Site icon Times News

Πέτρος Αυγερινός: «Κινδυνεύουμε πρωτίστως απ’ τον ίδιο τον εαυτό μας…»

Ο Πέτρος Αυγερινός έχει δώσει λαμπρά δείγματα «γραφής» και στο θέατρο και στην πεζογραφία και στη μετάφραση. Δεν άντεξε το «κλίμα» της πρωτεύουσας και την απαρνήθηκε. Αναζήτησε τόπο πιο νότια. Ζει πλέον στη Μεθώνη, στη Μεσσηνία. Με τη συνέντευξή  του μας προσφέρει κάποιο ηθικό και πνευματικό απόθεμα, κάποιες αξίες που τον εκφράζουν και τις πιστεύει, που διαμορφώνουν τα κριτήριά του. Είναι ένας από μας που έχουμε διαρκώς ανησυχίες και αγωνία για τον άνθρωπο και το μέλλον του τόπου μας.

Ενίοτε κάποιους φίλους. Αλλά, κυρίως, τα ταξίδια μου στο Παρίσι. Τη γειτονιά του Σεν Ζερμαίν και τον καφέ στο Καφέ ντε Φλορ. Πριν γίνουν εντελώς τουριστικά όλα τούτα.

Ένα μοναχικό ταξίδι πριν από κάποια χρόνια μέχρι τη Φολέγανδρο. Κατηφορίζοντας το Αιγαίο…

Τον εναγκαλισμό με τη βλακεία. Εν ονόματι, μάλιστα, των “δημοκρατικών διαδικασιών”, ή της “κοινωνικής δικαιοσύνης” και της υποτιθέμενης “ισότητας”…

Το τρομακτικό έλλειμμα παιδείας. Από το οποίο ξεκινούν μια σειρά άλλα. Όπως το έλλειμμα κοινωνικής συνείδησης, η χαμηλή αυτοεκτίμηση, η έλλειψη αυτοσεβασμού, η υποκρισία, η αγένεια, ο αρχοντοχωριατισμός, το υπερτροφικό “εγώ”, το καθεστώς γενικευμένης ημιμάθειας, κι άλλα κι άλλα…

Ασφαλώς. Ως πολίτη. Με βάση το τρίπτυχο: πόλις – πολίτης – πολιτισμός. Είναι αλληλένδετα αυτά τα τρία…

Αν αναφέρεστε στο τρέχον πολιτικό μας προσωπικό (σε πλείστες όσες περιπτώσεις “κληρονομικώ δικαίω” μάλιστα), δεν πρόκειται παρά για ημιμαθή, ημιανίκανα, αδίστακτα ωστόσο, καιροσκοπικά ανθρωπάκια. Χειραγωγούμενα και υπερεκτιμημένα. Ό,τι χειρότερο έχει να επιδείξει ο τόπος…

Από τυφλή παθολογική αγάπη για το Θέατρο ξεκίνησα την περιπέτεια της ζωής μου ένα Σεπτέμβρη ανεβαίνοντας τα σκαλοπάτια της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου πριν από 36 χρόνια…

Θα έλεγα ένα σκέτο εμπόρευμα. Και μάλιστα με αναλώσιμα χαρακτηριστικά. Αν δεν πίστευα ότι το Θέατρο, ως οργανωμένη μορφή τέχνης και ως η επιτομή όλων των υπολοίπων τεχνών (έτσι όπως μας παραδόθηκε δηλαδή απ’ την Αθήνα του 5ου αιώνα π.Χ.), είναι καρπός της Δημοκρατίας. Μιας δημοκρατίας που στις μέρες μας είναι κενή περιεχομένου…

Η ζωντανή τέχνη είναι από τη φύση της δημιουργική και ανήσυχη. Συνεπώς, πάντα αναζητάει καινούργιες μορφές και επανεξετάζει συνεχώς την κοινωνική της λειτουργία. Αυτό που λείπει στις μέρες μας είναι η αμφίδρομή της σχέση με το κοινό. Ένα κοινό που δεν δείχνει να θέλει να “εκ-πλαγεί”. Η τηλεόραση του στέρησε το χρόνο. Του υποβίβασε την αισθητική, το έκανε να αισθάνεται φοβισμένο. Κι αυτό σαν πρώτο βήμα. Γιατί απώτερος στόχος της τηλεόρασης δεν είναι άλλος παρά η Μαζοποίηση, η Ηλιθιοποίηση όσων την παρακολουθούν…

Μόλις μου περιγράψατε τα “επιτεύγματα” του δυτικού “πολιτισμένου” μας κόσμου στο ξημέρωμα του 21ου αιώνα. Με την τέχνη να έχει σχεδόν απαξιωθεί. Αυτός ο κόσμος οδεύει ολοταχώς προς την ολοκληρωτική του καταστροφή. Και, για να είμαι ειλικρινής, σε σχέση με μια πιθανή του διάσωση, ή μια αλλαγή πορείας του, ή, ή, ή… δεν είμαι σίγουρος αν αξίζει καν ο κόπος. Το παράδοξο είναι ωστόσο, ότι αν αξίζει κάτι, ή αν πρέπει κάτι να διασωθεί, αυτό θα το κρίνει και θα το αξιολογήσει η τέχνη. Και μονάχα μέσω της τέχνης θα παραδοθεί στους επόμενους. Στους όποιους επόμενους…

Παράλογος ίσως θα μπορούσε να χαρακτηριστεί την εποχή του Ιονέσκο και του Μπέκετ. Έστω, την εποχή του Παύλου Μάτεσι. Σήμερα είναι απλά τελειωμένος.

Η πνευματικότητα φυσικά. Αυτό το διαρκές Άνω-θρώσκω…

Δυστυχώς, ούτε ως αστείο δεν μπορούμε να το εκφέρουμε πλέον. Όσον αφορά την κεντρική εξουσία, την κυβέρνηση και τα κόμματα, που λειτουργούν αδιατάραχτα ως συγκοινωνούντα δοχεία, πιστεύω ότι από εκεί ξεκινά η κακοδαιμονία του τόπου. Πάρτε ως παράδειγμα τις οργανωμένες συμμορίες που λέγονται “κόμματα”. Αν ανατρέχαμε στο νόμο περί “εγκληματικών οργανώσεων”, σ’ αυτά θα βρίσκαμε την πλήρη εφαρμογή του…

Ασφαλώς και υπάρχει πνευματικότητα. Τη συναντώ καθημερινά σε μεμονωμένες νησίδες, είτε πρόκειται για άτομα φωτισμένα είτε και για ομάδες που μέσω των πράξεών τους την αναδεικνύουν στους γύρω τους. Μειοψηφίες φυσικά. Και μακριά απ’ τα φώτα της τηλεόρασης. Αλλά και με χαρακτηριστικά σθεναρής αντίστασης βεβαίως…

Το αντίθετο της περιρρέουσας γύρω globality πραγματικότητας. Την οποία δημιούργησε η νέα τάξη πραγμάτων εν προκειμένω. Με αποτέλεσμα τον απόλυτο κυνισμό και την ακρισία. Και που, μέσα από εκατόμβες ανθρωποθυσιών καθημερινά, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια πίσω ξανά στην ανθρωποφαγία…

Θα μπορούσε να είναι η λέξη “θάλασσα”. Ή το μέγα μυστήριο της λέξης “γυναίκα”. Κι αυτό, αν δεν μεσολαβούσε η λέξη “ποίηση” και η λέξη “δημοκρατία”…

Φταίνε “οι γονείς, το σχολείο, τα μέσα ενημέρωσης, η παγκοσμιοποίηση”. Εν ολίγοις, εμείς οι ίδιοι. Για τη γλώσσα που “μας έδωσαν Ελληνική” για να φανταστείτε…

Αυτό που προβάλλεται ως “περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση”, επιτρέψτε μου να πω, το θεωρώ ως το άκρον άωτο της υποκρισίας. Καθ’ ότι, η έπαρση και η αλαζονική μας συμπεριφορά σε συνδυασμό με τον πανικό που μας διακατέχει στις μέρες μας, δεν μας επιτρέπει να αντιληφθούμε ότι υπάρχει καν περιβάλλον…

Κινδυνεύουμε πρωτίστως απ’ τον ίδιο τον εαυτό μας…

Σε κάθε πόλη που έζησα (και που με “ακολουθεί”) άλλα τα βρίσκω υποφερτά άλλα όχι. Έχω ένα τρόπο όμως ώστε να μπαίνω αρκετά βαθιά. Κι έτσι μπορώ και “κλέβω” από κάθε πόλη…

Κινδυνεύουμε πρώτα και κύρια από τις αποφάσεις/ενέργειες των αρμόδιων “ταγών” μας σε σχέση με το ζήτημα πρόσφυγες/μετανάστες…

Ως αποικία χρέους και ως προτεκτοράτο της Συμμορίας των Βρυξελλών, όχι μονάχα “εθνική” αλλά ούτε καν “ταυτότητα” δεν δικαιούμαστε να έχουμε πλέον…

Δεν το γνωρίζω. Εκείνο που βιώνω δεκαετίες τώρα καθημερινά, και μάλιστα τις περισσότερες φορές τραυματικά, είναι η περιπέτεια της γραφής μέσω της Ελληνικής γλώσσας. Χιλιάδες χρόνια τώρα, σε τούτη εδώ την εσχατιά της γης, το κύμα σκάει στην ακροθαλασσιά με τον ίδιο τρόπο. Άλλοτε να τον αντιμάχεται κι άλλοτε να συνομιλεί με το βράχο. Χιλιάδες χρόνια τώρα ο ήλιος διαπερνά το φύλλωμα της ελιάς και λαμπυρίζει παιγνιδιάρικα με τον ίδιο, αναλλοίωτο τρόπο. Το χώμα ύστερα από βροχή μυρίζει το ίδιο. Και κάτω απ’ τη συκιά ντάλα κατακαλόκαιρο, ο παχύς ίσκιος παραμένει ο ίδιος. Χιλιάδες χρόνια τώρα τούτος ο τόπος μεγαλώνει με την ίδια καλοσύνη τα παιδιά… Διασχίζοντας τον Αργολικό κάμπο καθ’ οδόν προς το θέατρο του Πολύκλειτου δίπλα από το ιερό του Ασκληπιού, με διακατέχει δεκαετίες τώρα το ίδιο ρίγος…

Μα, η ζωή η ίδια είναι ένας διαρκής, ασυμβίβαστος απολογισμός. Αν δεν το κάνει αυτό ο καθένας από μας με δική του πρωτοβουλία, έρχεται η ίδια η ζωή κάποια στιγμή και το κάνει για λογαριασμό του…

Με το μυαλό ακατάπαυστα. Με το σώμα, δυστυχώς, όλο και πιο λίγες…

Τις περισσότερες φορές την προτιμώ από την άκαρπη συνάφεια των πολλών ανθρώπων…

Αν εννοείτε ευαισθησίες, ναι, έχω αρκετές. Αδυναμίες, ακόμη περισσότερες. Όπως και όνειρα. Και ορισμένες φιλοδοξίες…

Δεν έπαψα να “ταξιδεύω” απ’ την ημέρα που γεννήθηκα. Μετακινούμαι συνεχώς. Έτσι έμαθα τον κόσμο…

Κάθε σπιθαμή αυτής της πατρίδας…

Την Ενδελέχεια όταν αυτή συνηγορεί στην Εντελέχεια. Και, φυσικά, τους ανθρώπους…

Την έλλειψη Αξιοπρέπειας…

Ναι, όταν δεν καταφέρνω να τον ορίσω…

Θα σας απαντήσω με τη φράση της Εύας Πάλμερ – Σικελιανού: “Απεχθάνομαι τον ερασιτεχνισμό. Ίσως λίγο λιγότερο απ’ όσο σιχαίνομαι τη φιλανθρωπία”…

Είναι ο εγκληματικά ολέθριος δρόμος. Δεν πρόκειται για συνύπαρξη. Αλλά για ολοκληρωτικού χαρακτήρα επιβολή ολίγων “ισχυρών” επί των πολλών “αδυνάτων”. Μέχρι να εξολοθρευτεί κι ο τελευταίος…

Όσο “Ευρωπαίοι” είναι και οι υπόλοιποι Ευρωπαϊκοί λαοί. Ούτε λιγότερο ούτε περισσότερο, νομίζω…

Το αντίθετο, θα έλεγα. Γιατί έτσι μεγαλούργησαν οι Έλληνες: με αυτοπειθαρχία και με κανόνες…

Νομίζω, τρία πράγματα: το Όραμα, το Φως, η Πρωτοβουλία…

Μα, πρόκειται για έκτρωμα. Δεν τη θεωρώ ούτε “ενωμένη” ούτε “Ευρώπη”…

Η γυναίκα στην Ελλάδα, και σήμερα και πάντα, είναι ανώτερη απ’ τον άντρα. Εκτός από τις περιπτώσεις εκείνες που η γυναίκα αναμασά αντρικά πρότυπα…

Κάτι πολύ κοινότοπο, τα βιβλία μου…

Αλίμονο αν δεν την αλλάξει. Αλλά για να επέλθουν αλλαγές προς τη θετική κατεύθυνση δεν φτάνει η αυτοκριτική. Χρειάζεται από τον καθένα μας ξεχωριστά πολύς προσωπικός αγώνας και μόχθος…

Καθημερινά αγωνίζομαι γι αυτό. Το να απαλλαγούμε από την ξένη εξάρτηση, είναι πια κανόνας επιβίωσης γι αυτό το λαό και γι αυτή τη χώρα…

Η πίστη σ’ ένα καλύτερο εαυτό μας…

Απάντηση σε Λεύκωμα των εφηβικών, γυμνασιακών μας χρόνων…

Κατ’αρχήν, αν το Θέατρο είναι η “νόμιμη σύζυγός” μου, η Λογοτεχνία είναι η “ερωμένη” μου. Τώρα. Το πρόσφατο μυθιστόρημά μου με τίτλο ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ ΑΘΗΝΑ (από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης) είναι η περιπέτεια ενός δημάρχου μιας μικρής επαρχιακής κωμόπολης που θρέφει ελπίδες για την πόλη του, μέχρι να συνθλιβεί στα γρανάζια ενός αμείλικτου συστήματος εξουσίας. Εστιάζοντας στη μικρογραφία της τοπικής αυτοδιοίκησης (μιας μικροκοινωνίας, δηλαδή) και μάλιστα διατρέχοντας όλη σχεδόν τη “μεταπολιτευτική” μας περίοδο, θέλησα να προβάλω τη μεγάλη εικόνα. Και μάλιστα σε μια στιγμή της σύγχρονης ιστορίας μας που όλα έδειχναν να καταρρέουν. Η όλη ιστορία (κοινωνικο-πολιτικο- αστυνομική, θα έλεγα) ξετυλίγεται μέσα σε ακριβώς δεκαπέντε μέρες. Πρόκειται για το δεύτερο δεκαπενθήμερο του Μαΐου του 2010. Λίγο μετά που μπήκαμε σε “μηχανισμό στήριξης” (έτσι το παρουσίασαν) και λίγο πριν μπουν σε ισχύ οι αλλαγές του σχεδίου “Καλλικράτης” για την τοπική αυτοδιοίκηση, αλλαγές που σηματοδότησαν και το τέλος αυτού που ξέραμε ως αυτοδιοίκηση για τη χώρα…

Πρόκειται στην ουσία για χρονικό. Κατά τον τρόπο, θέλω να πιστεύω, της “Χαμένης Άνοιξης” του Τσίρκα και του μυθιστορήματος “Άμστερνταμ” του Ίαν Μακ Γιούαν. Αυτά τα δυο είχα σαν “οδηγούς” και “συμπαραστάτες”…

Το δούλεψα επί δύο και κάτι χρόνια. Έβαλα τον καλύτερό μου εαυτό. Με τη φιλοδοξία να γράψω ένα βιβλίο συναρπαστικό, ενδιαφέρον τουλάχιστον, που να διαβαστεί μέχρι κι από τον τελευταίο που μιλάει την Ελληνική γλώσσα. Για να διαπιστώσω, σύντομα σχετικά, ότι γι ακόμη μια φορά δούλεψα αφιλοκερδώς για κάποιον εκδότη…

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

Ο Πέτρος Αυγερινός γεννήθηκε στο Μεγανήσι Λευκάδας (1960). Σπούδασε οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και θέατρο στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου (απόφοιτος 1984).

Εργάστηκε ως ηθοποιός:

Τη διετία 1991-1992 σκηνοθέτησε στην Ιθάκη τα έργα: α) «Άγγελος Σικελιανός – Μνήμες», β) «Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα» του Λόρκα, γ) «Βυσσινόκηπος» του Τσέχωφ (μετάφραση και σκηνοθεσία), δ) «Οδυσσεβάχ» της Ξ. Καλογεροπούλου. Ταυτόχρονα διετέλεσε Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Θεατρικού Διαγωνισμού Ιθάκης, σε μια προσπάθεια αναμόρφωσης του θεσμού.

Για την Ιθάκη σκηνοθέτησε επίσης το «Δεν είμ’ εγώ» του Γρ. Ξενόπουλου (1997).

Σαν ηθοποιός εργάστηκε επίσης στο ραδιόφωνο, στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο. Έχει αρχίσει ήδη να αρθρογραφεί. Έγραψε επίσης ένα πλήθος σεναρίων για ντοκιμαντέρ και σειρές για την τηλεόραση.

Τον Μάιο του 2000 ανεβάζει στο θέατρο του Νέου Κόσμου το πρώτο του θεατρικό έργο με τίτλο «Σπλατς», όπου σκηνοθετεί και παίζει τον πρωταγωνιστικό ρόλο (κάτω χώρος, από 17/5 έως 11/6).

Την επόμενη χρονιά (2001) σε συμπαραγωγή με το Φεστιβάλ Τρίπολης παρουσιάζει το «Διθύραμβο του Ρόδου» του Άγγελου Σικελιανού (σκηνοθεσία – ερμηνεία). Η παράσταση αυτή παρουσιάζεται επίσης στην Κυπαρισσία, στη Λευκάδα και στο 14ο Φεστιβάλ Βύρωνα.

Τη δεκαετία 2005-2015 διαμένει μόνιμα στην Κέρκυρα, όπου και δημιουργεί το Θέατρο του Ιονίου.

Στο Θεατρικό Εργαστήρι του Θεάτρου του Ιονίου διδάσκει Κινησιολογία, Ορθοφωνία, Υποκριτική, Θεωρητικά.

Το Θέατρο του Ιονίου πραγματοποίησε πάνω από 15 παραγωγές και πάνω από 120 παραστάσεις σε όλα τα νησιά του Ιονίου.

Συγκεκριμένα:

ΕΧΕΙ ΕΚΔΩΣΕΙ:

Ανέκδοτα:

Διασκευές για το θέατρο:

The following two tabs change content below.
Ο Νίκος Λαγκαδινός είναι δημοσιογράφος [ΕΣΗΕΑ]. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Θεατρολογία στο 8ο Πανεπιστήμιο του Παρισιού. Έχει εργαστεί ως συντάκτης και αρχισυντάκτης στην ΕΡΤ [τηλεόραση και ραδιόφωνο], στις εφημερίδες Ελεύθερη Γνώμη, Νίκη, Ενημέρωση, Βραδυνή, Ακρόπολις, Αθηναϊκή. Διηύθυνε την εφημερίδα ΕΞΟΡΜΗΣΗ.
Exit mobile version