«Οδός Σόλωνος»

by Νίκος Τσούλιας

Ο “Ναός” της Φυσικής στη Σόλωνος

  • Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΤΣΟΥΛΙΑΣ

Του Νίκου Τσούλια

Φροντίζω να με βγάζει ο δρόμος απ’ εκεί. Σκόπιμα κάνω τη αυτή τη διαδρομή. «Οδός Σόλωνος» με τους γειτονικούς δρόμους της, από τη Νομική και τα Προπύλαια μέχρι το κτίριο της Φυσικής και την Χαρ. Τρικούπη, μόλις πέντε τετράγωνα όλα κι όλα. Ήταν ο δρόμος του φοιτητόκοσμου. Τα στενά της πεζοδρόμια δεν χωρούσαν πουθενά τους κατά κύματα νεανικούς χειμάρρους με τις ζωηρές φωνές και τις γεμάτες ένταση συζητήσεις. Μέσα σε λίγα τετράγωνα δέσποζαν οι δύο πόλοι των θεωρητικών και των θετικών σπουδών, το κτίριο της Νομικής και εκείνο της Φυσικής.

Περπατάω αργά. Έτσι πρέπει να κάνεις αν θέλεις να βρεις μυστικά κρυμμένα στου χρόνου τη σκόνη. Ψάχνω να βρω τις παλιές μου πατημασιές. Δύσκολα μπορείς να ψηλαφίσεις κάτι που να ξυπνάει έστω ένα μικρό σκίρτημα της θύμησης. Και όμως τα πεζοδρόμια, έχω την εντύπωση, ότι δεν έχουν πολυαλλάξει. Αλλά είναι και ο χρόνος, σκέφτομαι αμέσως, πάνε σαράντα χρόνια τώρα. Μα πώς πέρασαν, σαν νερό του χειμάρρου εκεί κάτω στο χωριό. Υπάρχουν μαρτυρίες, είναι δίπλα μου. Όχι, δεν μιλάω μόνο για το κτίριο της Νομικής και για το κτίριο της Φυσικής, τα δύο ορόσημα των φοιτητικών χρόνων.

Μιλάω για τις παράπλευρες μαρτυρίες, ό,τι υπάρχει τριγύρω από τη μεταξύ τους διαδρομή. Υπάρχουν κάποια βιβλιοπωλεία που δεν λογαριάζουν του χρόνου τις επιδρομές, και το φαρμακείο, επίσης, στη γωνία Σόλωνος και Ασκληπιού και το κατάστημα της Εθνικής Τράπεζας, γωνία Ιπποκράτους και Σόλωνος που μπαίναμε μέσα για να γλιτώσουμε λίγο το κρύο του χειμώνα είναι εκεί. Χάθηκε το καφενείο / σύμβολο απέναντι από το κτίριο της Φυσικής και το φωτοτυπάδικο του Μαζαράκη με τις «σημειώσεις» και τα βιβλιοπωλεία που στριμώχνονταν γύρω από τη «Σόλωνος»…

Αλλά τι γίνεται με τα άλλα σημάδια της μνήμης που δεν βρίσκουν αντιστοίχηση; Πού πήγαν; Τα αυτοσχέδια παλαιοβιβλιοπωλεία με τα ανοιχτά ράφια των βιβλιοθηκών / ντουλαπιών πάνω στο δρόμο της Μασσαλίας – που και αυτά με τη σειρά τους θύμιζαν τα ντουλάπια που είχαν οι υφασματέμποροι στο χωριό πάνω στο άλογο, ένα από δω και το άλλο από εκεί και «δρόμο παίρνω δρόμο αφήνω» κινούσαν για να γυρίσουν τα γειτονικά χωριά και να πουλήσουν την πραμάτεια τους -, τα ράφια με τα χρησιμοποιημένα βιβλία αλλά και με τις τιμές ευκαιρίας που για τα χωριατόπουλα ήταν ό,τι προσφορότερο, πού να πήγαν;

Αλλά δεν αναζητάς κτίρια και ίχνη στο πεζοδρόμιο, αυτά είναι αφόρμηση για να βρεις κάτι πολύ δικό σου. Ανέβαινα για αρκετά χρόνια τα σκαλιά, τότε που το κτίριο της Φυσικής δεν ήταν ζωσμένο από μπροστά με τσίγκους και σανίδες, τώρα δεν γίνεται. «Να προσέχετε τα σκαλιά, τώρα που βρέχει γλιστράνε, όχι μέσα στο αμφιθέατρο να κάνουμε την τριβή και έξω να πέφτετε από της ολισθηρότητας τα παιχνίδια», ήταν η φωνή του Καίσαρα Αλεξόπουλου.

Άλλοι καιροί άλλα έθιμα. Τότε έπρεπε να πας πρωί – πρωί στο μάθημά του, γιατί πρώτον έπρεπε να βρεις θέση και δεύτερον, αν δεν ήσουν παρών όταν έπαιρνε ο Μαρίνος απουσίες, – έλεγαν οι παλιότεροι – δεν θα πέρναγες με τίποτα τη Φυσική, άσε που ήταν και η λεγόμενη «αρνητική βαθμολογία», και πολλοί την «κουβάλαγαν» και στα επόμενα χρόνια και τα πράγματα ήταν στριμωγμένα, γιατί δεν επιτρεπόταν παρά μόνο μια «μεταφορά μεταφερομένου» και δεν μπορούσες να τσουβαλιάσεις μαθήματα και μαθήματα από το πρώτο έτος μέχρι το τελευταίο, όπως γίνεται τώρα.

Από το ένα κτίριο στο άλλο, κυνηγώντας τα αμφιθέατρα. Και πάλι η επόμενη ώρα στο κτίριο της Νομικής σε μεγάλο αμφιθέατρο Χημεία με τον Κατάκη ή Βιολογία κάτω στο υπόγειο με τον Φώτη Καφάτο – ήταν για πολλούς απ’ εμάς το πιο φωτεινό επιστημονικό αστέρι σε πολύ μικρή ηλικία μάλιστα και ήταν τόσο δημοκρατικός που μας είχε κάνει αίσθηση τότε στα χρόνια της Χούντας – και μετά στο Χημείο πίσω στη Ναυαρίνου για την Οργανική Χημεία με τη Φωτάκη ή για τα Μαθηματικά με τον Λεγάτο.

Εδώ είναι ο πολιτικός δρόμος μου για τη Δαμασκό, το σημείο / σύμβολο της μεταμόρφωσής μου, της ιδεολογικής ριζοσπαστικοποίησής μου. Είχαν ανοίξει οι πόρτες του κτιρίου, τότε τον Φεβρουάριο του 1973 στην κατάληψη της Νομικής, στην πρώτη μεγάλη φοιτητική εξέγερση, και το κυνήγι των αστυνομικών και των κάθε λογής χαφιέδων εναντίον των φοιτητών οργίαζε. Εδώ θα δω για πρώτη φορά στη ζωή μου τη φρίκη της βίας και της βαρβαρότητας και θα αλλάξουν όλα μέσα μου. Οι αστυνομικοί είχαν βουτήξει έναν φοιτητή από τα μακριά μαλλιά του και κτυπούσαν με δύναμη το καταματωμένο πρόσωπό του κάτω στην άσφαλτο! Εδώ Σόλωνος και Μασσαλίας κάθε φορά που περνάω – και που επιδιώκω να περνάω – αμέτρητες φορές έκτοτε σκέπτομαι το πρόσωπο εκείνο και στοχάζομαι εκείνους τους καιρούς των αγώνων και των οραμάτων.

Η «οδός Σόλωνος» σηματωρός της νεανικής επαναστατικότητας της δεκαετίας του 1970, σύμβολο δεύτερο μετά από εκείνο του «Πολυτεχνείου» θα σημειωθεί στην ιστορία της Αθήνας ως διαρκές πέρασμα φοιτητικών διαδρομών, ως «μονοπάτι αναζητήσεων» των νέων για πολλές δεκαετίες μιας δίκαιης και όμορφης κοινωνίας.

 Νέα διάκριση για τη Νομική Αθηνών σε ευρωπαϊκό διαγωνισμό - Δύο φοιτήτριες στο τ

anthologio.wordpress.com/

The following two tabs change content below.
Νίκος Τσούλιας
Ο Νίκος Τσούλιας κατάγεται από την Αυγή Αμαλιάδας. Είναι εκπαιδευτικός στο 3ο Γενικό Λύκειο Ζωγράφου. Έχει εκλεγεί πρόεδρος της ΟΛΜΕ τέσσερις φορές (1996 – 2003) και έχει εκπονήσει διδακτορική διατριβή στην Ειδική Αγωγή. Έχει εκδώσει δύο βιβλία εκπαιδευτικού περιεχομένου τα: “Σε πρώτο πρόσωπο” και “Παιδείας εγκώμιον“. Έχει συνεργαστεί με τις εφημερίδες «Μεσημβρινή» (1980 – 1986) και «Εξόρμηση» (1988 – 1996).Τα τελευταία χρόνια αρθρογραφεί σε εκπαιδευτικά περιοδικά, στην εφημερίδα “Το Άρθρο” και στις εφημερίδες της Ηλείας, “Η Αυγή” και “Η Ενημέρωση”.

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή