Να βάλω τα μεταξωτά…

by ΕΛΕΝΗ ΣΚΑΒΔΗ

Φωτογραφία: Νατάσα Χριστοπούλου

«Στην περιφέρεια της Αμαλιάδας μπορούν να ευδοκιμήσουν όλα τα σταφύλια και να βγουν όλα τα κρασιά. Έτσι ποικίλουν και τα μεθύσια» [Μήτσος Αλεξανδρόπουλος, Αυτά που μένουν, Εκδ. Ελληνικά Γράμματα]

Έτσι είναι όπως τα γράφει ο Αλεξανδρόπουλος. Όλα τα σταφύλια, όλα τα αμπέλια, όλα τα κρασιά… Κι όλων των λογιών τα μεθύσια… Αυτή η χημεία εμπεδώνει την ανεμελιά, μας μετατρέπει σε μπόμπες κινούμενες, αυτή μας κάνει σκληρούς κι ευαίσθητους, κλαψιάρηδες και «λαϊκούς»… Κι εμένα μ’ αρέσει αυτό το… «αλκοολίκι», που υπηρετεί πιστά η οικιακή οινοποίηση.

Σε οργασμό… το πεπρωμένο μας αυτό τον καιρό που οι αμπελουργοί, κυρίως οι ερασιτέχνες, κορφολογούν φυτά και κυνηγούν με ραντίσματα τον περονόσπορο, παίζοντας με τις πρώτες ζέστες και τις βιαστικές βροχούλες. Κυνηγώντας τον περονόσπορο ξεχνιέσαι, αλησμονείς τα τρέχοντα, τα φορολογικά, τα εμετικά, τα φοβικά και τα χυδαια!
Παραδίνεσαι λοιπόν στη χημεία της… παραγωγής με ύψιστες προσδοκίες.

Η ύπαιθρος άλλωστε είναι ο τόπος που «και μεθύει και ψεύδεται» κατά τον λαογράφο Νικόλαο Λάσκαρη, κι -εμείς- οι χωρικοί από αιώνες «θύουσι τω Βάκχω…» . Μέθη και ψέμα μαζί, έτσι γίνεται πάντα κι αυτό το ψέμα είναι η παρηγοριά σε δίσεκτους καιρούς…. Ποιος ξέρει, η μέθη ίσως να είναι μια κάποια λύσις διάσωσης και της οικονομίας, ένα ντελίριο που φύεται στην τριφηλή γη που δέρνουν ανά εποχή ανατολικοί και δυτικοί άνεμοι.

Θολώνει το τοπίο εδώ από τις φούριες της γης που τα δίνει όλα χωρίς να λογαριάζει κόστος. Εμείς με δικό μας τέμπο ακολουθούμε. Ανοίγουμε μπαούλα να βγουν τα καλοκαιρινά μαζεύουμε τα χειμωνιάτικα κατά …ριπάς, φτιάχνουμε τα πρώτα γεμιστά, αγοράζουμε τομάτες για τη σαλάτα και κραυγάζουμε, «τέλος μάπα και μαρούλι». Αυτά είναι μια άλλη μέθη που υπαγορεύει τρυφερές συγχύσεις.

Να βάλω μακό ή βαμβακερό; Να φορέσω πεδιλάκι ή να χωθώ στο μοκασίνι με καλτσάκι; Να ρίξω επάνω μου μπουφάν ή το μεταξωτό σάλι για τη βραδινή ψύχρα; Απαντήσεις δεν έχω σ’ αυτή την αντιστροφή του καιρού στα καλά καθούμενα. Γι’ αυτό αφήνομαι στο ένστικτο διακινδυνεύοντας ή να πλευριτωθώ ή να… σκάσω από κουφόβραση και να παραδοθώ σε μια απολαυστική διπολική αμφιθυμία… Στο τέλος καταλήγω πάντα αθώα! «Δεν πειράζει» αναφωνώ, αναλαμβάνοντας την ευθύνη επιλογών…

Οσο κι αν ζορίζει όμως, εγώ πάντα θα παραδίνομαι στο φρυγμένο καλοκαίρι. Θα ανάβω σαν πυγολαμπίδα- κωλοφωτιά- και θα αρνιέμαι κλιματιστικό… Μια τέτοια έπεσε πάνω στο λευκό χαρτάκι που έγραφα ένα βραδάκι και την πέταξα με αποστροφή μακριά… Εκείνη ακίνητη, σε απόσταση βολής από το γραφείο συνέχισε να αναβοσβήνει τα οπίσθιά της σε ρυθμό ταμπούρλου, με χλεύαζε. Και βλέποντάς την ανακάλυψα πόσο εύκολα ακρωτηριάζεσαι σήμερα, πόσο δύσκολα μπορείς να γυρίσεις πίσω, πόσο αναπότρεπτο είναι αυτό που συμβαίνει… Το ότι έχουμε καταφέρει να διαβάσουμε το γενετικό μας κώδικα είναι παρωνυχίδα μπροστά σε ό,τι συμβαίνει στη σχέση μας με τη πυγολαμπίδα, τα μελισσάκια, τα σαλιγκάρια, τα βατραχάκια των βάλτων…

Αν με άφηνε ο καιρός θα συνδιαλεγόμουν με πυγολαμπίδες και βατράχια, θα άλλαζα κι επάγγελμα. Φυσιοδίφης θα γινόμουν ή φραγκοράφτρα για να ντύσω το καλοκαίρι με δροσερά μεταξωτά. Θα επιχειρούσα «παραγωγιική ανασυγκρότηση της χώρας» προτάσσοντας την καλλιέργεια μουριάς στο Μοριά, για το μετάξι που χρειαζόμαστε. (Ούτε φράουλες με αίμα, ούτε κολοκυθοκάρπουζα, πατάτα ή πεπόνια).

Έτσι συσκέπτομαι με τις προθέσεις μου παρακολουθώντας το γόνιμο κάμπο μας να φορτσάρει. Όπως φορτσάρει και το πολιτικό μας σύστημα… διαλύοντας με σφουγγαράκι σε μαυροπίνακα τις βεβαιότητες, την αφέλειά μας…
Αμύνομαι σαν «άδειο πουκάμισο», μεταξωτό για να πορευτώ… Πίσω από το παράδοξο, το παλαβό, το ανιστόρητο. Κι όσο αντέξω!!!

The following two tabs change content below.
ΕΛΕΝΗ ΣΚΑΒΔΗ

ΕΛΕΝΗ ΣΚΑΒΔΗ

Η Ελένη Σκάβδη είναι δημοσιογράφος και ζει στην Αμαλιάδα. Φοίτησε στο Οικονομικό Τμήμα της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Συμμετείχε σε εκδοτικές προσπάθειες στη διάρκεια των δεκαετιών '70 και '90, διάστημα που έζησε στην Αθήνα. Υπήρξε μέλος της Συντακτικής Επιτροπής του "Θούριου", περιοδικό που εξέδιδε η Νεολαία του ΚΚΕ εσωτερικού, συνεργάστηκε με το περιοδικό Κάπα και στην εβδομαδιαία εφημερίδα Εποχή. Το 1996 κυκλοφόρησε το πρώτο μυθιστόρημά της, με τον τίτλο "Εκείνη η Πόλη". Συνεργάστηκε και με την εφημερίδα Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία.
ΕΛΕΝΗ ΣΚΑΒΔΗ

Τελευταία άρθρα απόΕΛΕΝΗ ΣΚΑΒΔΗ (δείτε τα όλα μαζί)

Σχόλια

No tags for this post.

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή