Site icon Times News

Μανίνα Ζουμπουλάκη: «Οι πολιτικοί;; Είναι πουλημένοι κι αγορασμένοι…»

Η Μανίνα Ζουμπουλάκη είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα συγγραφέα που ζει μέσα στην κοινωνία και δεν είναι κρυμμένη σον γυάλινο πύργο της, όπως συνήθως συμβαίνει με κάποιους προβεβλημένους ομοτέχνους της. Παρακολουθώ την συγγραφική της διαδρομή από το ξεκίνημά της. Είχε μια επιδεξιότητα στο διήγημα, γι’ αυτό και ήταν πλούσια η παραγωγή της. Παρακολουθούσα και τη δημοσιογραφική της ενασχόληση. Αλλά γρήγορα διακλαδώθηκε στο μυθιστόρημα, στα σενάρια για κινηματογραφικές ταινίες αλλά και τηλεοπτικές σειρές, στην αρθρογραφία στον Τύπο και το διαδίκτυο, κάνει σεμινάρια δημιουργικής γραφής, μπλέχτηκε και με το παιδικό βιβλίο… Μια πολυδιάστατη δημιουργός που είναι ανήσυχη, και σε πνευματική εγρήγορση, που έχει το βλέμμα της στραμμένο παντού, με το  πάθος της ζωής…

 

«Γενικά δεν νοσταλγώ, μου φαίνεται τζάμπα κόπος. Αν έψαχνα κάτι ντε και καλά, θα ήταν η παιδική ηλικία του μεγάλου μου γιού, από τα 4 ως τα 10. Δεν ξέρω γιατί, ίσως επειδή δούλευα και δεν την έζησα αρκετά, ίσως επειδή ήταν όντως πολύ ωραία…»

«Ναι – αν και όχι όπως παλιά. Κουράζομαι πιο εύκολα, γι αυτό το λέω».

«Στις Μαλδίβες πριν 15 χρόνια, με τον μεγάλο γιό μου, τον τότε φίλο μου και αγαπημένη φίλη με τον δικό της γιό και σύζυγο. Είχαμε περάσει σούπερ, το μέρος ήταν μαγικό… κλισέ, αλλά τα εξωτικά είναι αυτά που θυμάσαι καλύτερα, ίσως επειδή είναι σπάνια!»

«Την Θάσο. Λόγω καλοκαιριών παιδικής-εφηβικής μου ηλικίας, που ήταν στάνταρ εκεί, και δεν ξεπερνιούνται με τίποτα…»

«Την ειλικρίνεια».

«Η φτώχεια της».

«Μόνον στον βαθμό που επηρεάζει την καθημερινότητά μου… δηλαδή αρκετά πια. Βαριέμαι φρικτά αλλά ασχολούμαι αναγκαστικά, και με βαθύ εσωτερικό τρόμο…»

«Χάλια. Είναι πουλημένοι και αγορασμένοι».

«Ναι, όταν δεν είναι φέικ».

«Η θέση είναι ένα με το πάτωμα – η θέση στην οποίαν έχουνε πέσει όλα αυτά…  είναι η μόνη μας σωτηρία όμως τα κακόμοιρα, και θα έπρεπε να βρίσκονται σε καλύτερη θέση, αν όχι σε θρόνο…»

«Η Τέχνη κινδυνεύει από την σκληρή πραγματικότητα, τα κυκλώματα, την έλλειψη όχι μόνον αξιοκρατίας αλλά δημοκρατίας, κινδυνεύει από την ανέχεια, το στρίμωγμα που τρώμε όλοι οι καλλιτέχνες –  και όχι από την τηλεόραση»

«Είναι διαφορετικό μέσον. Σε προτρέπει να κάνεις κάστινγκ εσύ για την δική σου εικόνα/ταινία, να την σκηνοθετήσεις, να την φωτίσεις, να την γυρίσεις και να την απολαύσεις – χωρίς καν να κουνηθείς από τη θέση σου».

«Να σου σώσει τη ζωή.»

«Ναι. Σόρι, δεν έχω κάτι να προσθέσω: του τρελού εντελώς».

«Ακούγεται τυρί αλλά… (γκουχ-γκουχ) η αγάπη».

«Εξουσία και πνευματικότητα είναι σαν πεπόνια και κοτετσόσυρμα (πιο άσχετα, πεθαίνεις)»

«Μπα. Έχει αναλογικά αρκετούς καλλιτέχνες και δημιουργούς αλλά στο σύνολό της δεν σε πιάνει κι από τα μούτρα με την πνευματικότητά της».

«Να μην ντρέπεσαι για τις επιλογές ούτε για τις υποχωρήσεις σου»

«Ιστορία».

«Δεν είναι πιο περιορισμένο από το λεξιλόγιο των Άγγλων, πχ. Τρώμε τέτοια πίεση, που είναι ζήτημα αν την βγάζουμε καθαρή (τη μέρα μας) με 100 λέξεις. Εδώ δεν έχουμε βρακί, τις λέξεις θα σκεφτούμε;».

«Η προηγούμενη απάντηση (στο 20) ισχύει και εδώ. Ανάλογα με την οικονομική κατάσταση (του πολίτη) – όποιος δεν έχει να ταΐσει τα παιδιά του, δεν πρόκειται να ιδρώσει για την ανακύκλωση. Άρα, ένα 10% του πληθυσμού είναι ευαισθητοποιημένο όσον αφορά τα περιβαλλοντολογικά θέματα.»

«Επειδή το λένε όλοι, παντού, αλλά και επειδή το καταλαβαίνουμε πια στο πετσί μας…  είναι αλήθεια – τσεκάρετε το ‘Αβαταρ’ και θα καταλάβετε».

«Κατά τόπους, ναι».

«Όχι. Κινδυνεύουμε από τους πολιτικούς μας.»

«Όχι. Αλλά μπορούμε να ψαχτούμε ως προς το τι σημαίνει εθνική ταυτότητα – έχουν αλλάξει τα δεδομένα, δεν είναι αυτό που ήτανε. Η παιδεία πια (με την ευρύτερη έννοια, της καλλιέργειας) είναι αυτό που καθορίζει την εθνική μας ταυτότητα».

«Ναι. Κι οι Σκανδιναβοί υποστηρίζουν ότι είναι απόγονοι των Βίκινγκ».

«Όχι. Σημαίνουν ότι έχουμε πολύ ελεύθερο χρόνο και μάλλον είμαστε καιρό χωρίς γκόμενα/ο.»

«Όσες χρειάζεται, ανάλογα με το τι γράφω.»

«Άλλοτε από την ζωή, άλλοτε από το στραβό μου το κεφάλι. Μερικές φορές από ατάκες ή εικόνες ταινιών, ακόμα και από φράσεις βιβλίων»

«Ηρεμία. Ευκαιρία για δημιουργικότητα!»

«Μπα.»

«Όχι. Κερδίζουμε 76 λεπτά στο 1 ευ του άντρα – αμφιβάλλω αν από τότε που τσέκαρα τα ποσοστά έχουμε φτάσει τα 80 λεπτά….»

«Φυσικά και είμαι φεμινίστρια. Ποια είναι η εναλλακτική; Να είμαι ανδρίστρια; Να μην υποστηρίζω την μισθολογική, κοινωνική και ουσιαστική ισότητα; Ούτε να το σκέφτομαι δεν θέλω…»

«Τα τρία παιδάκια μου, τα αδέρφια μου, τον άντρα και τους γονείς μου, τις φίλες και τους φίλους μου».

«Να υποφέρει ένα αγαπημένο σου πρόσωπο. Ακόμα χειρότερα, να χάνεις ένα αγαπημένο σου πρόσωπο. Να υποφέρεις εσύ αυτοπροσώπως, να πονάς σωματικά έστω και από δόντι…»

«Μόνον πρακτικά: δεν προλαβαίνω ποτέ»

«Και στα δύο. Η φιλανθρωπία είναι προνόμιο της αστικής / μεγαλοαστικής τάξης, από κει και κάτω είναι αλληλεγγύη. Είναι απαραίτητα και αξιοθαύμαστα αμφότερα.»

«Χώρες χωρίς σύνορα.»

«Επειδή πρόσφατα ήμουν σε νοσοκομείο του εξωτερικού, και αναρωτιόμασταν πότε θα γίνουμε κι εμείς στην Ελλάδα άνθρωποι σαν κι αυτούς… δυστυχώς δεν είμαστε σχεδόν καθόλου Ευρωπαίοι.»

«Μόνον άμα έτσι τον βολεύει»

«Το κίνητρο να κάνει οτιδήποτε»

«Στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης; Βέβαια.»

«Μα όχι. Το είπαμε. Είναι πολίτης δεύτερης κατηγορίας – και το ότι μεγαλώνει παιδιά ακόμα, δεύτερο θεωρείται. Δεν υπάρχει επίδομα μητρότητας ούτε καμιά βοήθεια στις μαμάδες (που αποκλείεται να είναι εργαζόμενες αν έχουν παιδιά σε δημόσια σχολεία εκτός κι αν είναι πλούσιες – τα δημόσια σχολάνε 1.15). Πέρα από το ότι τα παιδιά θεωρούνται ντε φάκτο σαμάρι της μαμάς, υποχρέωση, κορώνα στο κεφάλι της και πρόβλημά της στην τελική».

«Δεν μου έρχεται τίποτα… το λάπτοπ που γράφω, τα αρχεία μου εδώ μέσα; Ένα δαχτυλίδι της γιαγιάς μου; Ένα ωραίο κόκκινο δερμάτινο ημίπαλτο; Όλα αυτά μαζί και τίποτε από αυτά; Δεν θα ήθελα να χάσω κάτι πάντως, όλα είναι πολύτιμα όταν κινδυνεύεις να τα αποχωριστείς.»

«Την έχει αλλάξει ήδη, μας έχει κάνει να σφαζόμαστε μεταξύ μας, να ψάχνουμε τρύπες ακόμα κι αν είμαστε τίμιοι άνθρωποι… μας έχει κάνει χειρότερους, αλλά και πιο εφευρετικούς».

«Ιδέα δεν έχω. Συγγραφέας είμαι, όχι πολιτικός συντάκτης. Ρωτήστε με πώς γράφω βιβλία –  θα σας απαντήσω ότι το κάνω χωρίς να σκέφτομαι την πολιτική…»

«Η κάθε (καινούργια) μέρα, Τζον Μπόι».

«Απίστευτη περιπέτεια»

«Θα ήθελα να πω ‘ναι βέβαια’ αλλά ίσως να είναι κυρίως για γυναίκες. Όχι επειδή είναι ρομαντικό, που είναι πράγματι, με έναν ρεαλιστικό ‘ανδρικό’ τρόπο… αλλά επειδή οι ηρωίδες είναι γυναίκες, σκέφτονται και λειτουργούν σαν γυναίκες – έστω κι αν μεταμφιέζονται σε άντρες. Είναι ένα περιπετειώδες ιστορικό και σύγχρονο μυθιστόρημα, με άλλα λόγια αν τύχει και  το δείτε στα χέρια ενός άντρα αποκλείεται να τον κακοχαρακτηρίσετε».

 ***********************************************************************

[όπως το έγραψε η Μανίνα Ζουμπουλάκη]

Γεννήθηκα το 1960 και μεγάλωσα στην Καβάλα. Σπούδασα στην Αμερική Ιστορία Τέχνης και Σωματική Αγωγή, από μισά και τα δύο. Έχω δουλέψει στον ‘Ταχυδρόμο’, στα ‘Πρόσωπα’, ‘Κλικ’, ‘Diva’, ‘Μen’, ‘Nitro’, ‘Down Town’, ‘Elle’ ως δημοσιογράφος. Σήμερα γράφω στα ‘Elle’ , ‘Athens voice’ και ‘Home’. Έχω μεταφράσει  τριάντα βιβλία για τις εκδόσεις ‘Κάκτος’ (μεταξύ των οποίων ‘Πέρα από την Αφρική’ της Κάρεν Μπλίξεν  και ‘Αρχαία Απογεύματα’ του Νόρμαν Μέιλερ) και άλλα τόσα ‘Αρλεκιν’. Δούλεψα στο ραδιόφωνο ως παραγωγός (Top Fm, ΕΡΑ 4, Κανάλι 15, Κανάλι 5,  Μελωδία).

Συνέγραψα το σενάριο  στις ταινίες μεγάλου μήκους «Ελεύθερη Κατάδυση» του Γιώργου  Πανουσόπουλου  και «Ριζότο» της  Όλγας Μαλέα. Έχω εκδώσει τρείς συλλογές διηγημάτων («Κενά Μνήμης», «Μυροβόλος Ανοιξις» , «Η ζωή (δεν) είναι ταινία») , και τα μυθιστορήματα: «Φεύγα», «Η σκόνη της Ημέρας», «Αληθινή Σταρ», «Μεγάλο Καλοκαίρι», «Ευτυχία», «Φερμουάρ» και «Αόρατα Κορίτσια» (Νοέμβριος 2015). Επίσης έγραψα το εγχειρίδιο γραφής με τίτλο «Πώς να γράψεις». Συμμετείχα με το διήγημα «Μέρα Νύχτα» στην συλλογή τριών διηγημάτων «Κρυμμένες Ιστορίες» και σε άλλες τέσσερεις συλλογές με αντίστοιχα διηγήματα .

Το «Φεύγα!» έγινε σίριαλ με δικό μου σενάριο και προβλήθηκε στο Mega το 2003. (Το μυθιστόρημα ήταν ήδη μπεστ-σέλερ).

To 2006 έγραψα το σενάριο του σίριαλ «Ξέχασέ με» μαζί με τον Βαγγέλη Νάση (Alpha). Επίσης το σενάριο της τηλεταινίας «Απαγωγή» (Mega). Έγραψα το θεατρικό  μονόπρακτο «Ευρέ Εργά» το οποίο ανέβηκε με επιτυχία στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης την άνοιξη του 2012 με την Γαλήνη Τσεβά και την Εμμανουέλλα Αλεξίου σε σκηνοθεσία Βασίλη Τσελεμέγκου. Ανέβηκε για δεύτερη φορά στο θέατρο Black Box του Ιδρύματος το 2013 σκηνοθετημένο από την Πέμη Ζούνη.

Έχω τρία παιδιά και ζω στην Αθήνα. Γράφω συνέχεια – μία όπερα, ένα μιούζικαλ, θεατρικά και σενάρια, άρθρα σε φιλικά μπλογκ και περιοδικά της επαρχίας. Πάντα κυνηγάω με χαλαρό τρόπο κι από ένα «όνειρο» που άλλοτε πραγματοποιείται και άλλοτε όχι…

ΒΙΒΛΙΑ

ΣΕΝΑΡΙΑ

ΘΕΑΤΡΙΚΟ

ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΣΤΗΝ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ

The following two tabs change content below.
Ο Νίκος Λαγκαδινός είναι δημοσιογράφος [ΕΣΗΕΑ]. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Θεατρολογία στο 8ο Πανεπιστήμιο του Παρισιού. Έχει εργαστεί ως συντάκτης και αρχισυντάκτης στην ΕΡΤ [τηλεόραση και ραδιόφωνο], στις εφημερίδες Ελεύθερη Γνώμη, Νίκη, Ενημέρωση, Βραδυνή, Ακρόπολις, Αθηναϊκή. Διηύθυνε την εφημερίδα ΕΞΟΡΜΗΣΗ.
Exit mobile version