Νίκος Τσούλιας: Μπουμπούκι που δεν άνθισε

by Νίκος Τσούλιας

http://theatlasofbeauty.com/

ΝΙΚΟΣ ΤΣΟΥΛΙΑΣ

Μπουμπούκι που δεν άνθισε

Ήταν μικρή όταν τον γνώρισε˙ τότε που γνώριζε τον κόσμο και άνοιγε τους δρόμους της για τη ζωή της. Της έδειξε «σημάδι» έρωτα ανάμεσα σε πολλές άλλες …όμοιές της και από τότε έχασε τον ύπνο της. Ονειρευόταν μόνο αυτόν. Δεν υπήρχε τίποτα άλλο στην καρδιά της και στη σκέψη της.

Ήταν πολύ όμορφη. Η γλύκα του προσώπου της απλωνόταν παντού σαν την έβλεπες. Τα χείλη της ανοιγμένο μπουμπούκι που περίμενε… Το βλέμμα της: θεϊκό. Η έκφραση των ματιών της: έρωτας και καλοσύνη. Μα υπάρχει ιδανική κοπέλα; Αισθανόταν ο πιο τυχερός άντρας και μόνο που την είχε γνωρίσει. Διαλυόταν και μόνο στη σκέψη ότι τον αγαπούσε. Ένιωθε ότι δεν άξιζε μια τόσο τέλεια περίπτωση αγάπης και λατρείας. Του έλειπε το θάρρος να σηκώσει το βάρος του μεγάλου έρωτα. Τον είχαν κατακυριεύσει και οι προκαταλήψεις, που άρχισαν σιγά σιγά να δημιουργούν το σκηνικό της προδοσίας.

«Γιατί μου φέρεται έτσι, γιατί με πληγώνει; Δεν αξίζω την αγάπη του; Αφού το νιώθω ότι με θέλει, ότι με ποθεί, γιατί δεν προχωράει στη σχέση μας; Μπορεί να με κοροϊδεύει και εγώ να τον λατρεύω; Μπορεί να είναι τόσο κακός; Όχι, δεν γίνεται. Θα καταλάβει ότι δεν υπάρχει άλλη κοπέλα να τον αγαπήσει τόσο πολύ».

«Είναι τόσο αξιολάτρευτη. Είμαι σίγουρος ότι θα το μετανιώσω, αν κάνω άλλη επιλογή. Αλλά να, είναι μικρή και φαίνεται μικρή. Είμαι άραγε τόσο ηλίθιος που εξαρτιέμαι από τέτοιες παρανοϊκές σκέψεις; Με ποιον να το κουβεντιάσω; Έχω και το μυαλό μου στην πρότερη κατάσταση και νιώθω μια ασφάλεια και μια δέσμευση. Φοβάμαι ότι δεν αξίζω τόση αγάπη. Γιατί με διαλύει ο έρωτάς της και δεν μπορώ να σκεφτώ λογικά»;

***

Αυτός δεν αντιλήφθηκε το πώς πήρε την απόφαση, το πώς έκανε το λάθος της ζωής του. Όλα έγιναν τόσο γρήγορα. Προτίμησε έναν δρόμο ασφάλειας. Πράγματι δεν άξιζε τη μαγεία του έρωτα. Πέρασαν χρόνοι και καιροί πολλοί. Το λάθος μεγάλωνε γι’ αυτόν. Πώς γίνεται να παίρνεις μια απόφαση τόσο λανθασμένη; Η ενοχή τον βάραινε όλο και πιο πολύ σαν προχωρούσε η ζωή του.

Το είδωλό του είχε καταστρέψει τη ζωή του πριν ακόμα τη γνωρίσει. Είχε φύγει πια από την εφηβεία αλλά δεν ήθελε να νιώσει ξανά τον έρωτα. Είχε μια μεγάλη πληγή στα βάθη της ψυχή της. Το συναίσθημά της είχε ερημωθεί. Δεν μπορούσε να νιώσει ούτε ένα ψήγμα αγάπης για κανέναν και για τίποτα.

«Πώς γίνεται να μην μπορείς να διορθώσεις ένα τόσο μεγάλο λάθος, να μη χάσεις την ομορφιά της ζωής σου, να μην τσακίσεις το είδωλό σου στην καρδιά του δικού σου έρωτα»; Ποτέ δεν του είχε περάσει από τη σκέψη του ότι θα έκανε τόσο κακό σε άνθρωπο. Και το έκανε στην κοπέλα της ζωής του, στην πιο ιδανική κοπέλα, σ’ αυτή που θα μπορούσε να θυσιαστεί γι’ αυτόν. Και το απέδειξε με τον πιο δραματικό τρόπο. Έμεινε μόνη!

Αν είχε και αυτή συμβιβαστεί στη ζωή της δεν θα ένιωθα τόσο ένοχος. «Δημιούργησα μια τραγωδία. Υπήρξα βάρβαρος, γιατί δεν έκοψα μόνο το λουλούδι που λάτρεψα, αλλά το πέταξα και το πάτησα. Και έφυγα».

Προσπάθησε μετά από δύο και πλέον δεκαετίες να της εξηγήσει. Τι να εξηγήσει άραγε και για ποιο λόγο; Δεν θα έκανε τα πράγματα ακόμα χειρότερα; Τον αποπήρε. «Σαν δεν ντρέπεσαι που τολμάς να με παίρνεις τηλέφωνο»!

Έχασε τη γη. Ένιωθε ότι είναι το πιο σιχαμερό ον. Σιχαινόταν τον εαυτό του. «Θέλω να της πω ότι την αγαπώ. Και τι να το κάνει; Δεν θα είναι άλλη μια προδοσία; Πώς είναι έτσι φτιαγμένη η ζωή, που δεν κατάλαβα το πόσο λάθος έκανα; Και το ένιωθα από τότε ότι θα το μετανιώσω. Κι όμως προχώρησα σε λάθος δρόμο καταστρέφοντας τον απόλυτο έρωτα, την άμετρη αγάπη, τη ζωή της, το είδωλό μου. Ναι, δημιούργησα ένα τραγικό πρόσωπο και η ενοχή δεν αίρεται με τίποτα».

«Είχα δει το πιο όμορφο μπουμπούκι. Θα άνθιζε μόνο για μένα. Είχα βρει την τέλεια γυναίκα. Θα ανέπνεε μόνο για μένα. Ζω τη ζωή μου με τη βαριά σκιά της μεγάλης ενοχής. Το αξίζω. Αλλά την αγαπούσα και την αγαπώ από το πρώτο σκίρτημα που γεννήθηκε σε εκείνη τη συνάντηση των ματιών μας, στο πρώτο άγγιγμα των χεριών μας. Νιώθω εκείνο το φοβερό συναίσθημα σαν να γίνεται τώρα. Πώς έγινε και λεηλατήθηκε το όνειρό μου; Πώς θα λυτρωθώ από την ιεροσυλία, που δεν άφησα το μπουμπούκι να ανθίσει; Πώς μπορώ να φύγω από τη ζωή με την ενοχή ότι κατέστρεψα τη ζωή της»;

https://abstract.desktopnexus.com/get/1805856/?t=p34mtmj0cn31m2auvs52krihr057bf0adbeacfe

The following two tabs change content below.
Νίκος Τσούλιας
Ο Νίκος Τσούλιας κατάγεται από την Αυγή Αμαλιάδας. Είναι εκπαιδευτικός στο 3ο Γενικό Λύκειο Ζωγράφου. Έχει εκλεγεί πρόεδρος της ΟΛΜΕ τέσσερις φορές (1996 – 2003) και έχει εκπονήσει διδακτορική διατριβή στην Ειδική Αγωγή. Έχει εκδώσει δύο βιβλία εκπαιδευτικού περιεχομένου τα: “Σε πρώτο πρόσωπο” και “Παιδείας εγκώμιον“. Έχει συνεργαστεί με τις εφημερίδες «Μεσημβρινή» (1980 – 1986) και «Εξόρμηση» (1988 – 1996).Τα τελευταία χρόνια αρθρογραφεί σε εκπαιδευτικά περιοδικά, στην εφημερίδα “Το Άρθρο” και στις εφημερίδες της Ηλείας, “Η Αυγή” και “Η Ενημέρωση”.

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή