Ποιος ξέρει τι είναι αριστερά σήμερα;

by Νίκος Τσούλιας

Water of the Flowery Mill, Arshile Gorky, 1944

  • Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΤΣΟΥΛΙΑΣ

Συνάντησα ένα ιστορικό πολιτικό στέλεχος της αριστεράς – υπουργό του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. στην πρώτη φάση της διακυβέρνησής του και διαφωνούντα στη συνέχεια με το κόμμα του και συζητήσαμε λίγο στο πόδι.

Υπερασπιζόμενος εγώ την πολιτική του ΠΑΣΟΚ συνολικά αλλά και την πολιτική ιδεολογία της Κεντροαριστεράς και της σοσιαλδημοκρατίας και για να ανοίξω συζήτηση του τόνισα το πόσο λάθος έκαναν απέναντι στη διαχείριση της κρίσης με τον περίφημο ξεσηκωμό του ΣΥΡΙΖΑ κατά του πρώτου μνημονίου σε σχέση βέβαια και με μετέπειτα δική τους σκληρή μνημονιακή πολιτική.

«Έχει εξαντλήσει η σοσιαλδημοκρατία τον ιστορικό της ρόλο. Προφανώς είχε θετική συμβολή στην Ευρώπη γενικά, αλλά τώρα δεν έχει καμιά δυνατότητα, κανέναν ρόλο», μου απάντησε με πράγματι μειλίχιο ύφος – αν και θεωρείται αρκετά ριζοσπάστης στην πολιτική του πρόταση.

«Μα ακόμα και αν αυτό συμβαίνει, γνωρίσαμε τι είναι κεντροαριστερά, άφησε ένα ιστορικό αποτύπωμα, είναι ακόμα και σήμερα μια μεγάλη πολιτική δύναμη στην Ευρώπη. Το ερώτημα αφορά πιο πολύ εσάς. Τελικά τι είναι η αριστερά σήμερα; Είναι ο ΣΥΡΙΖΑ αριστερά;».

Ας αφήσουμε την απάντησή του – γιατί ήταν απόλυτα απογοητευτική για την εικόνα της αριστεράς – και ας έλθουμε στην προσωπική μου προσέγγιση. Ιστορικά και για τη μεταπολιτευτική περίοδο είχε αποκρυσταλλωθεί η έννοια της αριστεράς μέσα από συγκροτημένους πολιτικούς σχηματισμούς που έδιναν σαφές ιδεολογικό στίγμα. Ήταν το ΚΚΕ, το ΚΚΕεσ. και η ΕΔΑ (τα οποία μετασχηματίστηκαν σταδιακά στο «Συνασπισμό» και στη ΔΗΜ.ΑΡ.) και διάφορα μικρά κόμματα του εξωκοινοβουλευτικού χώρου. Μάλιστα σε 2-3 περιπτώσεις υπήρξαν και συνενώσεις των βασικών κομμάτων της αριστεράς σε εκλογικές αναμετρήσεις. Τελικά, καλυπτόταν ο πέραν της σοσιαλδημοκρατίας χώρος από την μετριοπαθή ΕΔΑ μέχρι τα φιλομαοϊκά κόμματα ΚΚΕ – ΜΛ.

Η συνολική εκλογική απήχησή τους κυμαινόταν από 10-15% περίπου, αλλά στους κοινωνικούς χώρους και στα μαζικά κινήματα η επιρροή τους ήταν σαφώς μεγαλύτερη. Βασικός στόχος όλων αυτών των κομμάτων και το ισχυρό ιδεολογικό πλαίσιό τους – και τελικά της αριστεράς – ήταν η ανατροπή του καπιταλισμού, η αλλαγή του κοινωνικού συστήματος, ο σοσιαλιστικός (και κομμουνιστικός) μετασχηματισμός, η αντιιμπεριαλιστική δράση κατά του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ κλπ.

Σήμερα τι είναι η αριστερά, ποια είναι τα αριστερά κόμματα, έχουν την παραδοσιακή ιδεολογική πλατφόρμα και τι πρεσβεύουν; Η σύγχυση προέκυψε από τη μαζική και απότομη ανάπτυξη του ΣΥΡΙΖΑ και κυρίως από την κυβερνητική πολιτική του (μνημονιακή, νεοφιλελεύθερη και απόλυτα ευθυγραμμισμένη με τους θεσμούς της Δύσης και του διεθνούς κεφαλαίου). Το ΚΚΕ μετά από αυτή την εξέλιξη διαχώρισε τη θέση του από την έννοια της αριστεράς και έκτοτε μιλάει ότι είναι κομμουνιστικό κόμμα, το κόμμα της εργατικής τάξης. Τα άλλα κόμματα του εξωκοινοβουλευτικού χώρου αυτοπροσδιορίζονται στα επαναστατικά ριζοσπαστικά ρεύματα και δεν τους απασχολεί η παραδοσιακή έννοια της αριστεράς.

Και μένει ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. που ήταν και είναι αριστερά και θέλει να γίνει ταυτόχρονα και κεντροαριστερά μέσα από το σχήμα «μεγάλη προοδευτική παράταξη». Στην πραγματικότητα φυσικά δεν μπορούν να συνεκφραστούν δύο απόλυτα διαφορετικοί χώροι, η αριστερά και η κεντροαριστερά, σε ενιαίο σχήμα με βάση τις πολιτικές τους αλλά και τις υπαρκτές δομές τους στην Ευρώπη τουλάχιστον, αλλά προφανώς γίνεται για λόγους σκοπιμότητας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να «νομιμοποιήσει» τον λαϊκισμό του – ότι αποτελεί προοδευτικό ρεύμα (!) – αλλά και το νεοφιλελεύθερο κυβερνητισμό του μέσα από τα θολά γλωσσικά σχήματα, που τόσο εύκολα πραγματοποιεί αλλάζοντας όχι μόνο το εννοιολογικό περιεχόμενο των λέξεων αλλά και τον ίδιο τον γλωσσικό κώδικα. Επιχειρεί να χωρέσει όλους σε ένα ενιαίο σχήμα, που ο καθένας θα έχει τη δική του πολιτική θεώρηση αλλά θα συμφωνούν σε γενικές και αλλοτριωμένες έννοιες με μοναδικό στόχο να παραμείνει μεγάλο κόμμα, και έτσι θα υπάρχουν θέσεις κομματικής εξουσίας για όλους από τα απομεινάρια των ακροδεξιών ΑΝΕΛ (Χρυσοβελώνη, Κουίκ κλπ), τα παρηκμασμένα και τυχοδιωκτικά πρόσωπα από το ΠΑΣΟΚ των Τζουμάκα, Ραγκούση, Κουρουμπλή, Κοτσακά κλπ, τα δεξιά στοιχεία του καραμανλικού δεξιού κράτους (Παπαγγελόπουλος), τα παραδοσιακά αριστερά πρόσωπα (Φίλη, ομάδα Τσακαλώτου κλπ), μέχρι τον Λάμπρου και τους θαυμαστές του Ρουβίκωνα. Θα είναι δηλαδή ένα σχήμα από όλο το πολιτικό φάσμα με ενοποιητικό στοιχεία το λαϊκισμό και το πρόσωπο του Τσίπρα.

Κάπως έτσι κλείνει ο κύκλος της αριστεράς, όπως την ξέραμε στη μεταπολίτευση, με τον πλήρη ευτελισμό της, και η πολιτική της σημασία θα χρησιμοποιείται από το ΣΥΡΙΖΑ για το μικρό τμήμα των αφελών οπαδών του που θα πιστεύουν ότι είναι αριστεροί – γιατί το μεγάλο τμήμα των αφελών και πρώην αγανακτισμένων θα πιστεύουν ότι είναι κεντροαριστεροί ή και ακόμα δεξιοί και ακροδεξιοί. Μέχρις ότου η άσκηση της πολιτικής αποσαθρώσει το μίγμα του λαϊκισμού στη χώρα μας.

anthologio.wordpress.com

The following two tabs change content below.
Νίκος Τσούλιας
Ο Νίκος Τσούλιας κατάγεται από την Αυγή Αμαλιάδας. Είναι εκπαιδευτικός στο 3ο Γενικό Λύκειο Ζωγράφου. Έχει εκλεγεί πρόεδρος της ΟΛΜΕ τέσσερις φορές (1996 – 2003) και έχει εκπονήσει διδακτορική διατριβή στην Ειδική Αγωγή. Έχει εκδώσει δύο βιβλία εκπαιδευτικού περιεχομένου τα: “Σε πρώτο πρόσωπο” και “Παιδείας εγκώμιον“. Έχει συνεργαστεί με τις εφημερίδες «Μεσημβρινή» (1980 – 1986) και «Εξόρμηση» (1988 – 1996).Τα τελευταία χρόνια αρθρογραφεί σε εκπαιδευτικά περιοδικά, στην εφημερίδα “Το Άρθρο” και στις εφημερίδες της Ηλείας, “Η Αυγή” και “Η Ενημέρωση”.
Νίκος Τσούλιας

Τελευταία άρθρα απόΝίκος Τσούλιας (δείτε τα όλα μαζί)

Σχετικά Άρθρα

Leave a Comment

* By using this form you agree with the storage and handling of your data by this website.

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή