Ο κορωνοϊός και τα όνειρα…

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΙΜΙΤΖΗΣ
  • Γράφει ο Αντώνης Σιμιτζής

Κύριε Βασίλη Χιώτη,

Άκουσα στην εκπομπή σας τής Δευτέρας, (περίπου) «πως δεν ψάχνει κανείς πλέον στα σκουπίδια».
Το πράγμα έχει διαφοροποιηθεί. Σπάνια βλέπεις πλέον Έλληνα να ψάχνει… Όμως δυστυχώς, και αυτό δεν έχει εκλείψει εντελώς.
Αλλά, υπάρχει ένας τεράστιος άλλος κόσμος που βρίσκεται στην παλιά θέση αυτών, που ψάχνει σήμερα στα σκουπίδια. Αυτοί, άντρες και γυναίκες, πριν τον κορωνοϊό, δούλευαν μέρα-νύχτα στους ντενεκέδες. Τώρα μόνον τις ώρες τής κυκλοφορίας. Κατά κανόνα δεν ενδιαφέρονται για τρόφιμα.
Όσα από αυτά παρουσιάζουν ενδιαφέρον, τα κρεμάμε εμείς έξω από τους ντενεκέδες, και μπορείς να τα φας άφοβα.
Κάθε σακούλα που κρεμάμε εξαφανίζεται, το πολύ, σε μια ώρα. Δηλ. στο πρώτο «πέρασμα», ελπίζω μόνον κάποιου αλλοδαπού, από εκεί.
Ασχολούνται συνεχώς με τους ντενεκέδες –μπλε και πράσινους- συλλέγοντας από μέσα αντικείμενα, τα οποία προωθούν σε…. βιοτεχνίες, ή και στην αγορά, αν είναι κάτι άχρηστο γι’ αυτούς που το πέταξαν, αλλά χρήσιμο για εκείνους που το αγοράζουνε πολύ φτηνά.
Από αυτά όλα, κρατήστε για ενημέρωση ό,τι δεν είχατε υπόψη σας, και τα λοιπά στο καλάθι τών αχρήστων.
Ακροατής, σας χαιρετώ.

Ο κορωνοϊός και τα όνειρα…

Οι ταπεινές μου παρατηρήσεις λένε, πως η επιδημία θα φτάσει να σπάσει κάθε μέτρο, όριο, και να καταπιεί κάθε ευχή!
Απλούστατα! Διότι μεταδίδεται από τους ανθρώπους, άντε και τα αντικείμενα σ’ αυτούς… οι οποίοι όμως δηλώνουν αμέτοχοι!

Εδώ στην Καλλιθέα, μια πυκνοκατοικημένη πόλη, είναι ελάχιστοι αυτοί που φροντίζουνε τον εαυτόν τους και τους άλλους. Ακολουθούν δηλαδή τις οδηγίες τών ειδικών. Οι περισσότεροι των κατοίκων, ιδίως οι άντρες, ως φοβεροί παλικαράδες τής δεκάρας, που αυτούς δεν θα τους πιάσει τίποτα, δεν ακούν κανέναν, φορώντας τη μάσκα στο… σαγόνι!

Παίρνουν έναν καφέ ή κάτι, βγάζουνε τις μάσκες εντελώς, και κουβεντιάζουνε παρέες-παρέες, διότι αυτοί τα ξέρουν όλα και προπαντός ότι τις ώρες που παρανομούν, δεν «τρέχει τίποτα»…. Οι γυναίκες αντιδρούν περίπου έτσι, μόνον οι νεαρές, μάλλον άγαμες, με το τσιγάρο στο στόμα, και «ελευθερία ή θάνατος!»

Από όλους αυτούς, κανένας δεν σκέπτεται ότι η Αγορά είναι κλειστή επί δύο μήνες, ότι πάμε από το κακό στο χειρότερο, και τους είναι αδύνατο να συνδυάσουν, θα λέγαμε, την καταιγίδα π.χ. με τον ουρανό…

Με αυτή την ανεύθυνη συμπεριφορά, (μην ξεχνάμε και τα κρυφά ή φανερά υπαίθρια πάρτυ), η πανδημία θα γιγαντωθεί, και θα κλάψουνε όχι μόνον μανούλες, αλλά κόσμος και κοσμάκης! Και σε μια εβδομάδα, θα κλειστούμε και πάλι μέσα, μήπως και σωθούμε!! Εκεί οδηγεί η κραυγάζουσα στενοκεφαλιά μας…

Η Βουλή και η βρώμα στην πλάτη τους…

Παρακολουθώ επί μήνες, ότι στην πλάτη των ομιλητών, στον ‘ξύλινον τοίχο, όταν ανεβαίνουν στην έδρα, υπάρχει μια βρώμα λευκής μπογιάς!
Τι είναι αυτό το πράμα, και κανείς δεν αναρωτιέται αν πρέπει να υπάρχει εκεί εις παγκόσμιαν θέαν;
Μα, για τίποτα δεν υπάρχει ποτέ κανείς υπεύθυνος!
Τι κράτος είμαστε κι εμείς, ε;

The following two tabs change content below.
Ο Αντώνης Σιμιτζής γεννήθηκε στην Αμαλιάδα. Έκανε ανώτατες σπουδές στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο του Πειραιά. Πρωτοεμφανίστηκε στα ελληνικά γράμματα το 1962 με τη νουβέλα Ο Γέρος. Από τότε έχει εκδώσει πολλά πεζά, διηγήματα, μυθιστορήματα και δοκίμια. Έχει γράψει επίσης θεατρικά έργα, που έχουν ανέβει στις αθηναϊκές σκηνές, όπως και της επαρχίας, καθώς και περισσότερα από εκατό επεισόδια τηλεοπτικών σίριαλ και τηλεταινίες, σε διασκευές ή πρωτότυπα. Τα πεζά του έχουν συμπεριληφθεί σε πολλές ανθολογίες και έχει τιμηθεί για τα θεατρικά του έργα δύο φορές με Α′ και Β′ βραβείο. Έχει πάρει επίσης και το βραβείο «Τρανούλη» για το μυθιστόρημά του Αν Αγαπάς. Είναι μέλος του Δ.Σ. της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων και υπήρξε μέλος στα Δ.Σ. του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, της Ένωσης Σεναριογράφων Ελλάδας και της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών.

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή