Ποιος λέει την αλήθεια;;;

by Νίκος Λαγκαδινός
Share this
  • Γράφει ο Νίκος Χ. Λαγκαδινός
  • nikos.lagadinos@yahoo.gr

Ας μου πει κάποιος ποια είναι η ΑΛΗΘΕΙΑ! Είναι σταθμητή, μετρητή; Είναι αστάθμητη; Έγκειται σε ποσότητα; Μήπως και στα δυο; Μήπως σε κανένα; Δεν ξέρω τίποτα…Καμιά συγκλονιστική ανακοίνωση δεν ήρθε ακόμη να με διαφωτίσει!!!

Τι μπορώ λοιπόν να κάνω, μιας και ως άνθρωπος είμαι μπολιασμένος με αυτόν τον ακοίμητο δαίμονα της έρευνας, της περιέργειας, της ανησυχίας, της αντίρρησης;; Απλώς πιστεύω σε απλά πράγματα: στην Αγάπη, στη Φιλία, στον Έρωτα, στην Τέχνη, στα Γράμματα…
Θα σας πω ότι μόλις κάθομαι ν’ ακούσω ένα τραγούδι ή μια μουσική, ή όταν μπαίνω σε μια έκθεση ζωγραφικής ή σ’ ένα μουσείο ή όταν πιάνω να διαβάσω ένα καλό βιβλίο, αυτό που περιμένω μέσα μου, συνειδητά ή ασύνειδα, είναι η στιγμή που θα δεχτώ την ηλεκτρική εκκένωση, μια αποκάλυψη. Αυτό βέβαια συμβαίνει με την Τέχνη. Κάτι παρόμοιο μπορεί να συμβεί με την πολιτική και τους πολιτικούς;;; Ποιος λέει την αλήθεια;; Δεν μπορώ να πιστέψω ΚΑΝΕΝΑΝ…

ΑΠΟΦΕΥΓΩ ν’ ασχολούμαι με τον κορωνοϊό διότι απλώς έχω εναποθέσει τις ελπίδες μου στην πολιτεία και τους επιστήμονες. Το μόνο που μένει για μένα είναι να προσέχω. Και το κάνω. Προσέχω όσο μπορώ. Σ’ αυτό δεν χωράνε βλακώδεις διαφωνίες, αρνήσεις και εξυπνάδες. Φυσικά και θα κάνω το εμβόλιο όταν έρθει. 

Κάπου διάβασα ότι οι γυναίκες σε θέσεις εξουσίας έχουν περισσότερες πιθανότητες να εμφανίσουν συμπτώματα κατάθλιψης σε σύγκριση με τους άνδρες που κατέχουν αντίστοιχες θέσεις κύρους, σύμφωνα με αμερικανική μελέτη. Μήπως για να την αποφύγουν την κατάθλιψη, θα πρέπει να περιοριστούν σε… υποτακτικές θέσεις; Άλλωστε οι άντρες είναι πιο σκληραγωγημένοι και συνεπώς καλύτερα να έχουν αυτοί τα βάρη… Μακριά λοιπόν από θέσεις εξουσίας… Πάντα καλοπροαίρετα…

  • Γραπτή φλυαρία!

Σ’ αυτούς τους δύσκολους και τρελούς καιρούς η λογοτεχνία θα μπορούσε να είναι η καταφυγή και η ύστατη άμυνα του ανθρώπου. Αλλά δεν νομίζω ότι είναι. Αφότου διακηρύχθηκε η στροφή σε αριθμούς, φυσικές, χημείες και τεχνολογίες, μειώθηκαν οι ελπίδες της λογοτεχνίας. Και τώρα είναι η οικονομική κρίση που δεν επιτρέπει στον άνθρωπο ν’ αναζητήσει διεξόδους στο διάβασμα. Περισσότερο ασχολείται με την παραπολιτική. Ωστόσο, υπάρχουν και παρεπόμενα αυτής της κατάστασης. Παρά την κρίση έχουμε πληθωρισμό της λογοτεχνικής αγοράς και θα έλεγε ο προσεκτικός παρατηρητής ότι σήμερα παράγουν περισσότεροι από εκείνους που καταναλίσκουν. Κι έτσι το λογοτεχνικό προϊόν παραμένει αζήτητο και στοιβάζεται στις αποθήκες, μουχλιάζει ή τρώγεται από τα ποντίκια και τελικά πολτοποιείται. Καμιά εποχή δεν είχε λιγότερους καλούς συγγραφείς και περισσότερη γραπτή φλυαρία!

  • Μια περιπέτεια άνευ προηγουμένου!

Πάντοτε ο άνθρωπος είχε ψευδαισθήσεις για τις δυνατότητές του. Και βέβαια θεωρούσε και θεωρεί ότι μπορεί να μετρήσει οποιοδήποτε πρόβλημα τον βασανίζει με τα μέτρα πού ίσχυαν ίσαμε χτες. Αυτό κι αν είναι μια πλάνη τεραστίων διαστάσεων! Να πιστεύει δηλαδή ο άνθρωπος στο προηγούμενο της Ιστορίας. Κι αναφέρομαι ιδιαίτερα στους σκεπτόμενους και αναλυτές που νομίζουν ότι ζούμε σ’ ένα νέο κύκλο πολιτισμού, που έχει τις αναλογίες του στα περασμένα. Αυτό κι αν είναι ένα μεγάλο λάθος!! Δεν χρειάζεται και πολύ μυαλό για να διαπιστώσει κανείς ότι ζούμε μια περιπέτεια άνευ προηγουμένου. Και το λέω αυτό διότι μου είναι αδύνατο να πιστέψω διαφόρους προφήτες και δημαγωγούς πολιτικούς που νομίζουν την επιτυχία εξασφαλισμένη, προεξοφλημένη, αν τους ακούσουμε… Μπορούσε ποτέ να φανταστεί κανείς την τεράστια εξουσία των λεγόμενων «αγορών»;;; Κανείς!!! Όμως παρατηρούμε ότι κάποιες μέθοδοι που εφαρμόζονταν κατά τον Μεσαίωνα, έχουν εφαρμογή και σήμερα και μάλιστα με χειρότερο τρόπο. Η απληστία και η λύσσα του κέρδους έχουν επιταθεί στο έπακρο, η μανία του εξουσιασμού διογκώθηκε, η καταπίεση των αδύναμων λαών τελειοποιήθηκε με την τεχνολογία που εξουδετερώνει κάθε αντίδραση.
Τελικά ζούμε σε μια γενική κατάσταση νοθείας. Δεν ξέρω τι άλλο να πω…

Οταν ο Τσίπρας παρίστανε τον πιλότο

  • Νεαροί αυθάδεις και αναιδείς!!

ΜΠΟΡΕΙ κι εγώ να ζω στον μικρόκοσμό μου, αλλά αυτό συμβαίνει με τον καθένα και καλό είναι να μην κάνει κανένας τον έξυπνο. Και πρέπει να ξέρουν όλοι ότι κάθε ιστορική αναταραχή έχει διάφορα πρόσωπα. Ωστόσο το εξωτερικό πρόσωπό της είναι εκείνο που ευκολότερα αντιγράφεται. Το πλήθος των μιμητικών ζώων που συνωστίζεται πίσω από κάθε νεανικό κίνημα, αντιφτιάχνει κουτά και ανόητα, δίχως κατανόηση και φαντασία, την περιβολή του. Νεαροί αυθάδεις και αναιδείς, αφήνουν την αναίδειά τους ανεπιτήρητη γιατί επωφελούνται από το γενικό κλίμα και εκδηλώνονται με τρόπο ανάγωγο, επειδή δεν έλαβαν ποτέ τους καμιάν αγωγή, ή έλαβαν την διφορούμενη εκείνη μεγαλοαστική αγωγή που είναι αναίδεια σχηματοποιημένη. Εκδηλώνονται πρόστυχα επειδή είναι πρόστυχοι. Εξάλλου, το γενικό κλίμα των “αμφισβητήσεων” ευνοεί τις κάθε λογής καταχρήσεις και είναι βολικό κάποιος να οχυρώνεται πίσω από μια οποιαδήποτε ανόητη δικαιολογία.
Το ζήτημα ωστόσο είναι ότι υπάρχουν και κάποιοι μεγάλοι που… δεν μεγάλωσαν ποτέ κι εξακολουθούν να έχουν τα ίδια χαρακτηριστικά της αναίδειας και της αυθάδειας, να είναι παντογνώστες, υπαρευαίσθητοι, συνειδητοποιημένοι κι ας είναι πρόβατα που πάνε μοναχά τους κατευθείαν στο σφαγείο.

  • Ω, ατέλειωτα φιλιά!!!!!!

Για να ξεφύγω από αυτά που μας κατατρώγουν καθημερινά!!!!
Τα είχα εδώ πάνω στο γραφείο μου τα ΕΙΚΟΣΙΟΧΤΩ ΠΟΙΗΜΑΤΑ του Charles Baudelaire [μετάφραση Κλέων Παράσχος, εκδόσεις Γαβριηλίδης] κι έπεσα στη σελίδα 67, “ΤΟ ΜΠΑΛΚΟΝΙ” και το αντιγράφω εδώ:

Μάνα των αναμνήσεων, καλή μες στις καλές μου,
Ω, εσύ, όλη μου η χαρά ! Όλη μου η έγνοια εσύ !
Θα τη θυμάσαι των βαθιών χαδιών την τρυφεράδα,
Τη γλύκα της φωτιάς, την αποβραδινή ομορφάδα,
Μάνα των αναμνήσεων, Καλή μες στις καλές !

Τα βράδια από τη δυνατή τη θράκα φωτισμένα,
τα βράδια από τους ρόδινους καπνούς τ’ αχνοντυμένα
Γλυκιά που μου ήταν η καρδιά σου, ο κόρφος σου απαλός !
Πολλές φορές αθάνατα λόγια έχουμε ειπωμένα,
Τα βράδια από τη δυνατή τη θράκα φωτισμένα.

Ω, τι ωραίος που τα ζεστά τ’ απόβραδα είναι ο ήλιος !
Πόσο βαθύ το διάστημα, τι δυνατή η καρδιά !
Γέρνοντας, ω αρχόντισσα του πόθου μου, σ’ εσένα,
Του αίματός σου έλεγα πως αναπνέω την ευωδιά.
Ω, τι ωραίος που τα ζεστά τ’ απόβραδα είναι ο ήλιος !

Η νύχτα όλο κι έμοιαζε σαν φράχτης σκοτεινή,
Και μες στα θάμπη εμάντευε η ματιά μου τη ματιά σου,
Κι έπινα την ανάσα σου, ω φαρμάκια, ω γλυκασμοί !
Ενώ τα πόδια εκοίμιζες στα στοργικά μου χέρια.
Η νύχτα όλο κι έμοιαζε σαν φράχτης σκοτεινή.

Ξέρω την τέχνη τις γλυκές στιγμές ν’ αναπολώ,
Και τα παλιά μου ξαναζώ γερτός στα γόνατά σου.
Γιατί, πού αλλού απ’ την τρυφερή καρδιά σου, απ’ το απαλό
Κορμί σου, να ζητώ τα λαγγερά σου κάλλη ;
Ξέρω την τέχνη τις γλυκές στιγμές ν’ αναπολώ !

Οι όρκοι, τα μύρα αυτά, αυτά τα ατέλειωτα φιλιά,
Από μιαν άβυσσο κανείς που δε θα τη μετρήσει,
Θ’ ανέβουν τάχα, όπως αφού λουστούν στους ωκεανούς,
Ξανανιωμένοι απ’ τους βυθούς τους οι ήλιοι ανεβαίνουν ;
– Ω όρκοι ! ω μύρα ! ω ατέλειωτα φιλιά !

Πρέπει να έχουμε υπόψη μας – γράφει ο Αλέξης Ζήρας – ότι η απόδοση του Παράσχου αντανακλά ένα ορισμένο γλωσσικό αισθητήριο, που κυριάρχησε στις δυο πρώτες δεκαετίες του 1900, μια δημοτική, που ακόμα δεν έχει βρει το δρόμο της, συχνά άτριφτη και πομπώδης. Τα ποιήματα πρωτοδημοσιεύτηκαν στο περιοδικό ΓΡΑΜΜΑΤΑ της Αλεξάνδρειας το 1918

Share this
The following two tabs change content below.
Νίκος Λαγκαδινός
Ο Νίκος Λαγκαδινός είναι δημοσιογράφος [ΕΣΗΕΑ]. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Θεατρολογία στο 8ο Πανεπιστήμιο του Παρισιού. Έχει εργαστεί ως συντάκτης και αρχισυντάκτης στην ΕΡΤ [τηλεόραση και ραδιόφωνο], στις εφημερίδες Ελεύθερη Γνώμη, Νίκη, Ενημέρωση, Βραδυνή, Ακρόπολις, Αθηναϊκή. Διηύθυνε την εφημερίδα ΕΞΟΡΜΗΣΗ.

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή