‘Οπαλ Λι: Η 95χρονη που ονειρεύτηκε και πέτυχε να ανακηρυχθεί η Black Independence Day εθνική γιορτή

Περιγράφει τον εαυτό της ως «μια ηλικιωμένη κυρία με παπούτσια του τένις που ανακατεύεται στις δουλειές όλων»

by Times Newsroom 1

Το όνειρο της ‘Οπαλ Λι να δει την Juneteenth (συντομογραφία για το June Nineteenth, στα ελληνικά 19 Ιουνίου) να γίνεται ομοσπονδιακή αργία πραγματοποιήθηκε τελικά το αυτό καλοκαίρι, αλλά η δυναμική γυναίκα που πέρασε χρόνια συγκεντρώνοντας κόσμο για να συμμετάσχει στην προσπάθειά της για την ημέρα που τιμά το τέλος της δουλείας, παραμένει πιστή στο έργο ζωής της που είναι η διδασκαλία και η βοήθεια προς τους άλλους.

Η Λι, που γιόρτασε τα 95α γενέθλιά της την Πέμπτη, έχει αφιερώσει δεκαετίες δουλειάς στο να κάνει τη διαφορά στη γενέτειρά της στο Τέξας, το Φορτ Γουόρθ.

Στη συνέχεια είδε την προσπάθειά της τα τελευταία χρόνια να ξεπερνά τα σύνορα της πόλης της καθώς εργάστηκε για την εθνική αναγνώριση της 19ης Ιουνίου και στάθηκε δίπλα στον Πρόεδρο Τζο Μπάιντεν καθώς εκείνος υπέγραψε το νομοσχέδιο που την καθιστά ομοσπονδιακή αργία, η οποία μνημονεύει την ημέρα που οι στρατιώτες της Ένωσης έφεραν τα νέα της ελευθερίας στους υπόδουλους μαύρους στο Γκάλβεστον του Τέξας, μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο.

«Δεν θέλουμε οι άνθρωποι να πιστεύουν ότι η Juneteenth είναι το σημείο που βάζουμε τελεία και λέμε «τέλος» γιατί δεν είναι», δήλωσε στο Associated Press η Λι, η οποία εργάστηκε για περισσότερες από δύο δεκαετίες ως δασκάλα και σύμβουλος στη σχολική περιοχή Fort Worth. «Είναι η αρχή και θ’ αντιμετωπίσουμε μερικές από τις ανισότητες που γνωρίζουμε ότι υπάρχουν».

Η πρόσφατη δουλειά της στο Φορτ Γουόρθ περιελάμβανε την ίδρυση ενός μεγάλου κοινοτικού κήπου που παρήγαγε 7.700 λίβρες φρούτων και λαχανικών πέρυσι, παραδίδοντας τρόφιμα σε άτομα που εργάζονταν μαζί με άλλους για να μετατρέψουν μια πρώην αίθουσα της Κου Κλουξ Κλαν σε μουσείο και κέντρο τεχνών.

Όσον αφορά την Black Independence Dayη ‘Οπαλ Λι θα ήθελε οι γιορτές να κρατούν μέχρι τις 4 Ιουλίου και να περιλαμβάνουν εκδηλώσεις που θα παρέχουν πόρους σε άτομα με οικονομικά, υγείας κι άλλα θέματα.

Η Opal Lee γεννήθηκε το 1926 στο Marshall, στο Ανατολικό Τέξας κοντά στα σύνορα με τη Λουιζιάνα. Η οικογένειά της μετακόμισε αργότερα στο Φορτ Γουόρθ όταν ο πατέρας της πήρε δουλειά εκεί δουλεύοντας στον σιδηρόδρομο, αλλά οι αναμνήσεις της από την 19η Ιουνίου ξεκινούν από τις γιορτές της στο Μάρσαλ ως νεαρή κοπέλα.

«Είχαν μουσική και φαγητό. Είχαν παιχνίδια. Είχαν κάθε είδους διασκέδαση και φαγητό. Ήταν σαν άλλα Χριστούγεννα», θυμήθηκε η Λι.

Οι αναμνήσεις της από την Juneteenth περιλαμβάνουν επίσης μια τρομακτική επίθεση εναντίον της οικογένειάς της το 1939, όταν ένα λευκό πλήθος εκατοντάδων κατευθύνθηκε στο σπίτι τους στο Φορτ Γουόρθ, μέρες αφότου η οικογένειά της μετακόμισε σε μια λευκή γειτονιά.

Εκείνη, οι γονείς της και τα δύο αδέλφια της κατάφεραν να διαφύγουν, αλλά δεν μίλησαν ποτέ ξανά για εκείνη τη μέρα. Ο όχλος έσπασε παράθυρα και έπιπλα, σύμφωνα με δημοσιεύματα εφημερίδων της εποχής.

«Θα ήμασταν καλοί γείτονες, αλλά δεν μας έδωσαν την ευκαιρία να τους ενημερώσουμε πόσο καλοί θα μπορούσαμε να είμαστε», είπε η Λι.

Η παιδική ηλικία της Λι ήρθε στη σκιά της εκτεταμένης ασπρόμαυρης βίας στις ΗΠΑ. Το 1921, ένας λευκός όχλος στην Τούλσα της Οκλαχόμα, έκαψε πάνω από 1.000 σπίτια και κατέστρεψε μια ακμάζουσα επιχειρηματική περιοχή γνωστή ως Black Wall Street. Δύο χρόνια πριν, εκατοντάδες μαύροι χτυπήθηκαν, κρεμάστηκαν, πυροβολήθηκαν και κάηκαν μέχρι θανάτου από λευκούς όχλους στις ΗΠΑ στο λεγόμενο «Κόκκινο Καλοκαίρι».

Η Lee είναι ένας από τους πολυάριθμους ανθρώπους που πίεσαν όλα αυτά τα χρόνια ώστε η Juneteenth ν’ ανακηρυχθεί εθνική γιορτή. Η εγγονή της, Dione Sims, είπε ότι το 2016 η Λι αποφάσισε πως η προσπάθεια ήταν πολύ μεγάλη και πως το όλο το εγχείρημα για να πετύχει χρειάζεται κάτι να τραβήξει την προσοχή.

Σκεπτόμενη, λοιπόν, ότι «κάποιος θα παρατηρήσει μια γριά με παπούτσια του τένις», η Λι άρχισε να περπατάει από το Φορτ Γουόρθ σε διάφορες πόλεις με τελικό προορισμό την Ουάσινγκτον. Συνέχισε να οργανώνει περισσότερους περιπάτους, να συναντά πολιτικούς και να συγκεντρώνει υπογραφές. Οι προσπάθειές της κέρδισαν την αναγνώριση από διασημότητες, συμπεριλαμβανομένων των Sean “Diddy” Combs, Lupita Nyong’o και Usher.

«Πρέπει να έχεις ανθρώπους αφοσιωμένους και εκείνη ήταν σίγουρα αφοσιωμένη σε αυτό και έκανε τα πάντα για να προχωρήσουν τα πράγματα», δήλωσε η Annette Gordon-Reed, καθηγήτρια του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ και βραβευμένη με Πούλιτζερ, ιστορικός της οποίας το βιβλίο «On Juneteenth» δημοσιεύτηκε φέτος.

Η εκπαίδευση των νέων παραμένει το επίκεντρο της Λι, η οποία απέκτησε μεταπτυχιακό στην εκπαίδευση από το σημερινό Πανεπιστήμιο του Βόρειου Τέξας στο Ντέντον. Θέλει να βεβαιωθεί ότι τα σχολικά βιβλία των μαθητών αναφέρουν την πλήρη ιστορία των φυλετικών αδικιών στις ΗΠΑ, έτσι ώστε «να μπορέσουμε να θεραπευτούμε από αυτό και να μην το αφήσουμε να συμβεί ξανά».

Η ίδια έχει γράψει ένα παιδικό βιβλίο με τίτλο «Juneteenth» που βοηθά στη διδασκαλία της ιστορίας της δουλείας.

Σ’ ένα από τα πιο πρόσφατα έργα της, η Lee είναι ιδρυτικό μέλος ενός συνασπισμού που ονομάζεται Transform 1012 N. Main Street, ο οποίος εργάζεται για να μετατρέψει ένα κτίριο του Fort Worth – ένα πρώην αμφιθέατρο της Kου Kλουξ Kλαν – σε Κέντρο Τεχνών και Μουσείο Fred Rouse, φέροντας το όνομα ενός μαύρου άνδρα που λιντσαρίστηκε το 1921.

«Ας το κάνουμε στο μέρος εκεί, όπου οι άνθρωποι μπορούν να έρθουν και να δουν αυτή τη συμφιλίωση και όλα αυτά που πρέπει ακόμη να γίνουν», είπε η Λι.

Ο Adam W. McKinney και ο Daniel Banks, συνιδρυτές της οργάνωσης τεχνών και υπηρεσιών DNAWORKS, συγκέντρωσαν τοπικούς ακτιβιστές για το έργο. Ο McKinney είπε ότι η Lee έχει έναν ιδιαίτερο τρόπο καθοδήγησης που πείθει τους άλλους να συμμετάσχουν.

«Μαθαίνω τόσα πολλά από αυτήν σε κάθε αλληλεπίδρασή μας», είπε ο McKinney.

Η Brenda Sanders-Wise, εκτελεστική διευθύντρια του Tarrant County Black Historical and Genealogical Society, μια ομάδα, στην οποία η Lee ήταν ιδρυτικό μέλος δήλωσε ότι η Lee έχει την τάση να περιγράφει τον εαυτό της ως «μια ηλικιωμένη κυρία με παπούτσια του τένις που ανακατεύεται στις δουλειές όλων».

Η Σάντερς-Γουάιζ μπορεί να σκεφτεί και άλλους τρόπους για να την περιγράψει.

«Είναι συνήγορος, ακτιβίστρια, ηγέτης, στρατηγός, οξυδερκής άνθρωπος, δεινή στο πολιτικό παιχνίδι. Αυτή είναι η ‘Οπαλ Λι για μένα», υπογράμμισε. «Την αποκαλώ πράκτορα της αλλαγής».

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή