Μηνάς Δημάκης: Εκείνοι που έρχονται

by Times Newsroom 1
Share this

ΜΗΝΑΣ ΔΗΜΑΚΗΣ

Εκείνοι που έρχονται

Κοιτάξετε τα σκοτάδια που τρεμοπαίζουν
Φωσφορίζοντας με μαρμαρυγές
Το βαθύ ποτάμι τη βάρκα που περιμένει
Ο βαρκάρης σιβυλλικός οδηγώντας στην απέναντι όχθη
Που δεν είναι θάνατος είναι ζωή
Άλλη ζωή

Είσαι η ζωή το βλέπω σ’ ακούω το αισθάνομαι
κατοικείς σε φανταστικά βρύα ζωής
Εκεί στ’ ακρογιάλι με τις φυρονεριές
Εκεί που ζήσαμε
Λαχταρώντας την άλλη ζωή
Την άλλη όχθη που λάμπει φως υποχθόνιο
Φωτίζοντας την πραγματικότητα
Όση πραγματικότητα αντέχει ο άνθρωπος
Όχι περισσότερο
Τα άλλα είναι όνειρο
Η ζωή είναι όνειρο
Αυτά που έζησες να τα ζωντανέψεις
Μπορείς; Δεν μπορείς…
Ήταν όνειρο

Και καλά να μη σβήνει πρώιμα
Καλά να κρατά ώς το τέλος
Το όνειρο
Και να το πετάξεις άχρηστο πια
Με τα ίδια σου χέρια
Σαν το πεθαμένο γιατί που τ’ αγάπησες (και το ξέχασες)
Τότε εκπληρώνει τον προορισμό του
σε κρατά σε εγρήγορση
Ώς ν’ απελευθερωθείς τελικά
Καταργώντας το μέσα σου
Αλλιώς μεγάλη πληγή στην καρδιά
Το όνειρο που πρόωρα σβήνει

Εκείνοι που ήρθαν μη δε σας προλάβουν μη φύγουν
Χωρίς να τους καλωσορίσετε
Πριν τα δώρα σας φέρετε μέσα στη νύχτα
Πριν απ’ το μεγάλον Ύπνο
Θα ‘ναι η στοργή η αγάπη που προοιωνίζεται φως
Πριν ξημερώσει το αύριο
Πλησμονή φωτός η αγάπη σας

Εκείνοι που ήρθαν ήταν πολλοί
Και τώρα αραιώνουν
Εξαφανίζονται τώρα
Χάνονται στα βαθιά σκοτάδια
Ένας-ένας μπαίνει στη βάρκα και απέρχεται
Μα μένουν ή καταφθάνουν πάντα πολλοί
Είναι πολλοί
Θαρρείς τους δημιουργεί μια δύναμη
Προσφέροντας καινούργια ζωή
Εκτελώντας απαράγραπτο νόμο ζωής
Τη αέναη συνέχεια
Αυτό που λάμπει αστράφτει για τόσο λίγο

Δείξετε λοιπόν διεξόδους
Απαλύνοντας το βάρος που τους περιμένει
Πρέπει να τους δείξετε τη στενωπό
Που δεν πήρατε καθώς βαδίζατε
Πρέπει να τους δείξετε το μακρύ διάδρομο προς την έξοδο
Που δεν ακολουθήσατε
Πρέπει να τους δείξετε τη θύρα
Που δεν χτυπήσατε
Κατά κει που δεν ψάξατε
Γιατί καιρός μέσα στο όνειρο δεν υπήρξε
Δείξτε μόνο μιαν αφετηρία
Ό,τι μπορέσατε να μαντεύσετε
Τι άλλο αφού περισσότερα δεν γνωρίζετε!
Ίσως αυτοί…
Αύριο
Αύριο

  • Πρώτη δημοσίευση: ΕΥΘΥΝΗ. Φυλλάδιο Νεοελληνικού Προβληματισμού.Τεύχος 40, Απρίλιος 1975.

ανεμουριον: ΜΗΝΑΣ ΔΗΜΑΚΗΣ

Ο Μηνάς Δημάκης (1913-1980) γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης, γιος του εμπόρου Γεωργίου Δημάκη και της Μαρίας το γένος Μεταξάκη. Μετά το θάνατο του πατέρα το 1917 η μητέρα του παντρεύτηκε τον Αθανάσιο Σπανουδάκη. Από το δεύτερο γάμο της μητέρας του ο Μηνάς απέκτησε μια ετεροθαλή αδελφή την Αικατερίνη και μια αμφιθαλή την Ελεωνόρα. Το 1921 πέθανε και η μητέρα του. Από το 1919 ως το 1924 φοίτησε στο ιδιωτικό Λύκειο Ο Κοραής και το 1930 αποφοίτησε από το Α΄ Εξατάξιο Γυμνάσιο Ηρακλείου και ως το 1936 εργάστηκε αρχικά στις επιχειρήσεις των αδερφών του πατέρα του, εμπόρων σταφίδας και στη συνέχεια ως υπάλληλος στο Γραφείο Τουρισμού του Ηρακλείου. Το 1935 δημοσίευσε το πρώτο τεύχος του περιοδικού Φύλλα Τέχνης, αποτέλεσμα αποκλειστικά δικής του προσπάθειας, όπου δημοσίευσε ποιήματα και μεταφράσεις. Το περιοδικό κυκλοφόρησε τέσσερα μόλις τεύχη ως το 1937, οπότε ο ποιητής διορίστηκε στο υποκατάστημα της Τράπεζας Ελλάδος στο Ηράκλειο. Το 1943 μετατέθηκε στην Αθήνα και πήρε μέρος στις επιχειρήσεις του ΕΑΜ. Το 1939 εξέδωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο Χαμένη γη και τη μελέτη Οι τελευταίοι της παράδοσης, και τα δύο στο Ηράκλειο. Το 1959 αποχώρησε από τη θέση του στην τράπεζα και αφοσιώθηκε στη λογοτεχνία. Συνεργάστηκε με την εφημερίδα Μεσημβρινή, δημοσιεύοντας κριτικά δοκίμια για τη λογοτεχνία (1966-1967) και υπήρξε διευθυντής της εφημερίδας Κρητικά Νέα. Η πρώτη ποιητική συλλογή του Μηνά Δημάκη με τίτλο Η χαμένη γη εκδόθηκε το 1939. Ο σταθερός προσανατολισμός του προς τη μεταφυσική αγωνία και την έκφραση του τρόμου που προκαλεί στην ποιητική φύση ο εχθρικός και αδιέξοδος κόσμος, τάση που εντάθηκε ιδιαίτερα στα τελευταία έργα του, σηματοδοτήθηκε με τη συλλογή του Κάψαμε τα καράβια μας, που εκδόθηκε το 1946. Ασχολήθηκε επίσης με τις λογοτεχνικές μεταφράσεις, τις μελέτες και το δοκίμιο, ενώ έδωσε διαλέξεις, μεταξύ άλλων για τον Καβάφη τον Καζαντζάκη, τον Κάλβο, το Σικελιανό, τη σύγχρονη ποίηση. Η φιλοσοφική αγωνία του Δημάκη σημάδεψε και τη ζωή του. Αυτοκτόνησε πέφτοντας από την ταράτσα της πολυκατοικίας όπου έμενε στην οδό Αναγνωστοπούλου σε ηλικία εξήντα εφτά χρόνων. Τιμήθηκε με το Β΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1957), το Α΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1961) και το Α΄ Κρατικό Βραβείο Δοκιμίου (1975). Έργα του μεταφράστηκαν σε πολλές ξένες γλώσσες. 1. Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Μηνά Δημάκη βλ. Σιμόπουλος Ηλίας, «Δημάκης Μηνάς», Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας6. Αθήνα, Χάρη Πάτση, χ.χ. και Χ.Λ., «Εργοβιογραφία Μηνά Δημάκη», Το πέρασμα του Μηνά Δημάκη. Αθήνα, Ursa Minor/ Ευθύνη, 1983 και χ.σ., «Δημάκης Μηνάς», Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό3. Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1985. (Πηγή: www.ekebi.gr)

Share this

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή