Κώστας Λαχάς: Ο τυμβωρύχος | Ανένταχτος | Κιλκίς – Χαλκίς | Δημώδες

by Times Newsroom 1
Share this

ΚΩΣΤΑΣ ΛΑΧΑΣ

Ο τυμβωρύχος

Τα λόγια μου της νύχτας μετανάστες
σε δρομολόγια χωρίς επιστροφή
ας τις πλατείες να βογγούν σου λέω άστες
ίσως με βρεις μες στην επόμενη στροφή

Στενεύουν τα περάσματα οι φίλοι μου φαντάσματα
κι η πόλη μοιάζει γενικώς σαν τάφος οικογενειακός

Ένας Στρυμώνας και βουλιάζω στα νερά
όπως ψαράς μέσα στη λάσπη της Κερκίνης
οιωνοσκόπος με σημάδια φανερά
χάθηκα πάλι μες στο πρόσωπο εκείνης

Στενεύουν τα περάσματα, οι φίλοι μου φαντάσματα
κι η πόλη μοιάζει γενικώς σαν τάφος οικογενειακός

Ματώνει στα “Κυβέλεια” η οθόνη
κι εγώ ρεμβάζω σε πεδία αχανή
στο “Μιραμάρε” κολυμπούσες πάντα μόνη
και ο Ματθαίος από χρόνια να φανεί

Ανένταχτος

Ήσουν καλός και με καλή ανατροφή
τώρα φλουτάρεις και δε λς αυτό που είσαι
στη λούφα το ‘ριξες και στην ξηρά τροφή
εκτός σχεδίου πόλεως αυθαίρετα κινείσαι

Βουλιάζεις σε λαβύρινθο βαθύ
μεταξύ σφύρας και άκμονος
καβούρια ψάχνεις στ’ αβαθή
στις εκβολές του Αλιάκμονος

Παριστάνεις τον ανένταχτο εσχάτως
του “χώρου” είσαι η λευκή περιστερά
νίπτεις τας χείρας σου σαν Πόντιος Πιλάτος
και εφορμάς ακάθεκτος από τ’ αριστερά

Κιλκίς – Χαλκίς

Το τοπίο γερασμένο και αλλήθωρο
κι εσύ άραξες για πάντα στο Κιλκίς
σαν παλιό λεωφορείο σε ανήφορο
εφιάλτες, Ευριπίδη, κάποιας άλλης φυλακής

Ένα όνειρο είν’ όλα μια απάτη
αδιέξοδο κι αυτό το μονοπάτι

Έξι ώρες τα νερά τρέχουν απάνω
κι άλλες τόσες κατεβαίνουνε αλλιώς
στη Χαλκίδα
μια σε βρίσκω μια σε χάνω
με βαραίνει ένας άνεμος παλιός

Αδιέξοδο κι αυτό το μονοπάτι
ένα όνειρο είν’ όλα, μια απάτη

Αρμενίζουμε στραβά κι ολοταχώς
σε καράβια με σημαίες ευκαιρίας
μοναχοί και ρέστοι πάντα δυστυχώς
στα κατάρτια μιας χαμένης ιστορίας

Δημώδες

Πάλι εξόριστος και χάνομαι στην πόλη
ένας ακτήμονας της νύχτας μοναχός
ναυαγισμένος Τειρεσίας σε φορμόλη
σφάζουν κριάρια και σηκώνεται αχός

Άλωνα, μπίρο μ’, Σάλωνα
Εκβάτανα και Σούσα
στο βάθος τα Πετράλωνα
η Άρτα και η Προύσα

Πέφτουν τα οδοφράγματα, η νύχτα Ιανός
πίσω από σπασμένες διαθλάσεις
ένας καθρέφτης και γελά ο ουρανός
κι ο Ιωνάς μέσα στο κήτος της θαλάσσης

  • Πρώτη δημοσίευση: Ο παρατηρητής. Περιοδική έκδοση Λόγου και Τέχνης. Δεύτερο τεύχος, Σεπτέμβριος 1987. Θεσσαλονίκη.

Homo Universalis: Κώστας Λαχάς ( Μάιος 1936 - 9 Δεκεμβρίου 2014 )

Ο Κώστας Λαχάς (1936-2014) γεννήθηκε στο Κάτω Θεοδωράκι του νομού Κιλκίς από γονείς πρόσφυγες από τον Πόντο. Από το 1960 έζησε στη Θεσσαλονίκη. Εργάστηκε διαδοχικά στην “Τέχνη”, στη γραμματεία του Κ.Θ.Β.Ε., στη γραμματεία του Φεστιβάλ Κινηματογράφου, επίσης ως ιατρικός επισκέπτης φαρμακευτικής εταιρείας και ως καλλιτεχνικός συντάκτης στις εφημερίδες “Μακεδονική Ώρα” και “Θεσσαλονίκη”. Γνωστός και ως ζωγράφος παρουσίασε έργα του από το 1962, ενώ το 1972 ίδρυσε και διεύθυνε έως το 1986 τη γκαλερί “Κοχλίας”, την πρώτη επαγγελματικά οργανωμένη αίθουσα τέχνης στη Θεσσαλονίκη. Από το 1987 έως το 1995 ήταν διευθυντής του Βελλίδειου Πολιτιστικού Κέντρου. Στα γράμματα εμφανίστηκε το 1964 και κυκλοφόρησε τα εξής βιβλία : “Πεδίον οσφρήσεως” (πεζά, 1964), “Μετείκασμα, μεταίσθημα” (πεζογράφημα, 1986), “Ασκήσεις επί αμμοδόχου” (πεζά, 1994, Κρατικό βραβείο διηγήματος), που συμπεριλαμβάνεται και σε συγκεντρωτική έκδοση μαζί με τα δύο προηγούμενα βιβλία του, και “Πλους ονείρων” (αυτοβιογραφία, 1998). Κείμενά του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, γαλλικά και γερμανικά. Στίχους του για τραγούδια μελοποίησε ο Θάνος Μικρούτσικος και ερμήνευσαν η Δήμητρα Γαλάνη και ο Δημήτρης Μητροπάνος.

Share this

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή