Νίκος Τσούλιας: Στο λόφο της κυρά – Παρασκευής

by Νίκος Τσούλιας
Από το λόφο… δεξιά είναι η δέση του φράγματος. Δεν φαίνεται…

Την ίδια, την παιδική συνήθεια θα έκανα και τώρα – αρκετά χρόνια μετά. Τώρα δεν πήγαινα για δουλειές, για το μάζωμα των ζώων. Ήμουν ξέγνοιαστος. Ούτε θα διάβαζα, για να φτιάξω το μέλλον μου μόνο – αφού κάθε φορά που διαβάζεις εκεί προσβλέπεις.

Διάβαζα για να συναντήσω το παρελθόν μου. Και μια ισχυρή συνήθεια του σε βοηθά να βρεις σημάδια των παλιών καιρών. Όχι, τώρα στο δρόμο δεν θα συναντώ σχεδόν κανέναν για να με διακόπτει – ερημιά παντού. Πέρασα από την πλατεία του χωριού, κανένας! Τα καφενεία ρημαγμένα από των χρόνων το φορτίο. Τα μπακάλικα δεν υπάρχουν καν, σωροί από χώματα και πέτρες τα θυμίζουν.

«Άλμπερτ Αϊνστάιν, η σοφία του για τη ζωή», δοκίμιο δυνατό, το βιβλίο με αποστάγματα ενός μεγάλου πνεύματος της ανθρωπότητας. Τον θαυμάζω ως τον κορυφαίο επιστήμονα της σύγχρονης εποχής. «Μα πώς μπορεί να αλλάζει τον κόσμο ένας μόνο άνθρωπος με τη δύναμη της σκέψης του; Τέτοια ανατροπή στην ιστορία του πνεύματος έχει να συμβεί από την εποχή που εμφανίστηκε ο ορθολογισμός με τους προσωκρατικούς. Πίστη του η έρευνα, η αναζήτηση, η φαντασία, η διαίσθηση».

1905, «η χρονιά των θαυμάτων», του μεγάλου επιστήμονα, δεκαετία του 1970 η εποχή της αναζήτησής μου, διαβάζοντας στο δρόμο το 2019 – όπως κάνω κάθε φορά που έρχομαι στο χωριό μου. Με ένα βιβλίο ανοιχτό περπατώντας και διαβάζοντας έχεις άλλη αίσθηση του περιεχομένου. Οι προσλαμβάνουσες παραστάσεις είναι ανάμικτες, παλιές, τωρινές, δικές μου, των περασμάτων του Αϊνστάιν από τη Γερμανία στην Ελβετία, στην Αμερική και πάλι πίσω. Και ανάμεσά τους οι πρωταγωνιστές, η ανθολόγηση των πιο στοχαστικών σκέψεων του μεγάλου επιστήμονα και οι αναλαμπές της δικής μου μνήμης. Πάντα το διάβασμα είναι και μια αφορμή για να συζητήσεις με τον εαυτό σου…

Οι πεύκες εδώ είναι οι μοναδικές, που δεν λεηλάτησε καμιά πυρκαγιά – ίσως γιατί ήταν οι μόνες κοντά στο χωριό. Μάρτυρες όλων των καιρών, σκαρφαλωμένες στις πλαγιές του λόφου δεν φαίνονται να νοιάζονται για αυτό που είναι αποκάτω εκεί που παλιά ήταν μποστάνια και σταφίδες, περιβόλια και κηπευτικά, οπωροφόρα και η λαγκαδιά και όλη η χαρά των νοικοκύρηδων του χωριού.

Μια κοιτώντας κλεφτά μπροστά μου και μια στις σκέψεις του Αϊνστάιν έφτασα στο μικρό ξέφωτο του λόφου, στο λοφίο του λόφου. Να και η θύμηση. Μια μικρή αταξία του χώματος είναι ότι απέμεινε από την παλιά χαμοκέλα της κυρά – Παρασκευής. Εκεί κάθισα. Είναι τόπος του διαβάσματός μου. Είχα πολλά τέτοια σημεία, άλλα απομεινάρια των παλιών καιρών και άλλα φανερώματα των σημερινών με τις αλλαγές που έκανε η λίμνη.

Φοβερή η θέα της από αυτό το σημείο. Αγναντεύω από τη μια μεριά την περιοχή της δικής μου χαμοκέλας – είναι βυθός τώρα -, την βλέπω εκεί στη γωνιά, που έχει γεμίσει από λυγαριές  στα παραλίμνια μέρη και από την άλλη η ματιά μου ταξιδεύει μέχρι εκεί κάτω στη δέση του Φράγματος. Μια διαβάζω και θαυμάζω τη σοφία του πρώτου των πρώτων Φυσικών της νεότερης ιστορίας της ανθρωπότητας και μια κοιτάζω τους παλιούς μου βεβηλωμένους τόπους και βυθίζομαι στη μνήμη για να βρω κάθε αναλαμπή της. «Φίλε Αϊνστάιν, ο χρόνος δεν είναι σχετικός; Αφού δεν έχει καμιά απολυτότητα, γιατί η επιδρομή του στα πράγματα και στα γεγονότα είναι μονόδρομος και ισοπεδωτική»;

Παρελθόν και παρόν λογαριάζονται, αναμετριούνται. Δεν τα βρίσκουν στη δική μου ζωή. Η επιστροφή στο παρελθόν δεν γίνεται με κανένα σβήσιμο του παρόντος. «Αισθητική απόλαυση της μαγικής σιωπής της λίμνης ή βεβήλωση της νοσταλγίας μου; φυσική ομορφιά ή πόνος ξεριζώματος της μνήμης μου; Ανακατωμένα – γεμάτη αντιφάσεις η ζωή».

Μένω μέχρι να σουρουπώσει. Ο δρόμος είναι γνωστός μου, φίλος μου. Τώρα δεν διαβάζω. Το βιβλίο δεν είναι ανοιχτό. Επέλεξα τον ερχομό του σκοταδιού σκόπιμα.

«Σύντομη είναι η ύπαρξη, σαν μια σύντομη επίσκεψη σε ένα περίεργο σπίτι. Το μονοπάτι που πρέπει να ακολουθηθεί είναι αμυδρά φωτισμένο από μια τρεμουλιαστή συνείδηση της οποίας είναι το «εγώ» που περιορίζει και διαχωρίζει».

«Το ξέρω, φίλε Αϊνστάιν. Μα είναι και η μνήμη, που δεν σβήνει. Γι’ αυτό θα πάω σπίτι μου – το δεύτερο πατρικό – για να γράψω, να μην είναι η δική μου μνήμη μόνη και έρημη. Κάποιος θα διαβάσει το διήγημά μου. Και θα ταξιδεύει παντοτινά – δεν με νοιάζει καταπού -, αφού καμιά πληροφορία δεν χάνεται. Γι’ αυτό σε πήρα κοντά μου. Συμφωνώ μαζί σου. Ο χρόνος είναι σχετικός. Το νιώθω»!

Υ.Γ.

Για τον εαυτό μου η σημείωση. Η επίσκεψη έγινε στις 11 Αυγούστου 2019 και η γραφή την επόμενη ημέρα. Οι φωτογραφίες είναι από το λόφο της κυρά – Παρασκευής αλλά σε χειμωνιάτικη εποχή και όχι καλοκαιρινή…

image

Στο δεξιό μέρος της φωτογραφίας πίσω από την πεύκα και μέσα στο νερό είναι η πρώτη μου χαμένη εστία…

The following two tabs change content below.
Νίκος Τσούλιας
Ο Νίκος Τσούλιας κατάγεται από την Αυγή Αμαλιάδας. Είναι εκπαιδευτικός στο 3ο Γενικό Λύκειο Ζωγράφου. Έχει εκλεγεί πρόεδρος της ΟΛΜΕ τέσσερις φορές (1996 – 2003) και έχει εκπονήσει διδακτορική διατριβή στην Ειδική Αγωγή. Έχει εκδώσει δύο βιβλία εκπαιδευτικού περιεχομένου τα: “Σε πρώτο πρόσωπο” και “Παιδείας εγκώμιον“. Έχει συνεργαστεί με τις εφημερίδες «Μεσημβρινή» (1980 – 1986) και «Εξόρμηση» (1988 – 1996).Τα τελευταία χρόνια αρθρογραφεί σε εκπαιδευτικά περιοδικά, στην εφημερίδα “Το Άρθρο” και στις εφημερίδες της Ηλείας, “Η Αυγή” και “Η Ενημέρωση”.
Νίκος Τσούλιας

Τελευταία άρθρα απόΝίκος Τσούλιας (δείτε τα όλα μαζί)

Σχόλια

No tags for this post.

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή