Μετασχηματισμοί στο συνδικαλισμό των καθηγητών;

by Νίκος Τσούλιας

Minotaur is wounded, Pablo Picasso, 1937

Οι γενικότερες κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις στη χώρα μας και μάλιστα σε περίοδο κρίσης και έντονης μεταβλητότητας των πολιτικών και ιδεολογικών ρευμάτων αναπόφευκτα επηρεάζουν και τα κοινωνικά κινήματα. Σε μια αδρή θεώρηση μπορούμε να σημειώσουμε κάποιες αχνά ορατές μεταβολές στον χώρο των παρατάξεων της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.

Το γενικό χαρακτηριστικό της συνδικαλιστικής δράσης της προηγούμενης διετίας είναι η σχεδόν πλήρης απραξία του ΔΣ της ΟΛΜΕ – αν εξαιρεθούν κάποιες «αναγκαστικές» δράσεις του στο χώρο των αδιόριστων, που οφείλονται στην κινητικότητα των άμεσα ενδιαφερόμενων σε ένα μείζον εκπαιδευτικό ζήτημα, και κάποιες άλλες ελάχιστες αποφάσεις – κυρίως με πρωτοβουλία της ΠΕΚ.

Την ευθύνη αυτής της στάσης του ΔΣ της ΟΛΜΕ την είχαν η ΔΑΚΕ και οι ΣΥΝΕΚ. Βέβαια εδώ συμβάλλουν και οι επιλογές της «παραταξιακής καθαρότητας» που ακολουθούν οι αριστερές παρατάξεις και που, υπό την πίεση της μεταξύ των αριστερής ανταγωνιστικότητας, αποκλείουν σχεδόν εξ ορισμού τις συνθέσεις στο ΔΣ και με τη δική τους συμβολή. Άλλωστε, η ΑΣΕ ακολουθεί τη γενικότερη πολιτική επιλογή του ΠΑΜΕ για παράλληλο, μονοπαραταξιακό συνδικαλισμό.

Φυσικά, υπάρχει ερμηνεία για την κοινή στάση ΔΑΚΕ και ΣΥΝΕΚ. Η ΔΑΚΕ δεν θα συνέπλεε ιδεολογικά και πολιτικά ποτέ με τις αριστερές παρατάξεις, για να ασκήσει συνδικαλισμό απέναντι στην συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Οι ΣΥΝΕΚ είχαν ως κύριο μέλημά τους να μην ενοχλήσουν τη συγκυβέρνηση – γιατί θεωρούσαν ότι ασκούσε αριστερή πολιτική και μάλιστα δεν ήθελαν να αναφέρεται ούτε καν το όνομα του ΣΥΡΙΖΑ στην όποια έστω και αδρού κριτικού περιεχομένου ανακοίνωση της ΟΛΜΕ.

Με δεδομένο ότι η πιο πιθανή εξέλιξη στη σύνθεση του νέου ΔΣ της ΟΛΜΕ από το επικείμενο 19ο Συνέδριο είναι η επανάληψη της ίδιας κατανομής εδρών μεταξύ των παρατάξεων, τίθεται ένα κρίσιμο ερώτημα και με βάση το επικρατέστερο σενάριο για τις βουλευτικές εκλογές της 7ης Ιουλίου 2019. Θα εξακολουθήσει η συνεργασία ΔΑΚΕ και ΣΥΝΕΚ και στο νέο πολιτικό τοπίο με την επικράτηση της ΝΔ;

Αν λοιπόν έχουμε την ίδια κατανομή εδρών (3 ΔΑΚΕ, 3 ΣΥΝΕΚ, 2 ΑΣΕ, 2 ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ, 1 ΠΕΚ) και με ισχυρό στοιχείο ότι η ΑΣΕ δεν θα συμπράττει καθόλου εύκολα με τις ΣΥΝΕΚ, δεν μπορεί να προκύψει πλειοψηφική τάση χωρίς τη ΔΑΚΕ παρά μόνο μεταξύ ΣΥΝΕΚ, ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ και ΠΕΚ, κάτι που είναι μάλλον θεωρητικού χαρακτήρα. Αυτά τα αντικειμενικά δεδομένα, ΔΑΚΕ και ΣΥΝΕΚ θα τα έχουν είτε ως αναγκαστικό στοιχείο για της μεταξύ τους συνεργασία είτε ως άλλοθι για την όποια ακινησία της ΟΛΜΕ.

Μπορεί όμως παράλληλα να συμβεί και τούτο. Ο ΣΥΡΙΖΑ μετά και τη νέα εκλογική του ήττα θα επιχειρήσει το μετασχηματισμό του προς το χώρο της κεντροαριστεράς – αν και θα έχει πολλά εμπόδια και κυρίως το διάχυτο και κραταιό λαϊκισμό του -, κάτι που έχει άλλωστε δηλωθεί και στους θεσμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι ΣΥΝΕΚ λοιπόν θα ακολουθήσουν και αυτές τη γενική πολιτική μετεξέλιξη του συγγενούς ιδεολογικά κόμματός των και θα αλλάζουν σταδιακά τις πάλαι ποτέ αριστερές θέσεις τους;

Άλλωστε κάτι τέτοιο έχει ήδη διαφανεί σε ένα μείζον εκπαιδευτικό και πολιτικό για την αριστερά ζήτημα, την αξιολόγηση. Και ενώ μέχρι να αναρριχηθεί ελέω κρίσης το κόμμα τους στην εξουσία απέρριπταν ακόμα και κάθε λεκτική αναφορά στην αξιολόγηση, τώρα θυμήθηκαν και ανέσυραν την θέση του 8ου Συνεδρίου της ΟΛΜΕ. Μπορούν άλλωστε να αλλάξουν την ορολογία της αξιολόγησης – μια τέχνη που τόσο εύκολα τη δίδαξε ο δημαγωγικός λόγος του ΣΥΡΙΖΑ (τρόικα = θεσμοί, μνημόνιο = συμφωνία κλπ).

Και έτσι οι ΣΥΝΕΚ από τον αριστερό χώρο – συνεργάζονταν παλιότερα με τις ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ακόμα και με κοινά ψηφοδέλτια – θα επιχειρήσουν να μετατοπιστούν σε πιο κεντρώες θέσεις. Πρώτο βήμα θα είναι μια γενική συμφωνία με τη ΔΑΚΕ στο επικείμενο Συνέδριο της ΟΛΜΕ ή θα εκφραστεί με πιο ήπιο τρόπο στη μετέπειτα πορεία αξιοποιώντας και την ούτως ή άλλως εγγενή δυσκολία για δυνατότητα σύνθεσης και λήψης αποφάσεων στο Διοικητικό Συμβούλιο – κάτι που γινόταν και στην προηγούμενη διετία;

Black and Violet, 1923 - Wassily Kandinsky

Black and Violet, Wassily Kandinsky, 1923

The following two tabs change content below.
Νίκος Τσούλιας
Ο Νίκος Τσούλιας κατάγεται από την Αυγή Αμαλιάδας. Είναι εκπαιδευτικός στο 3ο Γενικό Λύκειο Ζωγράφου. Έχει εκλεγεί πρόεδρος της ΟΛΜΕ τέσσερις φορές (1996 – 2003) και έχει εκπονήσει διδακτορική διατριβή στην Ειδική Αγωγή. Έχει εκδώσει δύο βιβλία εκπαιδευτικού περιεχομένου τα: “Σε πρώτο πρόσωπο” και “Παιδείας εγκώμιον“. Έχει συνεργαστεί με τις εφημερίδες «Μεσημβρινή» (1980 – 1986) και «Εξόρμηση» (1988 – 1996).Τα τελευταία χρόνια αρθρογραφεί σε εκπαιδευτικά περιοδικά, στην εφημερίδα “Το Άρθρο” και στις εφημερίδες της Ηλείας, “Η Αυγή” και “Η Ενημέρωση”.

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή