Κυρ – Γιάννης…!

by Πέτρος Γαργάνης
  • Γράφει ο ΠΕΤΡΟΣ ΓΑΡΓΑΝΗΣ

Ανέκαθεν η πόλη χαρακτηρίζονταν απ’ έναν έμφυτο όσο και ευεξήγητο συντηρητισμό, ο οποίος παρόλα αυτά άφηνε χώρο ώστε να αναπτύσσονται ιδέες με ενεργό το προοδευτικό τους πρόσημο. Προφανώς η ύπαρξη τότε μιας αστικής τάξης, δομημένης από παράδοση με πρόδηλα τα στοιχεία της εξωστρέφειας, ευρηματική στους τρόπους της, αλλά και συνεπής στις επιδιώξεις του business as usual, επέτρεπε μια μορφή σοσιαλίζουσας και φιλελεύθερης ηθικής! Μεσαίοι ή μικροί επιχειρηματίες  με έντονη τη δυσανεξία τους όσον αφορά την καταβολή φόρων και ασφαλιστικών εισφορών, παρά ταύτα με υπαρκτό ηθικό πλεονέκτημα ως εξόχως παραγωγικοί και δραστήριοι, σε σημείο δε να καταφέρουν να απασφαλίσουν τα στεγανά του ανατολικού μπλοκ, σε αγαστή συνεργασία τόσο με τον πρόθυμο οπορτουνιστή Τίτο, όσο και με τους μιλιταριστές Βουλγάρους γείτονες! Κοινώς, η φύση και θέση της πόλης ως εμπορικό κέντρο, λιμάνι διότι, την απέτρεπε από κάθε είδους συμβιβασμούς σχετιζόμενους με τον βαλκανικού έστω τύπου, κοσμοπολίτικο χαρακτήρα της!

Αυτά βέβαια θα αλλάξουν με τα χρόνια. Αργά αλλά σταθερά, με κομβικό σημείο τα τέλη της δεκαετίας του ‘80, άσχετα αν τα πράγματα είχαν ήδη δρομολογηθεί αρκετά νωρίτερα, που στα πλαίσια μιας «εθνικής» πολιτικής οι νέοι της έποικοι συμπεριφέρονταν ως κατακτητές και όχι ως ισόνομοι της ιστορίας της. Ήταν όμως εποχές του Γκάλη και του Γιαννάκη, με τους βιοτέχνες και εμπόρους να μπορούν στα σοβαρά να επενδύουν σε κοστοβόρες ΠΑΕ και αθλητικά σωματεία κάνοντας το κομμάτι τους,  με συνέπεια να μην γίνονται ακόμα ορατά τα σημάδια της παρακμής.

Η επιστημονική και πανεπιστημιακή κοινότητα της πόλης απαρτιζόταν από αξιόλογους ανθρώπους, ανοιχτή σε νέες προκλήσεις καίτοι αναπτυσσόταν ένας νεποτισμός, που αρχικά τουλάχιστον, κρατούσε κάποια προσχήματα.  Θυμάμαι αρχές  του ’80 το Αριστοτέλειο να φιλοξενεί Άραβες και Αφρικανούς, σαν φοιτητές όμως και όχι σαν ημιπαράνομους πλανόδιους πωλητές ή πιο απλά ποινικούς, με το εμβληματικό πανεπιστημιακό του άσυλο να αντιμετωπίζεται με τον δέοντα σεβασμό! Και όλα αυτά με συνεχώς αυξανόμενο το ΑΕΠ της πόλης, που σαν ποσοστό  τουλάχιστον προσέγγιζε εάν δεν ήταν μεγαλύτερο από αυτό της Αττικής, με ξεκάθαρα δε παραγωγικό προσανατολισμό, ελάχιστο Δημόσιο και υπηρεσίες, σε ένα περιβάλλον που  άλλαζε ραγδαία και στο οποίο μοιραία θα παραδοθεί.

Κάποια στιγμή, ενάντια στη ροή των πραγμάτων, σαν νοσταλγική αναλαμπή του παρελθόντος, μάλλον όμως και κάτι παραπάνω, η πόλη θα βγάλει αντίδραση, επιτρέποντας να αναλάβει ο κυρ-Γιάννης! Σημάδια υπήρξαν και νωρίτερα, με πιο χαρακτηριστική την υποψηφιότητα και τα εντυπωσιακά αποτελέσματα αυτής του Σπύρου Βούγια, ο οποίος όλως ταχίστως θα αυτοαναιρεθεί επιλέγοντας να ρευστοποιήσει άκομψα την προσωπική του επιτυχία στην κεντρική πολιτική σκηνή.

Όμως η ροή των πραγμάτων έδειχνε και άλλα πράγματα: Ο συνδυασμός – ποίημα, του Αγάπιου Σαχίνη, με υποψήφιους δημοτικούς συμβούλους – εκτός του κυρ- Γιάννη-, τον Ηρακλή Δούκα, ιδιοκτήτη και performer του gay bar «Μπανάλ», αλλά και την πρώην Εισαγγελέα, συντηρητική μεν,  με έντονη όσο και αυτόφωτη προσωπικότητα δε,  Χρυσούλα Γιαταγάνα, αν και δεν κατάφερε να αυξήσει ιδιαίτερα τα συνήθη εκλογικά ποσοστά του ΚΚΕ, το οποίο και στήριζε το ψηφοδέλτιο, εν τούτοις εδραίωσε στη συνείδηση ενός συντηρητικού στις επιλογές του κοινού, τη δυνατότητα μιας διαφορετικής επιλογής. Και αυτό όντως θα συμβεί μερικά χρόνια αργότερα, με τον Μπουτάρη να αποδίδεται  η πιο φρέσκια ιδέα της Θεσσαλονίκης!

Σύμφωνοι: Για καμία πόλη δεν είναι κολακευτικό ένας σχεδόν 70χρονος δήμαρχος να εμφανίζεται και να ‘ναι πράγματι ότι προοδευτικότερο αυτή μπορεί να παρουσιάσει. Παρόλα αυτά, μια ματιά στην τρέχουσα ιστορία της, επαληθεύει  το μεγάλο βήμα που η ίδια τόλμησε, επιμένοντας στην αυτή επιλογή  και για δεύτερη συνεχόμενη φορά.

Ο κυρ – Γιάννης δεν ήταν ο δήμαρχος που θα συναντούσες στα εργοτάξια του Δήμου να δίνει εντολές στους εργαζόμενους. Πόσο μάλλον να ελέγχει τα φρεάτια και τις παγωμένες αλατιέρες! Στην πραγματικότητα όμως δεν χρειαζόταν κάποιον τέτοιον η πόλη, αλλά αυτόν που θα την έβγαζε από την εσωστρέφεια και το νοσηρό της πια κλίμα.

Προκλητικός, όχι τόσο με τις απόψεις του, αλλά με το όλο του στυλ,  έδειχνε, κάποιες αρκετές φορές, να καλλιεργεί εσκεμμένα το αντισυμβατικό του προφίλ. Ποτέ όμως στα επίπεδα του φαίνεσθαι ή του θεαθήναι! Άλλωστε μόνο ειλικρινής και αυθεντικός θα μπορούσε να ‘ναι κάποιος με τις δικές του επιλογές. Και αυτές οι επιλογές είναι που διεύρυναν τα όρια της πόλης, δοκιμάζοντας τις αντοχές των αντιπάλων του και καθιστώντας τον ίδιο υπέρ το δέον συμπαθή μια και οι εχθροί του ήταν και είναι τόσο αντιπαθείς, ώστε να του συγχωρούνται τα όποια ατοπήματα!

Το στοίχημα πλέον είναι να φανεί ανθεκτική η πόλη -και όχι μόνο-, στην επέλαση του φαιού συντηρητισμού, με απόντα  δυστυχώς τον κυρ – Γιάννη!

The following two tabs change content below.
Πέτρος Γαργάνης
Ο Πέτρος Γαργάνης, γεννημένος και μεγαλωμένος στην Θεσσαλονίκη καταγόμενος από την Φλώρινα, με μουσικές κατά βάση σπουδές στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης, ασχολήθηκε με την λογοτεχνία, την λογοκριτική και την αρθρογραφία συνεργαζόμενος με διάφορα έντυπα και εφημερίδες. Συγγραφέας της νουβέλας Μια γειτονιά είμαστε από τις εκδόσεις του Παρατηρητή.

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή