Μαρία Λιάκου: «Λείπει από τον Έλληνα σήμερα η κριτική σκέψη και η ατομική ευθύνη…»

by Νίκος Λαγκαδινός
Share this
  • Συνέντευξη στον ΝΙΚΟ ΛΑΓΚΑΔΙΝΟ

Ήδη έχουν κυκλοφορήσει δυο βιβλία της κ. Μαρίας Λιάκου. “Μικρές απώλειες” και “Αφετηρίες”. Και τα δυο είναι εξαιρετικά  και οφείλω να παρατηρήσω την καλοδουλεμένη γραφή της δημιουργού και δεν χρειάζεται γυμνασμένος κριτικός νους για να τα απολαύσει ο αναγνώστης. Ο κριτικός ίσως έχει τη δυνατότητα να ξεχωρίσει τη συμβολή του απρόσωπου από το προσωπικό. Κι όπως αντιλαμβάνεται κανείς ο κριτικός όταν στεκεται αντίκρυ σ’ ένα έργο, αλλάζει συχνά θέσεις: μια στέκται και το κοιτάζει από την καθαρά δική του οπτική γωνία, να προβάλλεται πάνω σ’ ένα φόντο όσο γίνεται ουδέτερο, και μια το προβάλλει πάνω στον συνθετικό  πίνακα της παρούσας εποχής. Η Μαρία Λιάκου ζει την εποχή της και αυτήν μετουσιώνει λογοτεχνικά στα βιβλία της.  Είναι ενδιαφέρουσες οι απαντήσεις της πάνω σε ζητήματα που μας απασχολούν όλους και μας δίνουν την ευκαιρία να επικοινωνήσουμε μαζί της και να νιώσουμε ότι ένας δημιουργός πρέπει να συμμετέχει σε όλα τα καθημερινά κοινωνικά και άλλα θέματα και δεν είναι δυνατόν να είναι κλεισμένος στον γυάλινο πύργο του.

  • Πώς πήγαν οι «Αφετηρίες»;

Αισθάνομαι ευγνωμοσύνη και χαρά. Τον Ιούνιο συμπληρώνονται δύο χρόνια κυκλοφορίας. Βρήκαν αναγνωστικό κοινό και αγαπήθηκαν. Αν και το βιβλίο κυκλοφόρησε μέσα στην περίοδο των Capital controls οι πωλήσεις είχαν σταθερή πορεία. Ο εκδότης μου (Βακχικόν) μου είπε ότι τα Βιβλιοπωλεία δεν έκαναν επιστροφές (αν και είναι έκδοση του 2015). Κυκλοφορεί κανονικά σε όλα τα Βιβλιοπωλεία της Αθήνας και της περιφέρειας, γεγονός που με χαροποιεί ιδιαίτερα. Θεωρώ ότι το βιβλίο κρίνεται στο φυσικό του χώρο, στο βιβλιοπωλείο, και όχι από τις εκδηλώσεις παρουσιάσεων. Με την ευκαιρία της συνέντευξης να ευχαριστήσω και από εδώ τα βιβλιοπωλεία για τη στήριξη και την αγάπη τους.

  • Σε τι μπορεί να μας βοηθήσει η λογοτεχνία σήμερα – σε μια εποχή βαρβαρότητας;

Το ερώτημα «σε τι μας ωφελεί το διάβασμα» και η λογοτεχνία θεωρώ ότι είναι αιώνιο. Συνεχώς θα δίδουμε διάφορες απαντήσεις και θα το διερευνούμε. Πάντως δεν είναι ζήτημα μόνο των φιλολόγων! Ο φιλόσοφος και συγγραφέας Alain de Botton εξυμνεί την αξία των βιβλίων και αναφέρει ότι «διευρύνουν τον κύκλο της ενσυναίσθησης και ισχυροποιούν τον εσωτερικό μας κόσμο κυρίως». Πολλοί θεραπευτές χρησιμοποιούν τη λογοτεχνία ως εργαλείο στην εργασία τους με θεαματικά αποτελέσματα. Η βιβλιοθεραπεία στο εξωτερικό διερευνάται, και στη χώρα μας άρχισε να χρησιμοποιείται επίσης. Έχω τη διαχείριση μιας Λογοτεχνικής Ομάδας Αυτογνωσίας που με αφορμή την ανάγνωση ενός λογοτεχνικού βιβλίου διερευνούμε ζητήματα αυτογνωσίας. Τα συμπεράσματα από τη λειτουργία της είναι πολύ θετικά. Σε πολλά μπορεί να μας βοηθήσει η λογοτεχνία. Ηρεμία, βελτίωση μνήμης, γνώση, βελτίωση συγκέντρωσης, ανάπτυξη γραπτού λόγου – πλούσιο λεξιλόγιο, μείωση του άγχους, δωρεάν ψυχαγωγία (εάν πάμε σε μια δανειστική βιβλιοθήκη και πάρουμε ένα βιβλίο που δεν μπορούμε να αγοράσουμε). Υπάρχει λύση για όλους όσοι θέλουν πραγματικά να διαβάσουν βιβλία, και να επωφεληθούν από την ανάγνωση σε μια πολύ δύσκολη περίοδο που βιώνουμε.

  • Μήπως ο εκδοτικός πληθωρισμός μπερδεύει το κοινό που δεν είναι σε θέση να ξεχωρίσει το καλό βιβλίο;

Είναι γεγονός ότι εκδίδονται πολλά βιβλία. Ακόμα κι εμείς οι τακτικοί αναγνώστες έχουμε μπερδευτεί. Εγώ διαβάζω τώρα (2017) βιβλία που εκδόθηκαν το 2016 και πριν. Τα capital controls συνέβαλαν στη μαζική παραγωγή, μιας και οι εκδότες βρέθηκαν χωρίς χαρτί και ρευστότητα. Όλα βγήκαν μαζί σχεδόν από όλους τους εκδοτικούς οίκους. Θα ξεκαθαρίσει το εκδοτικό τοπίο και θα υπάρξει προγραμματισμός. Καλό βιβλίο εγώ θεωρώ αυτό που δεν είναι εφήμερο. Που μπορείς να το ξαναδιαβάσεις και δεύτερη φορά μετά από δυο ή τρία χρόνια. Που είχε πράγματα να σου πει και σε βοήθησε στην αναγνωστική σου εξέλιξη.

  • Σας απασχολεί η γνώμη των κριτικών;

Ναι, βέβαια. Ουσιαστική κριτική που δεν γίνεται στα πλαίσια μόνο της προώθησης ενός βιβλίου. Τη λογοτεχνική κριτική την θεωρώ απαραίτητη για την εξέλιξη της γραφής ενός συγγραφέα. Αρκεί ο βιβλιοκριτικός να έχει διαβάσει το βιβλίο πραγματικά…

****************************

Το παράλογο βρίσκεται παντού. Ευτυχώς που ο Καμί με τους ήρωές του μας βοήθησε να κατανοήσουμε καλύτερα το όλο ζήτημα. Ζούμε σε μια συνεχή εναλλαγή αντίθετων καταστάσεων ανάμεσα στην ευτυχία και τη δυστυχία. Πεσιμισμός και ελπίδα.

****************************

  • Υπάρχει ηλικιακό όριο στην δημιουργικότητα ενός συγγραφέα;

Θεωρώ πως όχι.  Υπήρξαν συγγραφείς που έγραψαν σε νεότερη ηλικία και εκδόθηκαν σε μεγαλύτερη. Όπως και συγγραφείς που έγιναν γνωστοί σε μεγαλύτερη ηλικία. Είναι ζήτημα αντοχών στην «άσκηση γραφής» θεωρώ περισσότερο. Για μένα σημαντικό είναι οι συγγραφείς να διαβάζουν. Να διαβάζουν περισσότερο. Η γραφή και η έκδοση είναι μια άλλη παράμετρος.

  • Πιστεύετε στην αυτοβιογραφική αφήγηση ή για να το πω διαφορετικά, είστε βιωματική συγγραφέας και γιατί;

Άλλο βίωμα και άλλο βιογραφία. Σίγουρα κάποια στοιχεία βιωματικού περιεχομένου και αντίληψης να υπάρχουν στην γραφή του κάθε συγγραφέα. Όμως το λογοτεχνικό ύφος που θέλεις να πεις μια ιστορία αφήγησης είναι το ζητούμενο. Όταν χτίζεις τους χαρακτήρες ίσως έχεις στο νου σου κάποιο πρόσωπο που σε καθοδηγεί αλλά η εξέλιξη της πλοκής σε πάει σε άλλους λογοτεχνικούς χρόνους και τόπους.

  • Ποιους Έλληνες λογοτέχνες αγαπάτε;

Αρκετούς και με θεωρώ τυχερή που απόλαυσα τη γραφή τους. Ξεχωρίζω πάντα την Ασκητική του Νίκου Καζαντζάκη (που έχω διαβάσει πολλές φορές). Έχω μια εμμονή με τον Παπαδιαμάντη που την οφείλω στον πατέρα μου. Σε μια περίοδο που η οικογένεια μας είχε ελάχιστα χρήματα μας αγόρασε τα άπαντα του Παπαδιαμάντη και έφτιαξε Βιβλιοθήκη στο σπίτι μας. Είναι –για μένα– ο  σπουδαιότερος λογοτέχνης και η γλώσσα του δεν υπήρξε πρόβλημα. Ο Καραγάτσης, ο Βενέζης, ο Ξενόπουλος, ο Καρκαβίτσας κ.ά. Αλλά μιας και αναφέρομαι σε συγγραφικές εμμονές- αγάπες δεν θα μπορούσα να μην αναφέρω την Ζυράννα Ζατέλη και φυσικά τον μέγα Αχιλλέα Κυριακίδη!

  • Και ποιους ξένους;

Καμί, Κορτάσαρ (Κουτσό), Στέφαν Τσβάιχ (Επικίνδυνος οίκτος), Χαρούκι Μουρακάμι, Irvin Yallom και Yoko Ogawa

  • Σας αρέσoυν τα ταξίδια;

Ναι, πολύ! Τα θεωρώ μέρος του πολιτισμού και της αυτογνωσίας μου.

  • Ποιο είναι το αγαπημένο σας ταξίδι;

Η Τοσκάνη της Ιταλίας και θα ήθελα και πάλι να ταξιδέψω εκεί!

  • Πoιo μέρoς αγαπάτε ιδιαίτερα;

Την Αμοργό! Θεωρώ ότι το νησί αυτό έχει μια εξαιρετική ενέργεια!

  • Τι νοσταλγείτε περισσότερο;

Ταξίδια με το τρένο !

  • Ποια θεωρείτε ως την πιο υπερτιμημένη αρετή;

Αρετή και υπερτιμημένη; Καμιά αρετή δεν είναι υπερτιμημένη.

  • Πoια, κατά τη γνώμη σας, είναι τα μεγαλύτερα πρoβλήματα της ελληνικής κoινωνίας;

Η διάλυση των κοινωνικών δομών περίθαλψης και υγείας. Οι ανισότητες και η νέα μορφή φτώχειας. Η αδράνεια.

****************************

Ποιος ελέγχει το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα; Πάντως, όχι οι πολίτες. Ο πολιτικός εξευτελισμός ολόκληρων λαών, περιοχών και γενεών από μια ηγεμονεύουσα σκληρή Ευρώπη θα πρέπει να εκλείψει σήμερα-τώρα. Πριν την έκρηξη της ανισότητας και τη ραγδαία άνοδο της Ακροδεξιάς που εξασθενεί τη δημοκρατία καίρια.

****************************

  • Σας ενδιαφέρει η πoλιτική;

Ως προσωπική ενασχόληση καριέρας, όχι. Έτσι όπως εμφανίζεται σήμερα με απογοητεύει αφάνταστα. Κανένα όραμα. Καμία ηθική. Όμως θεωρώ ότι ο άνθρωπος είναι πολιτικό όν. Μακάρι η ιδανική πολιτεία του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη (Πολιτικά) να βρουν θέση στην πολιτική ζωή της χώρας μας.

  • Τι γνώμη έχετε για τους πολιτικούς;

Όχι την καλύτερη βέβαια. Αναφέρομαι σε αυτούς των τελευταίων χρόνων και ελπίζω κάτι υγιές να ξεφυτρώσει για να πάμε παρακάτω! Ως χώρα, ως κοινωνία.

  • Τι σημαίνει για σας η «αριστερά»;

Αναζητείται! Ουσιαστικά την κατανοώ μόνο με την έννοια της κοινωνικής δικαιοσύνης. Έχω γεννηθεί  στο Φωτεινό – Τσούκα Τρικάλων και έζησα τα μαθητικά μου χρόνια στην Δεσκάτη Γρεβενών. Οι αφηγήσεις για τον εμφύλιο και τα τραύματα των οικογενειών και των ανθρώπων ήταν σαν λαϊκά παραμύθια για μένα. Με σημάδεψαν. Γυναίκες στα μαύρα – χήρες. Γυναίκες μόνες που μεγάλωναν τα ανήλικα παιδιά τους και ο άντρας τους ήταν στην Τασκένδη ή στην Πολωνία! Η Δεσκάτη ήταν τόπος εξορίας στη διάρκεια της χούντας. Μόνο μια προσωπική ματαίωση είδα από πρόσωπα που είχαν ενταχθεί στην Αριστερά. Ακόμα αυτή η ιστορική πλευρά της δεν έχει επί της ουσίας αναδειχθεί. Όλα περιγράφονται από την μια ή την άλλη πλευρά. Εμένα με ενδιαφέρει και η ενδιάμεση.

  • Δηλαδή, πιστεύετε ακόμα στους διαχωρισμούς [δεξιά, αριστερά, κέντρο κ.λπ.] ή έχουν ξεπεραστεί; 

Έχουν ξεπεραστεί, θεωρώ. Η οριοθέτηση κλείνει έναν κύκλο παρά τον διευρύνει.

  • Μήπως η τέχνη κινδυνεύει να απομονωθεί εξαιτίας της τηλεόρασης και συνεπώς μήπως πρέπει να αναζητήσει καινούργιες μορφές και να επανεξετάσει την κοινωνική λειτουργία της; 

Η Τέχνη σε όλους τους δύσκολους καιρούς βρίσκει τρόπους έκφρασης και δημιουργίας. Η Τηλεόραση αφορά ένα κοινό και όχι το σύνολο του πληθυσμού. Ευτυχώς που έχουμε στη μνήμη μας και κάποιες σημαντικές ποιοτικές στιγμές της και όχι μόνο τον ξεπεσμό της. Εγώ εδώ και χρόνια δεν βλέπω καθόλου τηλεόραση. 

  • Πιστεύετε ότι το βιβλίο χάνει σε σχέση με την εικόνα;

Διαφορετικά πράγματα είναι. Η δύναμη της εικόνας είναι σημαντική βέβαια.

  • Η γυναίκα σήμερα στην Ελλάδα είναι ίση με τον άνδρα; 

Εξαρτάται! Η ισότητα μπορεί νομοθετικά να έχει καθιερωθεί αλλά συχνά δεν εφαρμόζεται. Υπάρχουν προσωπικά και κοινωνικά εμπόδια.

  • Είστε φεμινίστρια ή πιστεύετε ότι ο φεμινισμός έχει δημιουργήσει προβλήματα στη γυναίκα; 

Ο φεμινισμός ήταν ένα κίνημα που έφερε τη διάσταση των πραγματικών προβλημάτων για τη θέση της Γυναίκας μέσα στην κοινωνία. Σίγουρα η νομοθετική ρύθμιση έφερε κάποια αποτελέσματα αλλά η ανισότητα στην πρόσβαση των γυναικών προς θέσεις ηγεσίας υπάρχει. 

  • Είναι ο κόσμος μας παράλογος; 

Το παράλογο βρίσκεται παντού. Ευτυχώς που ο Καμί με τους ήρωές του μας βοήθησε να κατανοήσουμε καλύτερα το όλο ζήτημα. Ζούμε σε μια συνεχή εναλλαγή αντίθετων καταστάσεων ανάμεσα στην ευτυχία και τη δυστυχία. Πεσιμισμός και ελπίδα.

  • Τι είναι εκείνο που δίνει νόημα στον άνθρωπο;

Η ανθρωπιά.

  • Έχει πνευματικότητα η κεντρική εξουσία (η κυβέρνηση, τα κόμματα); 

Αν έχει, δεν φαίνεται. Δεν νομίζω όμως πως έχει!

  • Η νεοελληνική κοινωνία, γενικότερα, έχει πνευματικότητα; 

Την αναζητώ. Περισσότερο την πετυχαίνω σε απλούς ανθρώπους και σε κάποιους που εκτιμώ πολύ. Ευτυχώς έχουμε κάποιους Ανθρώπους Οδοδείκτες –όπως τους αποκαλώ! 

****************************

Σε πολλά μπορεί να μας βοηθήσει η λογοτεχνία. Ηρεμία, βελτίωση μνήμης, γνώση, βελτίωση συγκέντρωσης, ανάπτυξη γραπτού λόγου – πλούσιο λεξιλόγιο, μείωση του άγχους, δωρεάν ψυχαγωγία (εάν πάμε σε μια δανειστική βιβλιοθήκη και πάρουμε ένα βιβλίο που δεν μπορούμε να αγοράσουμε). Υπάρχει λύση για όλους όσοι θέλουν πραγματικά να διαβάσουν βιβλία, και να επωφεληθούν από την ανάγνωση σε μια πολύ δύσκολη περίοδο που βιώνουμε. 

****************************

  • Τι σημαίνει για σας η λέξη «ήθος»; 

Οι ιδιότητες του χαρακτήρα ενός ατόμου να βρίσκονται σε αρμονία με την Ηθική. Να είμαι δίκαιος, τίμιος, συνεπής, ανθρώπινος, συμπονετικός. Να πορεύομαι με απλότητα και κατανόηση. Να δίνω το χέρι μου!

  • Πoια είναι η ωραιότερη λέξη της ελληνικής γλώσσας;

Αρμονία.

  • Ποιος φταίει για το περιορισμένο λεξιλόγιο των νεοελλήνων: οι γονείς, το σχολείο, τα μέσα ενημέρωσης, η παγκοσμιοποίηση; 

Α, όλοι έχουν ένα μερίδιο ευθύνης.

  • Υπάρχει περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση στους πολίτες ή όλοι γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια την προστασία του περιβάλλοντος;

Θα μπορούσε να υπάρχει μεγαλύτερη. Υπάρχουν σκοπιμότητες και ασέβεια προς τη φύση.

  • Κινδυνεύουμε στ’ αλήθεια από τη μόλυνση του περιβάλλοντος ή απλώς πρόκειται για υπερβολές των οικολόγων;

Δεν θεωρώ το όλο ζήτημα ως υπερβολή. Ανησυχώ και θα ήθελα μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση από όλους μας. Τα σκουπίδια στη θάλασσα και στα ελάχιστα πάρκα με απογοητεύουν. 

  • Μήπως κινδυνεύουμε από τους πρόσφυγες/μετανάστες; 

Από τους ίδιους; Όχι, βέβαια. Από σκοπιμότητες και προγράμματα διαχείρισης που στέκονται μόνο στο πώς θα απορροφήσουν κονδύλια χωρίς να στηρίζουν ή να βελτιώνουν τη ζωή τους ναι, κινδυνεύουμε.

  • Υπάρχει φόβος να χάσουμε την εθνική μας ταυτότητα; 

Όσο ο Πολιτισμός μας είναι σε πρώτη θέση, όχι.

  • Δικαιούμαστε να υποστηρίζουμε ότι είμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων; 

Εννοείτε με την αντίληψη του εξ αίματος; Του Πολιτισμού και της Γλώσσας, ναι.       

  • Έχoυν σημασία oι απoλoγισμoί στη ζωή μας; 

Καμιά φορά ναι, όταν μας βοηθούν στην αυτογνωσία μας. Όταν αποτελούν πυξίδα για να πάμε τη ζωή μας παρακάτω. 

  • Τι είναι για σας η μοναξιά;

Συναίσθημα. Είμαι όμως άνθρωπος που επιλέγω τη μοναχικότητα κατά περιόδους στη ζωή μου για ενδοσκόπηση. 

  • Tι αγαπάτε περισσότερo στoν κόσμo; 

Την οικογένεια μου και τους φίλους μου.

  • Τι θεωρείτε ως τον έσχατο βαθμό δυστυχίας;          

Τη βάναυση συμπεριφορά και το συμβιβασμό στην υποταγή.

  • Σας απασχολεί ο χρόνος;

Ο ποιοτικός, δημιουργικός χρόνος με απασχολεί. Περνάει το εικοσιτετράωρο και αφήνω πράγματα για την επομένη.

  • Πιστεύετε στην φιλανθρωπία ή στην αλληλεγγύη;

Σαφώς στην αλληλεγγύη. Η φιλανθρωπία ξεκίνησε σε άλλες εποχές και έκλεισε τον κύκλο της. Η Πολιτεία χρειάζεται να έχει δομές στήριξης – ανακούφισης και οι πολίτες να συνδράμουν. Όχι να την υποκαθιστούν.

  • Για σας, τι σημαίνει παγκοσμιοποίηση; 

Είναι αλήθεια ότι εδώ και δεκαετίες ακούμε και διαβάζουμε άλλοτε θετικά και άλλοτε αρνητικά σχόλια. Ως όρος αρχικά περιείχε την αυτονόμηση της οικονομίας, της επικοινωνίας για την ανάπτυξη του παγκοσμίου εμπορίου και της κινητικότητας των ανθρώπων (Τουρισμός). Γρήγορα ήρθαν ζητήματα κουλτούρας και πολιτισμού. Διοργανώθηκαν αθλητικές εκδηλώσεις –παγκόσμια πρωταθλήματα, εξαγωγές τροφίμων (κινέζικο φαγητό) και μετανάστευση. Εδώ αρχίζουν και οι δυσκολίες και οι ρωγμές του όρου. Χάνεται η εθνική ταυτότητα –κατά τους επικριτές. Για μένα η παγκοσμιοποίηση έχει πολλά θετικά  και αρνητικά στοιχεία. Σε τομείς όπως το εμπόριο και οι τηλεπικοινωνίες, τα θετικά αποτελέσματά  της είναι εμφανή. Ιδιαίτερα το ίντερνετ έχει δώσει απίστευτη ώθηση στις επικοινωνίες, και έχει φέρει την ανθρωπότητα πολύ κοντά. Εξίσου σημαντική πρόοδος έχει παρατηρηθεί στις επιστήμες. Όταν οι επιστήμονες προέρχονται από μία μόνο χώρα, τότε μειώνεται το ποσοστό για νέες ιδέες ενώ αντίθετα όταν οι επιστήμονες προέρχονται και από άλλες χώρες το γνωστικό επίπεδο είναι  πολύ μεγαλύτερο. Επίσης πάρα πολλοί άνθρωποι γίνονται μετανάστες είτε για να βρουν δουλειά, είτε για να έχουν μια δουλειά με καλύτερες οικονομικές απολαβές. Η εργατική κινητικότητα είναι δεδομένη στην Ευρώπη. Σχετικά με τη λαθρομετανάστευση, δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε την παγκοσμιοποίηση για τις ορδές ανθρώπων που έρχονται στη χώρα μας. Γι’ αυτό ευθύνονται κυρίως οι άστοχες πολιτικές, καθώς οι περισσότεροι λαθρομετανάστες έρχονται από χώρες που έχουν πληγεί από πολέμους.

  • Πόσο Ευρωπαίοι είμαστε οι Έλληνες;

Το ερώτημα αυτό ετίθετο και παλαιότερα. Θεωρώ ότι η κρίση το ανέδειξε και πάλι. Η Ελλάδα ανήκει στην Ευρώπη; Το ερώτημα προκαλεί σύγχυση και ταυτίζει την Ευρώπη και την Ευρωζώνη. Η οικονομική κρίση περιόρισε σχεδόν την πολιτική σκέψη και πράξη και κυριάρχησε (ίσως και σκόπιμα) η ευρωπαϊστική φενάκη ενός ευρωπαϊκού πειράματος και όχι ενός πολιτικού και κυρίως κοινωνικού μετασχηματισμού. Η μακρά περίοδος της ενταξιακής ευδαιμονίας, καθώς έρρεαν οι πόροι και τα πακέτα στήριξης έφτιαξαν καριέρες και μπίζνες. Σήμερα τα ερωτήματα θα πρέπει να είναι ουσίας. Πώς προστατεύεται και προωθείται η ίδια η δημοκρατία στο εσωτερικό των εθνών-κρατών; Πώς η υπερεθνική εξουσία των Βρυξελλών έχει δημοκρατική νομιμοποίηση και λογοδοσία; Ποιος ελέγχει το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα; Πάντως, όχι οι πολίτες. Ο πολιτικός εξευτελισμός ολόκληρων λαών, περιοχών και γενεών από μια ηγεμονεύουσα σκληρή Ευρώπη θα πρέπει να εκλείψει σήμερα-τώρα. Πριν την έκρηξη της ανισότητας και τη ραγδαία άνοδο της Ακροδεξιάς που εξασθενεί τη δημοκρατία καίρια.

  • Τι λείπει από τον Έλληνα σήμερα; 

Η κριτική σκέψη και η ατομική ευθύνη.

  • Η «ενωμένη» Ευρώπη θα επιβιώσει;

Αν βρει το ανθρώπινο και αλληλέγγυο πρόσωπό της, ναι.

  • Ποιο είναι το πολυτιμότερο περιουσιακό σας στοιχείο; 

Ένα αντίτυπο της ποιητικής συλλογής «Η Αμοργός» με την υπογραφή του Νίκου Γκάτσου που μου έστειλε στην Δεσκάτη Γρεβενών, όπου έζησα τα μαθητικά μου χρόνια και οι επιστολές αλληλογραφίας μας. 

  • Η οικονομική κρίση πιστεύετε ότι θ’ αλλάξει την κοινωνία μας και προς ποια κατεύθυνση; 

Εάν δεν την δούμε ως κρίση μόνο οικονομική αλλά και ηθική – πολιτιστική θα βγούμε νικητές. Τα στοιχειώδη και η λιτότητα του βίου θα είναι αρετή και όχι στέρηση. 

  • Πιστεύετε ότι θα έρθει κάποια στιγμή που η χώρα μας θα ζει χωρίς τις ξένες εξαρτήσεις; 

Πολύ σύντομα δεν το βλέπω. Το θέλω και το ελπίζω όμως!

  • Θα κερδίσει το έντυπο – βιβλίο ή περιοδικό – ή το διαδίκτυο; 

Θεωρώ ότι το έντυπο βιβλίο δεν θα χαθεί. Το αναγνωστικό κοινό το αγαπάει πολύ. Το διαδίκτυο δίδει τη δυνατότητα της χρήσης εφαρμογών της νέας τεχνολογίας που είναι ελκυστική για τις νέες και όχι μόνο γενιές. Το γεγονός της ελεύθερης ανάγνωσης σπουδαίων κλασικών και όχι μόνο κειμένων θεωρώ ότι μας βοήθησε να ξαναδιαβάσουμε βιβλία του Παπαδιαμάντη π.χ. Ας κάνουμε το διαχωρισμό της ελεύθερης πρόσβασης από τον εθισμό «του τζάμπα». Θα αγοράσουμε βιβλία , θα «κατεβάσουμε» κείμενα για προσωπική μας χρήση. Τα περιοδικά θα βρουν και πάλι το δρόμο τους. Εγώ προσωπικά τα αγαπάω πολύ και φυλάω παλαιά τεύχη! Θεωρώ όμως ότι το διαδίκτυο έχει συμβάλει στη δημιουργία νέου αναγνωστικού κοινού και το διαδίκτυο δίδει τη δυνατότητα να ανατρέξει ο αναγνώστης όταν θέλει εκείνος για κάτι. Οι Βιβλιοθήκες μας δεν έχουν το ρόλο που θα άξιζε. Πολλές έχουν μόνο παλαιά βιβλία ή είναι μόνο για ερευνητές. Όμως ας επανέλθω στα διαδικτυακά περιοδικά. Η ύλη των νέων τευχών τους αρχικά είναι ενημερωτική – πληροφοριακή. Η καλή ανάγνωση γίνεται τις επόμενες ημέρες. Αυτό κάνω και εγώ! Εκτός από το fractal, παρακολουθώ κυρίως το diastixo και τον Αναγνώστη .

  • Τι είναι εκείνο που μπορεί να ενσαρκώσει την ελπίδα του αύριο;

Η ελπίδα για μια κοινωνία αλληλεγγύης και αξιών.

  • Τελικά, τι είναι η ζωή; 

Ο Oscar Wilde έχει πεί « Το να ζεις είναι το πιο σπάνιο πράγμα στον κόσμο. Οι περισσότεροι άνθρωποι απλά υπάρχουν». Είναι ωραία, δύσκολη, μικρή, τελικά η ζωή αλλά έχει πολλές πτυχές. Είναι δώρο, είναι «τέχνη» και ας την χαρούμε!

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Μαρία Λιάκου γεννήθηκε το 1960 στο Φωτεινό Τρικάλων. Πέρασε τα μαθητικά της χρόνια στην Δεσκάτη Γρεβενών. Σπούδασε Βρεφοκομία και Κοινωνική Εργασία(ΙΑΚΕ). Εργάστηκε ως Κοινωνική Λειτουργός και Υπεύθυνη της Υπηρεσίας Ηλικιωμένων- Βοήθεια στο Σπίτι» του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού. Μετείχε σε δράσεις και αποστολές του Τομέα Κοινωνική Πρόνοιας και του Σώματος Εθελοντών Κοινωνικής Πρόνοιας του ΕΕΣ καθώς και σε δράσεις εκτάκτων αναγκών (σεισμοί- πλημμύρες-φωτιές κα). Έχει εργαστεί ως Εκπαιδεύτρια σε διάφορα Κέντρα Επαγγελματικής Κατάρτισης (ΚΕΚ) και σε επιδοτούμενα προγράμματα από την Ευρωπαϊκή Κοινότητα. Είναι Πιστοποιημένη Εκπαιδεύτρια Ενηλίκων και Στέλεχος Σ.Υ.Υ. από το ΕΚΕΠΙΣ. Το πρώτο της βιβλίο εκδόθηκε το 2014 και είναι μια σειρά διηγημάτων με τίτλο «Μικρές απώλειες» Εκδόσεις Όστρια.

Το 2015 κυκλοφόρησε το βιβλίο της «Οι αφετηρίες» δυο νουβέλες από τις εκδόσεις «vakxikon.gr». Διηγήματα της έχουν δημοσιευτεί σε λογοτεχνικά περιοδικά και στο διαδίκτυο. Ανήκει στην συντακτική ομάδα του διαδικτυακού λογοτεχνικού περιοδικού Fractal.

ΕΠΙΣΗΣ

ΜΑΡΙΑ ΛΙΑΚΟΥ-ΜΙΚΡΕΣ ΑΠΩΛΕΙΕΣ

Share this
The following two tabs change content below.
Νίκος Λαγκαδινός
Ο Νίκος Λαγκαδινός είναι δημοσιογράφος [ΕΣΗΕΑ]. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Θεατρολογία στο 8ο Πανεπιστήμιο του Παρισιού. Έχει εργαστεί ως συντάκτης και αρχισυντάκτης στην ΕΡΤ [τηλεόραση και ραδιόφωνο], στις εφημερίδες Ελεύθερη Γνώμη, Νίκη, Ενημέρωση, Βραδυνή, Ακρόπολις, Αθηναϊκή. Διηύθυνε την εφημερίδα ΕΞΟΡΜΗΣΗ.

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή