Ο παραλογισμός του οικονομικού πολέμου Ευρώπης – Ρωσίας και η στάση της χώρας μας

Ο Βασίλης Τακτικός μας εξηγεί τι έχει γίνει και τι παίζει ρόλο όσον αφορά τη στάση της Ελλάδας και της Ευρώπης

by Times Newsroom

Ο Βασίλης Τακτικός, είναι ο συγγραφέας και αρθρογράφος, έχει γράψει μια (τριλογία) για την πολιτική, τη δημοκρατία τον συνεργατισμό και την κοινωνική οικονομία. Την προσδιορίζει ως μια σύνθεση για το μέλλον της δημοκρατίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Συνέντευξη στη Μαρία Άνθη

Μετά από κάποιους μήνες πολέμου Ρωσίας – Ουκρανίας, η Ευρώπη πλήττεται περισσότερο από την επιχείρηση της ενεργειακής απεξάρτησης από τη Ρωσία. Ο πολιτικός παραλογισμός αυτού του εγχειρήματος είναι ότι , προκαλώντας την ενεργειακή κρίση αυξάνει το κόστος παραγωγής σε όλους τους τομείς της οικονομίας.

Όταν ξεκίνησε ο πόλεμος στην Ουκρανία σύσσωμη η ευρωπαϊκή ηγεσία πρόταξε τις οικονομικές κυρώσεις και την ενεργειακή απεξάρτηση της Ευρώπης – από τη Ρωσία και για να τη λυγίσει οικονομικά. Μετά από ένα τετράμηνο απολογισμού αυτού του οικονομικού πολέμου, γίνεται φανερό ‘ότι, η Ευρώπη πλήττεται περισσότερο. Τι έχετε να πείτε πάνω στο θέμα αυτό;

Ναι, πλήττεται η Ευρώπη, κι αυτό γίνεται από την επιχείρηση της ενεργειακής απεξάρτησης από τη Ρωσία. Πληρώνει τα επίχειρα και παραδίδεται σε μία τρεις χειρότερη εξάρτηση από τις ΗΠΑ. Ο πολιτικός παραλογισμός αυτού του εγχειρήματος είναι ότι, προκαλώντας την ενεργειακή κρίση αυξάνει το κόστος παραγωγής σε όλους τους τομείς της οικονομίας. Από την άλλη πλευρά το γελοίον του πράγματος είναι ότι, η δυτική συμμαχία προβάλλοντας ως διαχωριστική γραμμή την δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και το «διεθνές δίκαιο» έναντι στη δεσποτική Ρωσία και στο αναθεωρητισμό του Πούτιν, στο τέλος καταλήγει να στηρίζει τους εθνικιστές -Ναζιστές της Ουκρανίας όπως συνέβη και με την Αραβική Άνοιξη με τους Ισλαμιστές. Και τότε όπως και τώρα έχει οργανικό εταίρο την Τουρκία, τον μεγαλύτερο καταπατητή των ανθρώπινων δικαιωμάτων και της δημοκρατίας μέσα στη δυτική συμμαχία του ΝΑΤΟ.

Τι μας αποκάλυψε η τελευταία σύνοδος του ΝΑΤΟ, στη Μαδρίτη μιας και για αυτήν έχουν γραφτεί πολλά μέχρι τώρα

Η τελευταία Σύνοδος του ΝΑΤΟ στη Μαδρίτη αποκάλυψε με το πιο πανηγυρικό τρόπο τις αυταπάτες της Ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, σε σχέση με τη καταδίκη του Τουρκικού αναθεωρητισμού. Η Τουρκία προβάλλοντας την ισχύ της ως μέλος του ΝΑΤΟ και όχι το σεβασμό στο «Διεθνές δίκαιο» (που προβάλλει η Ελλάδα) κέρδισε πολύ περισσότερα πολιτικά και ηθικά ανταλλάγματα, δείχνοντας στην πράξη ότι η δημοκρατία και ανθρώπινα δικαιώματα είναι το πρόσχημα στη δυτική συμμαχία όταν πρόκειται για τα οικονομικά της συμφέροντα. Αντιθέτως τα οικονομικά συμφέροντα και το «δίκαιο του ισχυρού» είναι το απόλυτο κριτήριο στη διπλωματία της δυτικής συμμαχίας. Ας δούμε ποια είναι η ουσία της σύγκρουσης σε σχέση με τα γεγονότα που εκτυλίσσονται σε όλα τα πεδία. Η δυτική συμμαχία εκβιάζει με τις οικονομικές κυρώσεις την Ρωσία και εκβιάζεται με τη σειρά της από τον περιορισμό των ροών ενέργειας. Κατηγορεί τη Ρωσία ότι χρησιμοποιεί την ενέργεια ως όπλο, αλλά τι θα περίμενε όταν η Ευρώπη επέβαλε κυρώσεις και επέκταση του ΝΑΤΟ στη Φιλανδία και Σουηδία. Προφανώς με τον πόλεμο στην Ουκρανία το ΝΑΤΟ βρήκε έναν εσωτερικό εχθρό για να επεκταθεί εκεί που πριν ήταν «εγκεφαλικά νεκρό» όπως είχε πει ο Macron.

Οι συνέπειες όμως ποιες θα είναι τώρα δεδομένου ότι το στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα των Αμερικανών θέτει θέμα εξοπλισμών κι αυτή είναι η φιλοσοφία των μεταξύ άλλων προγραμμάτων του.

Οι συνέπειες είναι ότι η επέκταση του ΝΑΤΟ δημιουργεί μία νέα ξέφρενη αγορά εξοπλισμών στην Ευρώπη επ’ ωφελεία του στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος των ΗΠΑ. Προσφέρει επίσης μία μεγάλη ευκαιρία στην Αμερική να πουλάει το δικό της υγροποιημένο φυσικό αέριο σε τριπλάσια τιμή από το φυσικό αέριο της Ρωσίας. Οι οικονομικές κυρώσεις που επιβλήθηκαν στη Ρωσία εξακοντίζοντας τις τιμές πετρελαίου και φυσικού αέριο, έφεραν αυτοκαταστροφικές αντινομίες, παρενέργειες και αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που επιδιώκει η δυτική συμμαχία. Η Ρωσία πλέον με λιγότερες πωλήσεις πετρελαίου στην Ευρώπη κερδίζει περισσότερα με τις αυξημένες τιμές και χρηματοδοτεί άνετα τον πόλεμο στην Ουκρανία. Έτσι οικονομικές κυρώσεις και η ενεργειακή κρίση που προκύπτει πλήττουν περισσότερο την Ευρώπη και διχάζουν τα Ευρωπαϊκά κράτη σε σχέση με την αντιμετώπιση των κυρώσεων. Το Ρούβλι, ενισχύεται για πρώτη φορά σε τέτοιο επίπεδο και το δολάριο περιορίζεται στις μεγάλες εμπορικές συναλλαγές, ενώ έδαφος κερδίζει και το γουάν. Επιταχύνονται οι διαδικασίες οικονομική Συμμαχίας της Ευρασίας με άξονα Κίνα- Ρωσία και Ινδία. Μέσα στο κλήμα της Οικονομικής καθίζησης στην Ευρώπη, της ενεργειακής κρίσης και ακριβείας ο λαϊκισμός της αριστεράς και της δεξιάς βρίσκει έδαφος και τροφοδοτείται από την αγανάκτηση της κοινωνίας.

Θεωρείτε ότι η ψευδαίσθηση της ενότητας της Ευρώπης μέσω της επέκτασης του ΝΑΤΟ στη Φιλανδία και την Σουηδία δημιουργεί κι άλλες παρενέργειες;

Η Τουρκία βρίσκει την ευκαιρία να εκβιάσει τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ να επιβάλλει με το μνημόνιο, την άρση του εμπάργκο όπλων από Ευρωπαϊκές χώρες που τις έχουν επιβληθεί, να κάνεις συνεργούς στην καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της δημοκρατίας την Τουρκία. Έτσι, η Ευρώπη αυτοκαταστρέφεται όχι μόνο στο επίπεδο της οικονομίας με υψηλά επίπεδα πληθωρισμού πού έχει να εμφανιστεί 40 χρόνια αλλά και ως κράτος δικαίου. Το ερώτημα είναι τι είναι εκείνο που τυφλώνει τις Ευρωπαϊκές διευθυντικές Ελίτ και ηγεσίες και οδηγούν στην Ευρώπη σε μία παρακμιακή διαδικασία. Η απάντηση είναι ότι δεν πρόκειται απλά για μία γεωπολιτική σύγκρουση συμφερόντων. Αντικειμενικά τα συμφέροντα της Ευρώπης δεν συγκρούονται με τα συμφέροντα της Ρωσίας. Τουναντίον τα γεωπολιτικά και οικονομικά συμφέροντα της Ευρώπης και της Ρωσίας συμπίπτουν, περισσότερο και πιο ουσιαστικά από ότι συμπίπτουν τα συμφέροντα Ευρώπης -Αμερικής. Το ζήτημα είναι ιδεολογικό και έχει να κάνει ιδιαίτερα με τα συμφέροντα των διευθυντικών Ελίτ, όχι των κοινωνιών των χωρών.

Μας λέτε ότι πρόκειται για μία ιδεολογική σύγκρουση του νεοφιλελεύθερου υποδείγματος και των ηγεσιών, του Κρατικού κεντρικού καπιταλισμού που αναπτύσσεται στις χώρες της Ευρασίας. Πού οφείλεται όμως αυτό;

Οι χώρες της Δύσης χωρίς τον ενισχυμένο ρόλο του Κράτους δεν μπορούν πλέον να πληρώσουν τα σπασμένα από τις οικονομικές «φούσκες» και την οικονομία του τζόγου χωρίς την επέκταση της εκμετάλλευσης προς τις αναπτυσσόμενες χώρες. Πέραν αυτού τα κράτη του νεοφιλελεύθερου παραδειγματικού μοντέλου δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τις αναπτυσσόμενες οικονομίες της Ευρασίας που στηρίζονται περισσότερο στην πραγματική οικονομία, βασικών αγαθών επισιτιστικών αναγκών και πρώτων υλών. Οι ρυθμοί ανάπτυξης που υπάρχουν συγκριτικά από τις δύο πλευρές δείχνουν ότι τα κράτη αυτά είναι υπερχρεωμένα, όλα πάνω από 100% μέχρι 300% και 400% που είναι χρεωμένη και η χώρα μας. Την ίδια στιγμή η Ρωσία και η Κίνα έχουν δημόσιο χρέος μόλις 20% με πιο ισχυρή ανθεκτικότητα απέναντι στην οικονομική κρίση. Η ανθεκτικότητα Λοιπόν τον οικονομιών για την οποία κόπτονται οι δυτικοί αναλυτές και θεωρούν ως βασικό κριτήριο, βρίσκεται στην απέναντι πλευρά και μόνο μία στρατιωτική υπεροχή μπορεί να αλλάξει το ρου των εξελίξεων. Η δυτική συμμαχία θα βολευόταν με μία ηγεσία τύπου Γιέλτσιν – στην Ρωσία για να αρπάξει τους παραγωγικούς πόρους και τις πρώτες ύλες της Ρωσίας, χωρίς αντίσταση όπως έγινε την πρώτη δεκαετία μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ. Και προφανώς ένας τέτοιος ηγέτης ελεγχόμενος από τη Δύση είναι ο Ζελένσκι στην Ουκρανία έχοντας σκοπό να γίνει προχωρημένο φυλάκιο της δύσης.

Δεν έχουμε να κάνουμε λοιπόν με μία σύγκρουση για τη δημοκρατία και το “διεθνές δίκαιο” και τον αναθεωρητισμό του Πούτιν, όπως ισχυρίζονται οι περισσότεροι δυτικοί αναλυτές. Αλλά έναν παράλληλο επικοινωνιακό πόλεμο, που προσωρινά βέβαια κερδίζουν τις εντυπώσεις οι δυτικοί, αλλά μακροπρόθεσμα χάνουν όπως διαφαίνεται στο πεδίο των εδαφών και της οικονομίας. Η Τουρκία εδώ τι ρόλο παίζει;

Σχετικά με άλλες παρενέργειες, η Δυτική συμμαχία υπέκυψε στον εκβιασμό με το βέτο του Ερντογάν για την διεύρυνση του ΝΑΤΟ εξευτελίζοντας τις δημοκρατικές ευαισθησίες και αξίες της Ευρώπης. Αντικειμενικά η Τουρκία σε σχέση με την Ελλάδα κέρδισε σε διπλωματικό επίπεδο καθώς και ο αναθεωρητισμός του Ερντογάν. Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται είναι γιατί κόπτεται η συμμαχία να μην περάσει ο αναθεωρητισμός της Ρωσίας στην Ουκρανία και δεν ενδιαφέρεται να μην περάσει ο αναθεωρητισμός της Τουρκίας. Η απάντηση είναι κυνική. Η Ελλάδα είναι δεδομένη και του χεριού μας. Η Τουρκία πράγματι μας εκβιάζει αναγνωρίζουν οι δυτικοί, αλλά την έχουμε ανάγκη γεωπολιτικά έναντι της Ρωσίας και για αυτό κάναμε τα αιτήματα της αποδεκτά. Άρα αγαπητοί σύμμαχοι αποδέχεστε το “δίκιο του ισχυρού” από οποιαδήποτε κατεύθυνση και χρησιμοποιείτε το «διεθνές δίκαιο» και τα δημοκρατικά δικαιώματα υποκριτικά μόνο όπου και όταν συμφέρει αποκλειστικά την αυτοκρατορία.

Μας λένε ότι η συμμαχία του ΝΑΤΟ δεν είναι για να λύνει τις διαφορές μεταξύ των μελών της αλλά για τους εξωτερικούς εχθρούς. Το περίεργο είναι ότι αυτό το επιχείρημα με τον Στόλτενμπεργκ προέβαλε και ο κύριος Μητσοτάκης πρωθυπουργός της Ελλάδας.

Έτσι, η Ελλάδα υπέστη μία διπλωματική αποτυχία τα αποτελέσματα της οποίας δεν θ αργήσουν να φανούν. Προέταξε τα συμφέροντα της Συμμαχίας πάνω από τα εθνικά συμφέροντα δημιουργώντας εξωτερικούς γεωπολιτικούς εχθρούς. Και το έκανε στέλνοντας όπλα στην Ουκρανία χωρίς να είναι υποχρεωμένη να στείλει. Μας το απέδειξε πάλι ότι, η Τουρκία όχι μόνο δεν τιμωρήθηκε γι΄ αυτό από την συμμαχία του ΝΑΤΟ αλλά, αντίθετα στο τέλος επέβαλε τους όρους της απειλώντας παράλληλα την Ελλάδα χώρα του ΝΑΤΟ.

 

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή