Ο δραστήριος μήνας Σεπτέμβριος…!

by Πέτρος Γαργάνης
  • Γράφει ο ΠΕΤΡΟΣ ΓΑΡΓΑΝΗΣ

Είχα την απολύτως εσφαλμένη εντύπωση ότι θα διέφευγα του άγχους που μου προκαλούσε ως παιδί η έναρξη του σχολικού έτους, εφόσον  βασίμως θεωρούσα πως δεν επρόκειτο να με αφορά ως ενήλικα. Διαψεύσθηκα οδυνηρά και συντομότερα απ’ όσο ενδεχομένως πίστευα, γιατί απ’ τη στιγμή που απέκτησα κι εγώ παιδιά, ήδη στην αναπόφευκτη σχολική τους ηλικία, μαζί με το τέλος του καλοκαιριού επαναλαμβανόταν σαν κακόγουστη φάρσα αυτή η καθόλου ευχάριστη συνθήκη στη ζωή μου! Το μόνο ίσως παρήγορο, ότι δεν είμαι εγώ αυτός που πάει στο σχολείο, ως μαθητής τουλάχιστον!

Ο Σεπτέμβρης δεν σ’ αφήνει ποτέ να πλήξεις. Ανέκαθεν μήνας υπέρ το δέον δραστήριος, δεν παραχωρεί κανένα περιθώριο εφησυχασμού. Τα τελευταία όμως πολλά χρόνια διαψεύδει τους ελάχιστους εναπομείναντες φιλόδοξους, αναιρώντας τη συνήθη δυναμική της προσδοκίας που πάντα έφερε. Ήταν αυτή η αίσθηση της αρχής, του επανεκκίνησης, που πέρα απ’ τις αίθουσες των σχολείων, γέμιζε τα μαγαζιά, τις ταβέρνες, τα μπαράκια, με φίλους αγαπημένους και γνωστούς! Αλλά και τα γήπεδα, στα οποία κάποτε η Ελλάδα αναστέναζε!

Ομολογώ ότι, όχι συχνά αλλά ούτε και σπανία, παρασύρομαι απ’ την εικόνα του αθλητικού θεάματος που προσφέρει πλουσιοπάροχα η ελεύθερη και όχι συνδρομητική –να εξηγούμαστε- τηλεόραση. Είτε απλά για να περάσει  η ώρα, κυρίως όμως εξαιτίας του ειδικού μου πλέον ενδιαφέροντος  για τον αναγεννημένο Άρη! Έτσι μοιραία, εν μέσω πανηγυρισμών και πλήρους ικανοποιήσεως μου, απεκαλύφθη τηλεοπτικά ο Αναστασιάδης, ο ιδιόρρυθμος Άγγελος του ελληνικού ποδοσφαίρου!

Ελάχιστα ευεργετημένος απ’ την ζωή, στωικός παρόλα αυτά με υπομονή και προτεσταντική σχεδόν αυστηρότητα σαν χαρακτήρας. Καλλιέργησε πηγαία θαρρώ το αντικοινωνικό του προφίλ, δίχως ταυτόχρονα να’ ναι απρόσιτος, αδιαφορώντας για τις εντυπώσεις που θα κόμιζε το σινάφι και οι περιφερειακοί του συνομιλητές! Μέχρι εκεί τον ξέρω, δεν μπορώ  περαιτέρω να εμβαθύνω! Αυτήν όμως την αίσθηση, μου ‘δινε ανέκαθεν, όταν και τον πετύχαινα παλαιόθεν, σε διάφορες αθλητικές εκπομπές, κατά το δεκάλεπτο που μου αποσπούσαν την προσοχή. Ο Άγγελος μπορούσε να μου την αποσπάσει για περισσότερο!

Οικουμενικός πλέον και όχι μόνο ΠΑΟΚτσής! Τα χρόνια εκτός από ρυτίδες του πρόσθεσαν σοφία, δημιουργώντας μου δικαιολογημένες ενοχές όταν  ειρωνευόμουν τις αγαπημένες του επικλήσεις στην Παναγιά! Ανάλογες βέβαια οι επικλήσεις και της Αριστεράς στους κοινωνικούς αγώνες και τα δίκαια των εργαζομένων, πλην λιγότερο ειλικρινείς καθώς φαίνεται! Επίσης νοιώθω ενοχές, για τον αντίθετο όμως λόγο!

Ο Άγγελος ήταν έντιμος και του το αναγνωρίζω. Και αυτό έδειξε ξανά στην πρόσφατη τηλεοπτική του εμφάνιση, αναλύοντας και εκφέροντας τη γνώμη  του, όχι με το ύφος του παντογνώστη αλλά του συνεπή. Και η συνέπεια αποδεικνύεται αρετή, ειδικά όταν εξαρτάται από τη θέληση και την επιθυμία του ενός και αυτού ατόμου που δεν διστάζει να εκτεθεί! Γι αυτό και εκθείασε τον Άρη!

Έλεγε ότι ζητούσε απ’ τους παίκτες του να μην ασχολούνται με την διαιτησία, παρά μόνο με την μπάλα! Ότι τον εκνεύριζε ο διαιτητής όταν σταματούσε σαν γραφειοκράτης τον ρυθμό του παιχνιδιού και όχι τα ανάποδα σφυρίγματά του. Ότι προετοίμαζε την ομάδα, μάχιμη και ανθεκτική, για να αντιμετωπίσει τους εντολοδόχους της ΕΠΟ, αλλά και όλες τις υπόλοιπες κακοτοπιές του πρωταθλήματος. Και φέρνοντας στα μέτρα μου τις κουβέντες του, εμφανίστηκε βίαια ο συνειρμός απρόσκλητος, να με επαναφέρει στα της καθημερινότητας μου. Ναι, εκεί όπου ο διαιτητής με τη μορφή του Κράτους, σαν αμείλικτος διώκτης ακυρώνει τις προσπάθειες, απαιτώντας επιτακτικά την υποταγή στην θλιβερή του παράγκα . Ακόμα δε χειρότερα: Διώκει  μέχρι και την πιθανότητα της αισιοδοξίας!

Απ’ αυτό που παραδοσιακά υπόσχεται ο Σεπτέμβρης, έμεινε μονάχα η στυφή γεύση της αποτυχίας, πριν καν προλάβει κανείς να αναλάβει το ρίσκο του εγχειρήματος. Όμως στον απόηχο του ζοφερού καλοκαιριού, του χειρότερου νομίζω των προσφάτων ετών, το ηθικό του αθλητισμού φάνηκε ανεπάντεχα ανθεκτικό στις προκλήσεις των καιρών. Και μπορεί να γίνει ο αθλητισμός το παράδειγμα, ο ινστρούκτορας που ξεκάθαρα εξηγεί τη γραμμή!

Αθλητές και αθλήτριες, μοναχικοί στην πορεία τους, δεν ακολούθησαν κανέναν κομισάριο. Εγωιστές και πεισματάρηδες, επέλεξαν να αναμετρηθούν με τους εαυτούς τους και μόνο, απωθώντας τη σχέση υποτέλειας που δομείται ως κεντρικός σχεδιασμός μεταξύ κράτους και πολιτών. Κοινώς την ύποπτη φιλανθρωπία των επιδομάτων που θεσμικά  καταργούν, σαν ειδεχθείς, τις ατομικές φιλοδοξίες!   Εν προκειμένω, μόνοι τους και οργανωμένοι σαν τις θρυλικές παρέες του Νόνιου, οι απροσδόκητοι πρωταθλητές, υπερέβησαν ορίων και αναχωμάτων που τέθηκαν Κεντρικά, κατ’ επιλογή και όχι τυχαία.

Είναι η ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας: Δίχως οργάνωση, χωρίς εγγύηση καμιά, πορεύεται χάριν του ενστίκτου της, από μοναχικούς και μοναδικούς ανθρώπους. Η ισοπέδωση, η λοιδορία στην αριστεία, αυτή η βαθειά  βουτιά στη μετριότητα, δεν μπορεί να υποδεικνύεται με προοδευτικό το πρόσημο της. Πόσο μάλλον να γίνει αποδεκτή σαν συνήθεια.

The following two tabs change content below.
Πέτρος Γαργάνης
Ο Πέτρος Γαργάνης, γεννημένος και μεγαλωμένος στην Θεσσαλονίκη καταγόμενος από την Φλώρινα, με μουσικές κατά βάση σπουδές στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης, ασχολήθηκε με την λογοτεχνία, την λογοκριτική και την αρθρογραφία συνεργαζόμενος με διάφορα έντυπα και εφημερίδες. Συγγραφέας της νουβέλας Μια γειτονιά είμαστε από τις εκδόσεις του Παρατηρητή.

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή