Λαβωμένη Άνοιξη, αβέβαιο Θέρος

by ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ
  • Γράφει ο ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ*

Η Άνοιξη είναι εδώ, γεμάτη σπινθηροβόλα χρώματα και χιλιάδες αρώματα. Ακόμη και οι πιο γκρίζοι δρόμοι έχουν πάρει χρώμα, λες και ένας ζωγράφος βγήκε με ένα πινέλο και στον ύπνο μας έκανε αντάρτικο στη μουντάδα της πόλης. Ζούμε σε μια ηλιοφώτιστη αγωνία: θα ζήσουμε καλοκαίρι ή έναν εφιάλτη με φόντο το γαλάζιο χρώμα της θάλασσας; Το μέλλον στέκει μετέωρο πάνω από τα κεφάλια μας, σαν την αναμενόμενη ετυμηγορία του δικαστή. Το κάθε βήμα προς τη «νέα κανονικότητα» είναι σαν χορός στην ταράτσα ενός ετοιμόρροπου κτηρίου. Η Άνοιξη χορεύει βαλς με την πλήρη αβεβαιότητα.

Η Άνοιξη δεν μας άγγιξε όσο θα θέλαμε. Το φεγγάρι το κοιτούσαν κάποιες ρομαντικές ψυχές κρυφά, κλείνοντας γρήγορα τα παράθυρά τους, σαν να ήταν φονιάδες. Οι ανεμώνες παρασύρθηκαν από τον αέρα μαζί με τα σπόρια των πικραλίδων. Κεκλεισμένων των θυρών, κληθήκαμε να ανθίσουμε και ν’ αναπνέουμε όπως πρώτα, χωρίς κανείς να μας διδάξει πώς να φέρεσαι ενάντια στις πιο επιτακτικές σου ανάγκες. Έτσι, επί ξηρού ακμής, πολλοί κόπηκαν, άλλοι έπεσαν δεξιά και αριστερά, άλλοι ισορροπούν μετά βίας και άλλοι προχωρούν θαρρετά, σαν να γεννήθηκαν έτοιμοι για να ζήσουν τον εγκλεισμό και την μετέπειτα αμηχανία.

Ο εγκλεισμός ήταν ένα δίκοπο μαχαίρι που άνοιξε πολλές πληγές πάνω στα σώματα, λάβωσε τον ψυχισμό χιλιάδων ανθρώπων. Το σχοινί των ασκών του Αιόλου κόπηκε και οι άνεμοι έχουν ξαμοληθεί φρενιασμένοι. Άπαντες, αναμένουν την επικείμενη καταιγίδα, ακόμη και αν το αρνούνται. Ξεροσταλιάζουν από το άγχος και τρέχουν να πιούν από τα νερά της Λήθης, για να ξεχάσουν όσα γνώριζαν, για να σταματήσουν να πληγώνονται από τις διαψεύσεις των προσδοκιών: όποιος ξεχνάει το παρελθόν δεν έχει καμία έγνοια και εικόνα του μέλλοντος.

Τώρα η Άνοιξη είναι πανταχού παρούσα και οι άνθρωποι ξεμυτίζουν από τα κελιά των τεσσάρων τοίχων, πιστεύοντας ότι οι επτά πληγές του Φαραώ έχουν κλείσει. Όλοι θέλουν να χορέψουν στους ρυθμούς της ζωής. Ωστόσο, κανείς δεν ξέρει τι πρόκειται να συμβεί: ούτε καν οι προπαγανδιστές του αφηγήματος της εύφορης κοιλάδας. Φωνασκούν οι κράχτες περί κοινωνικής απομόνωσης και ατομικής ευθύνης. Η πλατεία έγινε πιο επικίνδυνη εστία μόλυνσης από τις υπεραγορές και τους ναούς. Οι παρέες ταυτίστηκαν με τις συμμορίες. Η μοναξιά και ο αναχωρητισμός από τη ζωή και ο περιορισμός στις συναναστροφές που αφορούν σε χρηματικές δοσοληψίες έχουν γίνει η νέα κρατική ιδεολογία. Λένε κάποιοι ότι τούτη η Άνοιξη που βιώσαμε δεν πρέπει να καταμετρηθεί στο χρόνο που ζήσαμε ως τώρα. Κι όμως, μέσα στην ξεραΐλα και το ζόφο, τα λουλούδια επιμένουν να ανθίζουν και η μέρα συνεχώς να μεγαλώνει, κόντρα σε ιούς και μιασματικές εξουσίες.

Από μια σιδηροδέσμια Άνοιξη, περνάμε στο μετέωρο Θέρος. Το καρπούζι, κόκκινο αιμάτινο σαν τους πόθους μας, η γαλάζια θάλασσα, νύμφη καλλίπυγος ανατέμνουσα τον ουρανό, οι αρμενιστές γλάροι, η άμμος και τα ηλιοκάματα, το κορίτσι με το τρύπιο δάχτυλο από τα κλειδιά της μεταχειρισμένης σακαράκας στη μέση του παραλιακού κατσικόδρομου, θα είναι εδώ να τα γευτούμε; Ο φίλος, η φίλη, ο περαστικός με το τατουάζ, οι μεροκαματιάρηδες στα νησιά, το καπέλο της παραθερίστριας που το παίρνει ο αέρας όταν σε ρωτάει που είναι τα αξιοθέατα, το δανεικό τσιγάρο και το βιβλίο που πάντα μένει μισοτελειωμένο κάτω από τη σκιά ενός πεύκου, πού θα βρίσκονται φέτος; Μπορεί κανείς να απαντήσει πόσα χρόνια ισοδυναμούν με ένα μελαγχολικό καλοκαίρι;

Η μόνη απάντηση, η μόνη λύση είναι η επαφή με τον Άλλο. Καθένας θα κληθεί να πληρώσει με την ψυχή του ξένα κρίματα και θα υπάρξουν καλοθελητές να μιλήσουν για ατομικά καθήκοντα και την αρετή της αενάου ενοχής και υποταγής στην κάθε αυθαιρεσία. Καθένας μόνος σπάει μπρος κάτω από την αβάσταχτη πίεση ή πεθαίνει σαν μάρτυρας ενός ιδανικού. Οι χαρακτηριστικές δυάδες μένουν αθάνατες, είτε μιλάμε για μυθικούς ήρωες, θεότητες ή ισόθεους εραστές. Τέλος, οι παρέες και οι λαοθάλασσες με επίγνωση και αγάπη για τη ζωή γράφουν ιστορία.

Η επαφή, στο εδώ και τώρα, είναι το κλειδί που μπορεί να ανοίξει ξανά το κουτί της Πανδώρας και να βγάλει από μέσα το τελευταίο πράγμα που έμεινε εκεί: την ελπίδα. Η ζωή, όσο δύσκολη και αν μοιάζει, γίνεται πολύ πιο φωτεινή όταν διασταυρώνεις το βλέμμα σου με τους φάρους που φέγγουν από τις νησίδες δύο αγαπημένων ματιών. Κανένας σεισμός δεν ταρακουνάει τους πιστούς φίλους, καμία πλημμύρα δεν πνίγει τα δίκαια αιτήματα όσων μοχθούν για έναν καλύτερο κόσμο, κανένα διάταγμα δεν μπορεί να κηρύξει παράνομο τον έρωτα. Πιο πολύ από ποτέ, οφείλουμε να ενώσουμε τη δική μας όρεξη για ζωή με εκείνη του διπλανού μας, για να δούμε άσπρη μέρα, ώστε η άνοιξη να είναι το ξύπνημα της φύσης και το καλοκαίρι μια ονειρική σύνθεση στη μείζονα κλίμακα ενός παιδικού γέλιου.

Όσα κλαριά και αν κοπούν, όσα άνθη και αν μαδηθούν, η Άνοιξη πάντα έρχεται. Η Άνοιξη είναι εδώ, είναι η κατάφαση στη ζωή και όσα αγαπάμε. Κανείς δεν μας παίρνει την Άνοιξη. Οι καρποί της ωριμάζουν κατά το Θέρος και τρώγονται με τα μάτια ερμητικά κλειστά, τις γροθιές ενωμένες και τα σώματα διασταυρούμενα στη λεωφόρο του Γαλαξία.

The following two tabs change content below.
ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ

Ο Οδυσσέας Διαμάντης είναι ψυχολόγος. Σπούδασε Ψυχολογία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο (2013-2017) και συνέχισε στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα του Τμήματος Ψυχολογίας του Παντείου, στην Κατεύθυνση της Θετικής Ψυχολογίας. Ασχολείται με τις μεταφράσεις, τη λογοτεχνία και ερευνητικά θέματα σχετικά με την επιστήμη της Ψυχολογίας. Έχει δημοσιευμένες μεταφράσεις και επιμέλειες επιστημονικών και πολιτικών άρθρων και λογοτεχνικά κείμενα σε ηλεκτρονικά περιοδικά και έντυπες εκδόσεις όπως: socialpolicy.gr, Kommon, Μπολ Φυστίκια, Times News, Αυγή, Animartists, Στέπα - Επιθεώρηση Ρωσικού Πολιτισμού. Είναι τακτικός συνεργάτης του περιοδικού Μαρξιστική Σκέψη. Πιστεύει ότι η ομορφιά και η δημιουργικότητα θα σώσουν –όπως πάντα– τον κόσμο.
ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ

Τελευταία άρθρα απόΟΔΥΣΣΕΑΣ ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ (δείτε τα όλα μαζί)

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή