και «Μη γελάτε, είναι σοβαρό» του Noel Coward, σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Βαλτινού [Θέατρο Βρετάνια], κ.λπ. Επίσης έχει συνεργαστεί με το θεατρικό περιοδικό «Δρώμενα», με άρθρα και μεταφράσεις. Έκανε μελέτη για το Μεσαιωνικό Θέατρο και μετέφρασε το αγγλικό μεσαιωνικό έργο «Νώε» του Wakefield Master (συνεργασία: Αριάδνη Λιγνού-Τσαμαντάνη).

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή