« Όμορφο που ’ναι να …. Συλλογιέμαι»

by ΕΛΕΝΗ ΣΚΑΒΔΗ
Share this
  • Γράφει η ΕΛΕΝΗ ΣΚΑΒΔΗ

Ένα κείμενο γραμμένο το 2013. την εποχή της εξέγερσης στην Τουρκία, πριν το “πραξικόπημα”, λίγο μετά τις γιορτές στην Πόλη ως Πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης, και φυσικά πριν τον πόλεμο στη Συρία… Ηταν η εποχή που ο Ερνογάν είχε θαυμαστές… σε πολλές μεριές της Δύσης… Μου φαίνεται ωραία αναδρομή… Αν δε βαριέστε, διαβάστε. (Σάμπως έχουμε και τίποτε να κάνουμε;;;)

««Tüm dünyadan destek var. Amam Yunanlı dostlarımızın desteği çok daha önemli…»(*)

Τέσσερις νύχτες τώρα ξενυχτώ καλωδιωμένη στο διαδίκτυο. Φίλοι και συνάδελφοί από την απέναντι μεριά, αποτελούν τις μόνες έγκυρες πηγές μου για τις εξελίξεις στην Τουρκία. Φίλοι στην περιοχή της Σμύρνης και οι δυο δικοί μου, η Ζουχάλ κι ο Σουλεϊμάν… Τη Ζουχάλ τη γνώρισα στις ανταλλαγές που κάναμε μεταξύ Γλύφας και Καραμπουρούν. Οι πρόσφυγες κάτοικοι του μικρού οικισμού της Γλύφας στο Βαρθολομιό Ηλείας που οικίστηκε το 1924 από τους Μικρασιάτες του Σαντζάκ- ένα μικρό χωριό στη χερσόνησο του Καραμπουρούν – «χωριό φάντασμα» το ονομάζουν σήμερα οι τουριστικοί χάρτες της Τουρκίας, αφού είναι έρημο από χρόνια- ταξίδεψαν στην απέναντι μεριά και εκεί συνάντησαν συντοπίτες…

Η Ζουχάλ είναι μια εξαιρετική γυναίκα, πανεπιστημιακός, που δραστηριοποιείται στα θέματα ελληνοτουρκικής φιλίας, πολιτισμού και λαογραφίας. Την τρίτη νύχτα της εξέγερσης έγραψα στον τοίχο της: «Merhaba Zuhal…” Μου απάντησε: «Kalispera Eleni…”. Δεν ήξερα αν έπρεπε να γράψω κι άλλα, οι φήμες που κυκλοφορούσαν για τη «δημοκρατία Ερντογάν» με ανάγκασαν να κρατιέμαι. Ύστερα είδα το ξύλο που έριχναν οι δυνάμεις καταστολής σε νεαρά παιδιά που έκαναν βόλτα στην όμορφη παραλία της Σμύρνης…
Τον Süleyman Gençel τον γνώρισα στην ομάδα των δημοσιογράφων του Αιγαίου. Είναι δημοσιογράφος, τουρκοκρητικός στην καταγωγή, μιλά έξοχα την ελληνικήν…

Κάποια στιγμή συναντηθήκαμε και στην Ηλεία στο πλαίσιο εκδηλώσεων της ομάδας πάντα με το ίδιο θέμα. Ήταν λίγο πριν τα γεγονότα των Ιμίων… Γίναμε και φίλοι ηλεκτρονικά… Το τρίτο βράδυ των εξεγέρσεων του έγραψα: « Merhaba Süleyman. «Τι γίνεται στη χώρα σου; Είναι πράγματι το ξεκίνημα μιας άνοιξης;» Λίγα λεπτά μετά μου απάντησε: «Μακάρι να είναι κι ένα καλοκαίρι. Θα δείξει… αυτή τη στιγμή είναι όλα άνω-κάτω…»

Την επομένη μέρα είδα μια ανάρτηση στον τοίχο του και ένα πόστ από την κινητοποίηση στην Ελλάδα που έγινε με πορεία στην τουρκική πρεσβεία για συμπαράσταση στον αγωνιζόμενο τουρκικό λαό…

«Tüm dünyadan destek var. Amam Yunanlı dostlarımızın desteği çok daha önemli…»(*)

Τι γίνεται στην Τουρκία, λοιπόν; Κι αν οι καλοί μου φίλοι δεν είναι εύκολο σήμερα-προς το παρόν ακόμα- να μας εξηγήσουν- εμείς τι συμπέρασμα μπορούμε να βγάλουμε; Η Τουρκία που ξέραμε, η Τουρκία που «καταναλώνουμε» τα τελευταία χρόνια η «Ερντογανική», που πέτυχε όλους τους δείκτες, που διοργάνωσε με τον πιο λαμπρό τρόπο την Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης το 2010, η Τουρκία των αγωγών και των επενδύσεων, η Τουρκία του Σουλεϊμάν και της Χουρέμ, του… Καρανταγή, των εξαγόμενων σίριαλ, η Τουρκία της «ανάπτυξης», και της επιχείρησης «αστική ολοκλήρωση», φλέγεται και τσουρουφλίζεται… Και στους δρόμους βλέπουμε νέους ανθρώπους κυρίως, ασκεπείς και αποφασισμένους με τόλμη και πείσμα να μάχονται κατά των αστυνομικών δυνάμεων αγέρωχοι και περήφανοι!!!

Αυτό κατ’ αρχήν… Κι ύστερα οι αναλύσεις, ο σκεπτικισμός, οι «ειδικοί»… Στρέφω τα μάτια στα κηρύκεια της μαζικής μας δημοκρατίας, παίρνω χαρτί και μολύβι και σημειώνω… Καταγράφω αυτό που με αφορά σαν πολίτη του κόσμου. Ταξινομώ τις πληροφορίες που έχω, όλα όσα βλέπουν τα μάτια μου, όλα όσα έχω φορτώσει στα τελευταία 50 χρόνια στα ιδεολογήματά μου για τη γειτονιά μας….

Στο ζύγι βαραίνει η τελευταία 10ετία. Η ιστορία άλλωστε αναπαράγει στερεότυπα και επαναλαμβάνει κανονικότητες που οδηγούν στα… συμπεράσματα. Μόνο που η εποχή που ζούμε, είναι εποχή χωρίς κανόνες, εποχή που αγωνίζεται ακροβατώντας να φτιάξει νέους κανόνες επίκαιρες θεωρίες…
Εκεί νομίζω ότι υπάρχει και το στοίχημα.

Στη νέα μας αφήγηση βάση αποτελεί ότι σήμερα πια που καταρρέουν όλα τα περί εθνικής υπεροχής επιχειρήματα, εποχή που σπάει τον τσαμπουκά στα περιούσια έθνη και σε «Αρίους» δεν μπορούμε να λέμε πια παλιά παραμύθια. Μια ματιά στο χάρτη μας αποδεικνύει την πραγματικότητα. Ηφαίστειο η ανατολική Μεσόγειος, το μαλακό υπογάστριο μας. Χθες ήταν η Τυνησία, η Λιβύη, η Αίγυπτος, η Παλαιστίνη… Σήμερα η Συρία… Τώρα η Τουρκία… Στο περιθώριο εμείς, υπόδικοι στο νέο μοντέρνο πόλεμο που καίει αργά και σταθερά ασφάλειες και βεβαιότητες, βασανίζοντας, γονατίζοντας ακόμα και τους δυνατούς. Αυτό το Ηφαίστειο έτσι κι αλλιώς ενεργό εδώ και αιώνες είναι σειρά του να εκραγεί. Κι εκεί όλοι είναι καταδικασμένοι να καούν…

Μέσα στην πυρκαγιά αποκαλύπτονται όλα τα ψέματα μιας ευδαίμονος εποχής που με συνεργό της «μαζική δημοκρατία» των καιρών της παγκοσμιοποίησης, συνέθεσε τάχα μου τάχα μου τα μεγαλεία…

Δεν είναι μόνο η αλαζονεία του Ερντογάν που πληρώνει … τη στιγμή. Είναι όλα μαζί, η αλαζονεία άλλωστε είναι βάση του απόλυτου αυταρχισμού που ως προπαγανδιστικό φληνάφημα επιστρατεύεται για να στρεβλώσει για να φιμώσει για να καταστείλει. Είναι και το ότι όσο και να το κρύβουν ο Ερντογάν και το σύστημά του είναι οι άνθρωποι του Δ.Ν.Τ, επιχειρηματίες «επιτυχημένοι» έγραφε το βιογραφικό τους, που επιχειρούν ότι και ο νεοφιλελευθερισμός από τη μια άκρη της γης ως την άλλη. Ένα μικρό Ντουμπάι ήθελε τη χώρα του ο Ταγίπ, με φερετζέ όμως. Εγκαινίασε γιοφύρια με Σουλτανικά ονόματα, πούλησε τη χώρα σε κολοσσούς για τα ενεργειακά, στη διαδρομή των αγωγών στην Ανατολία ξεκληρίστηκαν πόλεις και χωριά, ξεριζώθηκαν και εξαθλιώθηκαν πολίτες που μήτε τους είδαμε μήτε τους ακούσαμε, τα τουρκικά ΜΜε είχαν θέματα μόνο από την επιλεγμένη χλιδή των τελευταίων χρόνων, τις κολοτούμπες και τα μαντήλια των Σουλτάνων και των συμβίων του. Ένα αυταρχικό και ανέξοδο κιτς που κορυφώθηκε με εκείνο το Ερντογανικό σχέδιο να κάνει φέτες την Πόλη… Το εξήγγειλε εν πλήρη δόξη και τιμή πριν δυο χρόνια…

Για κείνο το «τρελό –του-σχέδιο» που αφορούσε τη δημιουργία ενός δεύτερου Βοσπόρου στην Κωνσταντινούπολη, το Kanal stanbul, που θα οχύρωνε λέει την Πόλη από φυσικές καταστροφές, γράψαμε στον “Παρατηρητή της Θράκης” πριν δυο χρόνια:

«Το όραμά του…ξεκίνησε από παλιά-λέει-από την εποχή που ήταν δήμαρχος της Πόλης με αφορμή τη μεγάλη καταστροφή, το 1979, που προκάλεσε η σύγκρουση ενός πετρελαιοφόρου, του M / T Independenta, με φορτηγό πλοίο στη νότια είσοδο του Βοσπόρου. Από το ναυάγιο προκλήθηκε πυρκαγιά η οποία διήρκεσε εβδομάδες, με τεράστιες ζημιές και ρύπανση στην περιοχή… Εξ αυτού και μόνο του λόγου ο Ερντογάν οραματίστηκε να κάνει την Πόλη …νησί και να σχηματίσει ένα δεύτερο Βόσπορο στα δυτικά της… Το έργο μάλιστα συνέδεσε, μιλώντας σε 1000 περίπου άτομα σε μεγάλο συνεδριακό κέντρο της Κωνσταντινούπολης, και με το όραμα της …μεγάλης –Μητέρας Πατρίδας-, που ετοιμάζεται για τον εορτασμό της 100ης επετείου από την ίδρυσή της, το 2023, με ένα «δεύτερο Βόσπορο»…
Το «Κανάλι» θα διασχίζει την ευρωπαϊκή πλευρά της Πόλης, επί 40 έως 50 χιλιόμετρα με 150 μέτρα πλάτος και 25 μέτρα βάθος. Όσο για τη χρηματοδότηση του καναλιού ο Τούρκος πρωθυπουργός είπε ότι είναι εξασφαλισμένη…. Αν και «μυστικό» αφτασφράγιστο!»
Έτσι κυβέρνησε ο Ταγίπ… «Ντουμπαϊκά, Σείχικα…» Επιστρατεύοντας σουλτάνους και Αλλάχ, Κεμάλ και στρατηγούς που τους έκανε γεφύρια και κανάλια…

Δεν έπεισε όμως το λαό τους, μάλλον τον εξόργισε, τον εξαθλίωσε… Κι έτσι όπως ήταν γονατισμένος του απαγόρευσε και να «φιλεί», του φόρεσε και μαντήλι, του επανέφερε και την ποτοαπαγόρευση!!!

Τι ένστικτο τέλος πάντων, τη πολιτική ωριμότης!!! Κι ύστερα την ώρα της φωτιάς την έκανε για Μαρόκο!!!

Συμπέρασμα; Δεν βγαίνει ακριβές ακόμα… Μόνο το κόμικ του βίου και της πολιτείας του «Τούρκου εκσυγχρονιστή» αποκαλύπτει ο μεγαλειώδης ξεσηκωμός στην Τουρκία. Και ας κηρύττουν τα ιερατεία ότι η εξέγερση είναι οπισθοδρόμηση… Πιο βαθιά από ότι την έχωσε τη χώρα ο Ταγίπ παραδίδοντας την στα ιερατεία του νεοφιλελευθερισμού δεν μπορούσε να πάει η Τουρκία κατά την ταπεινή μου γνώμη… Την έκρυβε με μοντέρνους φερετζέδες, αλλά βλέπεις τους πήρε ο άνεμος κι αυτούς…

Αυτά τα λίγα σαν αρχή αγαπημένοι μου… Θα έχουμε και συνέχεια… Γιατί δίπλα μας έχει ανοίξει ο ασκός του Αιόλου. Προς το παρόν πνέει ένας δίσημος Λεβάντες…
Φιλιά…

*Μεταφράζω ελεύθερα: « Έχουμε υποστήριξη από όλο τον κόσμο., αλλά για μας η ελληνική υποστήριξη είναι η πιο σημαντική…»

Share this
The following two tabs change content below.
ΕΛΕΝΗ ΣΚΑΒΔΗ

ΕΛΕΝΗ ΣΚΑΒΔΗ

Η Ελένη Σκάβδη είναι δημοσιογράφος και ζει στην Αμαλιάδα. Φοίτησε στο Οικονομικό Τμήμα της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Συμμετείχε σε εκδοτικές προσπάθειες στη διάρκεια των δεκαετιών '70 και '90, διάστημα που έζησε στην Αθήνα. Υπήρξε μέλος της Συντακτικής Επιτροπής του "Θούριου", περιοδικό που εξέδιδε η Νεολαία του ΚΚΕ εσωτερικού, συνεργάστηκε με το περιοδικό Κάπα και στην εβδομαδιαία εφημερίδα Εποχή. Το 1996 κυκλοφόρησε το πρώτο μυθιστόρημά της, με τον τίτλο "Εκείνη η Πόλη". Συνεργάστηκε και με την εφημερίδα Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία.

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή