Ο αιώνας του Μίκη…!

Παντού και πάντα παρών ο Μίκης!

by Πέτρος Γαργάνης
  • Γράφει ο Πέτρος Γαργάνης

Πρόχειρα υπολογίζοντας, μετρώ καμιά πενηνταριά, υπέροχα, τραγούδια ελληνικά. Φοβάμαι πως όχι πολλά περισσότερα! Στον Μίκη ανήκουν τα μισά, μπορεί και παραπάνω! Σαφώς και κάποιους αδικώ, πρώτιστα τον ίδιο. Ακατόρθωτο όμως να απομακρύνω την απειλή που ‘νοιωθα μικρό παιδί, απηνώς διωκόμενο απ’ τις Βαλκυρίες του, καθότι σφόδρα Βαγκνερικός ο ίδιος, όπως και αρκετοί άλλωστε ακόμη. Φύσει και θέσει ευάλωτος, ανήμπορος σαν νήπιο, παγιδευόμουν στα αδιέξοδα καρέ ενός αδυσώπητου εφιάλτη με πρωταγωνίστριες αιμοδιψείς νεράιδες που αφήναν πίσω τους χιλιάδες νεκρούς, τους οποίους χρέωνε ασύμφορα στην πανάκριβή του Άνοιξη ο Ελύτης.

Όμως δεν ευθυνόταν αποκλειστικά ο Μίκης ή η γερμανική μυθολογία για τους παιδικούς μου εφιάλτες. Εξίσου αδυσώπητη ένοιωθα και την ανία που προκαλούσε η ακατάσχετη φλυαρία των Genesis εναλλάσσοντας πλήξη με τους Van der Graaf και τον Γάλλο Σπανουδάκη, Jarre, δισκογραφικά συμπληρώματα του αδερφού μου στην οικογενειακή μας συλλογή! Μα καλά, ήταν περιβάλλον αυτό για να μεγαλώνει ένα μικρό παιδί;

Όμως πετιόταν και πάλι ο Μίκης σαν την ρωμιοσύνη, διαμορφώνοντας – χάριν του Χιώτη βεβαίως- το σάουντρακ των παιδικών μου χρόνων, με τους συχνά ακατάληπτους στίχους των ποιητών που λάτρευε ίδια με τον Βάγκνερ. Ταυτιζόμουν απόλυτα με το περιγιάλι το κρυφό, το οποίο με ακρίβεια θαρρώ περιέγραφε μια τυπική ημέρα διακοπών μου, σχηματίζοντας στην άμμο βραχύβιες, λόγω μπάτη, μορφές και σχέδια. Κατά το μεσημεράκι δε επιστρέφοντας σπίτι αφυδατωμένος, έσβηνα άβολα τη δίψα μου στο υφάλμυρο νερό της Χαλκιδικής, παρά ταύτα έμπλεος ενθουσιασμού από παραστάσεις και εμπειρίες που μόλις συνέλλεξα! Κατά συνέπεια, εκλάμβανα την ποίηση σαν τουριστικό οδηγό παρά σαν μεστή λογοτεχνική απόπειρα, καθότι μου ‘ταν αδύνατο να εμβαθύνω στους συμβολισμούς, πόσο μάλλον να διακρίνω τις αποστάσεις που εύλογα τηρούσαν οι δημιουργοί από τα βουκολικά στερεότυπα φύσης και καλοκαιριού! Άποψη που έως σήμερα δεν πρόλαβα να αναθεωρήσω.

Δεν ήταν όμως βουκόλος ο Μίκης, ούτε και Ζορμπάς. Ζορμπάς ήταν ο πρόθυμος Κουίν, πονηρά διαθέσιμος να υιοθετηθεί σαν τέκνο των Ελλήνων. Ο Μίκης ήταν βίωμα: Βροχή στη φτωχογειτονιά, όμορφη πόλη, γελαστό παιδί, ενσαρκώνοντας με την εμβληματική του περσόνα τον καθεαυτό Έλληνα, μεγαλομανή και δημιουργικά ματαιόδοξο, τοποθετημένος ως εκ τούτων δικαίως στο πάνθεον των σύγχρονων ηρώων. Ίσως και στην κορυφή του. Επρόκειτο επιπλέον περί πείσμονος σοφού και θυμοσόφου, με ολίγην από την ελαφρότητα του καφενείου, φτάνοντας ευθαρσώς, μέχρι τα μπιστρό των Παρισίων! Μόνο αυτός θα το μπορούσε άλλωστε, ανοίγοντας λογαριασμούς, ίσος, με την ιστορία!

Αδιαμφισβήτητος, περισσότερο κι απ’ το έργο του, ανέδειξε την ελληνική ταυτότητα που σαν προσωπικότητα καλλιέργησε πηγαία. Υπήρξαν και άλλοι, πολλοί, εξίσου ταλαντούχοι, περισσότερο επιδραστικοί . Αναγνωρισμένοι πιο πολύ όμως σαν καλλιτέχνες ή επιστήμονες, λιγότερο σαν Έλληνες. Η Μαρία Κάλλας μόνη της αναβίωσε την όπερα, ελάχιστα ή και καθόλου δημοφιλές είδος στην Ελλάδα. Ο Γαβράς υπήρξε ένας ξεκάθαρα διεθνής, πολιτικός σκηνοθέτης. Ο Καστοριάδης φιλόσοφος, ο Παπανικολάου τεστ! Μόνο η Μελίνα εμμονικά σχεδόν επέβαλε την καταγωγή της. Εξέφραζε όμως επιθυμία παρά πραγματικότητα, καθώς απείχε κατά πολύ απ’ την αρχετυπική εικόνα της Ελληνίδας μάνας με την οποία ουδόλως μπορούσε να ταυτιστεί!

Διαχωρίζοντας με ορόσημα τις ιστορικές περιόδους των νεωτέρων χρόνων, ο Μίκης ήταν ολόκληρος ο 20ος αιώνας, ξεκινώντας τη γεμάτη ζωή του με το τέλος της μικρασιατικής εκστρατείας, όταν και επώδυνα ενηλικιώθηκε το νεαρό μέχρι τότε κράτος στην αμετροεπή του προσπάθεια να επεκταθεί. Χρονικά για την Ευρώπη ισχύουν τα ίδια πάνω κάτω, ορίζοντας τον αιώνα της η πρώτη πράξη των πολέμων, πριν ολοκληρωθεί πρόωρα με την κατάρρευση του σοσιαλιστικού(;) της κόσμου.

Παντού και πάντα παρών ο Μίκης! Είτε σαν γόνος μικρασιάτισσας, είτε σαν αγωνιστής, εξόριστος ή βουλευτής. Μετέπειτα και υπουργός! Ευγενής όμως καίτοι ελάχιστα διακριτικός, κατάφερε γενναιόδωρα αντιφατικός τα πάντα, αποφεύγοντας συνειδητά να κλείσει ή τέλος πάντων να τακτοποιήσει το σύνολο των λογαριασμών του. Όχι γιατί δεν μπορούσε αλλά επειδή δεν ήθελε, παραχωρώντας εαυτόν σε όλους και συνάμα σε κανέναν!

The following two tabs change content below.
Ο Πέτρος Γαργάνης, γεννημένος και μεγαλωμένος στην Θεσσαλονίκη καταγόμενος από την Φλώρινα, με μουσικές κατά βάση σπουδές στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης, ασχολήθηκε με την λογοτεχνία, την λογοκριτική και την αρθρογραφία συνεργαζόμενος με διάφορα έντυπα και εφημερίδες. Συγγραφέας της νουβέλας Μια γειτονιά είμαστε από τις εκδόσεις του Παρατηρητή.

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή