Μπορούμε να ονειρευτούμε το ίδιο όνειρο;

by Νίκος Τσούλιας
Share this

IN HER DREAMS

  • Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΤΣΟΥΛΙΑΣ

Μπορούμε να μιλάμε για το «όνειρό μας», για το κοινό όνειρο όλων των ανθρώπων; Νομίζω πως ναι. Γιατί σαφώς υπάρχουν κοινά συστατικά στοιχεία που συνθέτουν το βασικό πυρήνα της ανθρώπινης κατάστασης, μέσα στα οποία δεν μπορεί παρά να είναι οι μεγάλες του φαντασιώσεις και οι πιο βαθιές του επιθυμίες.

Η ανθρώπινη φύση δεν χαρακτηρίζεται μόνο από ανθρωπολογικά / βιολογικά στοιχεία αλλά και από αντίστοιχα πνευματικά και συναισθηματικά χαρακτηριστικά, τα οποία μάλιστα αποτελούν και τον πιο ουσιώδη πυρήνα της ύπαρξής μας. Θεωρώ ότι όλοι οι άνθρωποι, όπου γης και όπου χρόνου, έχουν πρώτιστη ανάγκη να ονειρεύονται και αυτό αποτελεί – μαζί με την αίσθηση της ελευθερίας – και την πιο όμορφη εκδήλωση της συνείδησής μας.

Στα όνειρά τους οι άνθρωποι συναντιούνται πιο εύκολα, χωρίς τους ταξικούς και τόσους και τόσους ποικίλους κοινωνικούς διαχωρισμούς, χωρίς μονοσήμαντες εθνικές και μονοπολιτισμικές αναφορές, που δημιουργούν προκαταλήψεις και τεχνητά τείχη στον κόσμο του συναισθήματός των. Οι άνθρωποι που αγαπούν τους άλλους ανθρώπους και αυτοί που είναι βαθιά ερωτευμένοι ζουν τον τόσο όμορφο κόσμο των ονείρων τους. Έχουν δημιουργήσει ένα ξεχωριστό σύμπαν βαθιά βιωμένης πραγματικότητας, όπου η απτή φυσική και κοινωνική πραγματικότητα είναι απλό σκηνικό και οι μοναδικοί πρωταγωνιστές της ιστορίας είναι μόνο οι άνθρωποι, των ονείρων και της ομορφιάς του έρωτα και της αγάπης.

Οι άνθρωποι των Γραμμάτων και της Τέχνης, οι επιστήμονες και οι φιλόσοφοι, οι απλοί άνθρωποι που στοχάζονται και προβληματίζονται είτε στα μεγάλα προβλήματα του ανθρώπου είτε στην επινόηση μιας νέας επιστημονικής ή φιλοσοφικής κοσμοθεωρίας είτε στις απλές εκδηλώσεις της καθημερινής ζωής είτε στην καλλιέργεια των κοινωνικών σχέσεων είτε στα υπαρξιακά ζητήματα είτε στις μεγάλες δυσκολίες και στις μαυροσυννεφιές που έρχονται τόσο ξαφνικά και ανατρεπτικά είτε…

Οι φτωχοί σε κάθε γωνιά της Γης και σε κάθε ροή των καιρών το ίδιο πράγμα ονειρεύονται, μια εστία με μια μικρή επάρκεια αγαθών. Οι άνθρωποι με αναπηρία με πρόβλημα κινητικότητας, για παράδειγμα, παντού και πάντα ονειρεύονται το πιο απλό πράγμα: να περπατήσουν. Οι πολίτες που ρημάζονται από τη φρίκη των πολέμων στην Παλαιστίνη, στη Συρία, στο Αφγανιστάν, στις τόσες και τόσες χώρες της Αφρικής ζουν και ονειρεύονται για μια και μόνο ημέρα: να ξημερώσει χωρίς την κλαγγή των όπλων και τη μαζική καταστροφή και η ημέρα αυτή να είναι μπροστάρης για όλες τις ημέρες που θα την ακολουθήσουν… Και είναι αυτά τα όνειρα που είναι τόσο ζωτικά και τόσο ανθρώπινα, που δεν μπορεί παρά να είναι όνειρα όλων των ανθρώπων. Γιατί, ποιος μπορεί να είναι βέβαιος για τη δική του επόμενη ημέρα της σημερινής ασφάλειας και ειρήνης;

Αλλά μήπως οι άνθρωποι που βρίσκονται σε απόλυτη απόγνωση δεν μπορούν να ονειρευτούν; Και τότε τι γίνεται; Πώς μπορούν να σηκώνουν τον πιο βαρύ σταυρό του απόλυτου μαρτυρίου; Γιατί το όνειρο δεν είναι ένας δρόμος διαφυγής από τις δυσκολίες – είναι η δωρεά μιας φοβερής δύναμης για να αντιμετωπίσεις το αδιέξοδο! Αυτούς λοιπόν σκέπτομαι και ονειρεύομαι για λογαριασμό τους, μήπως και υπάρχει μυστική δίοδος που να περνάνε και να ταξιδεύουν μόνο τα όνειρα, τα αληθινά όνειρα, για να γλυκαίνουν τον πόνο των κατατρεγμένων και των αδικημένων. Ναι, σκέπτομαι ξανά και ξανά – και με αίσθηση ενοχής – πόσο άδεια ήταν η ψυχή των ανθρώπων που βρέθηκαν στα ναζιστικά στρατόπεδα, τι κόλαση έζησαν πριν πεθάνουν οι μανάδες που έβλεπαν τα σκελετωμένα παιδιά τους, τις ανθρώπινες καρικατούρες, της καρδιά τους τα είδωλα, να πηγαίνουν σωρηδόν στα κρεματόρια.

Υπάρχει και κάτι άλλο, ένα ερώτημα βασικό. Μπορούν να ονειρευτούν όσοι κατέχουν σωρεία υλικών αγαθών ή όσοι έχουν δύναμη εξουσίας, όσοι δηλαδή είναι υποχείριο εκείνων των κίβδηλων αξιών που αποτελούν άρνηση της ίδιας της ζωής; Τι να ονειρευτούν, όταν έχουν εκπτωχεύσει κάθε πτυχή του συναισθήματος, της ψυχικής ευφορίας και της πνευματικής έκστασης; Τι να ονειρευτούν όταν νομίζουν ότι έχουν τα πάντα, αλλά τους λείπει η αγάπη και το απλό τρυφερό άγγιγμα;

Τα όνειρα φτιάχνουν το δικό τους κόσμο. Έχουν καλύτερη ορθολογική δημιουργία από ό,τι ο απτός κόσμος μας. Αν είναι όνειρα αυθεντικά, αγγίζουν την απόλυτη ομορφιά, την επικράτεια της δικαιοσύνης. Αν είναι κίβδηλα ή μαυρισμένα από τη λεηλασία της βαρβαρότητας των ανθρώπων, τότε είναι εφιάλτης.

Τα όνειρα είναι τόσο όμορφα και τόσο εύκολα. Αρκεί να νιώθεις τους ανθρώπους κοντά σου και να γεύεσαι την ομορφιά της αγάπης. Αρκεί να είσαι ερωτευμένος και να δίνεσαι ολοκληρωτικά στο δικό σου παραμύθι. Αρκεί να αντιλαμβάνεσαι τα τόσα και τόσα σκιρτήματα της ζωής και να ψυχανεμίζεσαι με του κόσμου τα παιχνίδια και με του εαυτού σου τις αναζητήσεις…

Να ονειρευτούμε για τον καινούργιο χρόνο: για έναν όμορφο και δίκαιο κόσμο, για έναν κόσμο αγάπης! Όταν ονειρευτούμε όλοι οι άνθρωποι το ίδιο όνειρο, θα έχουμε γίνει όλοι πραγματικά ανθρώπινοι…

anthologio.wordpress.com/

Share this
The following two tabs change content below.
Νίκος Τσούλιας
Ο Νίκος Τσούλιας κατάγεται από την Αυγή Αμαλιάδας. Είναι εκπαιδευτικός στο 3ο Γενικό Λύκειο Ζωγράφου. Έχει εκλεγεί πρόεδρος της ΟΛΜΕ τέσσερις φορές (1996 – 2003) και έχει εκπονήσει διδακτορική διατριβή στην Ειδική Αγωγή. Έχει εκδώσει δύο βιβλία εκπαιδευτικού περιεχομένου τα: “Σε πρώτο πρόσωπο” και “Παιδείας εγκώμιον“. Έχει συνεργαστεί με τις εφημερίδες «Μεσημβρινή» (1980 – 1986) και «Εξόρμηση» (1988 – 1996).Τα τελευταία χρόνια αρθρογραφεί σε εκπαιδευτικά περιοδικά, στην εφημερίδα “Το Άρθρο” και στις εφημερίδες της Ηλείας, “Η Αυγή” και “Η Ενημέρωση”.

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή