“Ουδέν κακόν αμιγές καλού…”

by ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΟΓΚΑΣ
Share this
  • Γράφει ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΟΓΚΑΣ

Πέρασε πολύς καιρός. Η κοινωνία μας είχε αρχίσει πολύ πριν από το 2009 να μεταλλάσσεται σε ένα άθροισμα μεμονωμένων ατόμων που ανάμεσά τους, σαν μολυσματική ασθένεια, μεταδίδονταν όλο και πιο έντονα συμπτώματα εγωπάθειας, ναρκισσισμού, καταναλωτισμού και κοινωνικού αταβισμού που επανέφερε πρωτόγονα κοινωνικά χαρακτηριστικά. Όλο και περισσότεροι υιοθετούσαν συμπεριφορά καρκινικών κυττάρων, τα οποία τρέφονται απορροφώντας τα ζωτικά στοιχεία των υγιών κυττάρων, καταστρέφοντας όμως έτσι τον οργανισμό που συντηρεί και τα ίδια στη ζωή.

Οι συμπεριφορές αυτές έγιναν πιο άγριες με την εμφάνιση της οικονομικής κρίσης. Η άμυνα απέναντι στην απώλεια κεκτημένων που μια μεγάλη μερίδα, μεταξύ των οποίων και οι λεγόμενοι νεόπλουτοι, όσοι δηλ. είχαν αποκτήσει εύκολα και γρήγορα πλούτο χωρίς προηγούμενα να έχουν αξιωθεί πολιτισμικής και κοινωνικής ταυτότητας, αντί να οδηγήσει σε μεγαλύτερη κοινωνικότητα και αλληλεγγύη οδήγησε σε επιθετικότερο ατομισμό και πιο κυνικά συντηρητικά αντανακλαστικά. Σύμπεριφορές όχι απλά ατομικές και μεμονωμένες αλλά που διέρρηξαν τον αξιακό πυρήνα της κοινωνίας μας και ενσωματώθηκαν σε αυτόν.

Τούτο βάθυνε την πολιτισμική κρίση που ήδη σωβούσε προ πολλού και ανατροφοδότησε την οικονομική. Η Ελληνική κοινωνία που με μόνο εφόδιο τις αξιακές καταβολές της είχε καταφέρει να αντισταθεί ως τότε σε πολλές προσπάθειες χειραγώγησής της από τον ξένο παράγοντα, τώρα δείχνει να παραδίδεται. Ο ξένος παράγοντας, που είχε πάρει εντωμεταξύ την μορφή των δανειστών, κατάφερε να πάρει την πιο μεγάλη νίκη του. Η “κοινωνία της αρετής” που αποτελούσε ακόμα και πριν από την εποχή της κλασσικής αρχαιότητας κοινά αποδεκτό, έστω και απωθημένο ιδανικό των κοινών αξιών κατέρρευσε υπό την πίεση των νέων οικονομίστικων προτύπων που επιβλήθηκαν και πολύ γρήγορα αντικαταστάθηκε από την “κοινωνία του οφέλους”.

Το κοινό όφελος βέβαια εδώ ως υπέρτατη αξία έχει δυστυχώς την ιδιαιτερότητα να έπεται. Να υπάρχει δηλαδή μόνο εφόσον προϋπάρχει το ατομικό όφελος ως κίνητρο.

Το εμείς δια του εγώ δηλαδή και όχι αντίστροφα. Μια διαφορετική αρχή πολιτικής σκέψης και ηθικής που διέβρωσε μεθοδικά και αθόρυβα το παραδοσιακό ανθρωπιστικό Ελληνικό αξιακό βάθρο και αγκαλιάστηκε πιο εύκολα από τους νεώτερους οι οποίοι έχουν ρηχή μνήμη και άρα πιο ρηχή ενόραση. Διέβρωσε σκόπιμα, πρωτίστως την παιδεία μας ώστε να κάνει τον λαό μας εύκολα χειραγωγίσιμο αντί για δυσκολομεταχείριστο όπως ήταν ως χτες. Γιατί αν έχει αδύναμη προεπίγνωση τότε θα έχει και αδύναμη μεθεπίγνωση και άμυνες στα όσα θα αποφασίζονται για αυτόν χωρίς αυτόν. Και κοντά στην αξιακή βάση διέβρωσε και τη συνοχή της Ελληνικής κοινωνίας. Έννοιες όπως η αγάπη, η αλληλεγγύη, η συμπόνια, η προσφορά, η θυσία, ο αλτρουισμός αλλά και έννοιες όπως μόρφωση, αριστεία, καλλιέργεια, ήθος, αξιοπρέπεια, ευαισθησία, συναίσθημα, τιμή, σεβασμός, δικαιοσύνη, έχασαν γρήγορα την αξία τους και απέκτησαν εν πολλοίς την τιμή τους.

Επιδιώκοντας δηλαδή όλο και πιο ελκυστικά ατομικά κίνητρα απομείναμε τελικά χωρίς κίνητρα ως κοινωνία. Μια κοινωνία απόλυτης παρακμής, υπολειπόμενο ράκος του λαμπρού παρελθόντος μας, όπου για οτιδήποτε δημόσιο γίνεται, απουσιάζει η συλλογική βούληση και ο κοινά αποδεκτός στόχος. Αντίθετα πάντα υπάρχει ένα βήμα για τον καθένα από όπου μπορεί να ασκήσει την δική του κριτική με βάση το δικό του, το ιδιοτελές όφελος. Και αυτό το ονομάζουμε πλέον “δικαίωμα” και “δημοκρατία”. Ακόμα και η αντίληψη οι έννοιες της πατρίδας και της φιλοπατρίας που μας κράτησαν όρθιους σαν λαό πάνω από τρεις χιλιάδες χρόνια φαίνεται να τελούν υπό σύγχυση. Έννοιες ήδη ταλαιπωρημένες από την αδυναμία της παραδοσιακής αριστεράς να θέσει με σαφήνεια τα όρια που διακρίνουν τον πατριωτισμό από το εθνικισμό από τη μια και από τον διεθνισμό από την άλλη.

Σήμερα ο απροσδόκητος φόβος του θανάτου που απλώθηκε σαν σύννεφο ανάγκασε τον ατομιστή, τον νάρκισσο και τον αμόρφωτο νεοέλληνα να πειθαρχήσει και να υπακούσει με αρκετή συνέπεια στον συλλογικό κανόνα επιβίωσης δηλ. την απομόνωση. Όχι μόνο για να γλυτώσει ο ίδιος αλλά και για να προστατέψει τα παιδιά του και τους προγόνους του. Η ανάγκη της επιβίωσης, περισσότερο ίσως από την κοινωνική ευθύνη, ωθεί για πρώτη φορά σε μια αντίστροφη πορεία. Δηλαδή γίνεται αντιληπτό τώρα ότι μόνο δια του συλλογικού οφέλους (την προστασία της δημόσιας υγείας) μπορεί πλέον να πετύχει το ατομικό όφελος (την προστασία της δικής του υγείας). Ενώ αντίθετα αν εστω και ένα άτομο ασθενεί τότε ασθενεί και η κοινωνία!

Όμως τούτος ο προβληματισμός δεν αρκεί αν όλα αυτά δεν δώσουν μορφή σε ένα νέο σύστημα ανθρωπιστικών αξιών που θα δώσει μετά περιεχόμενο στην καθημερινότητά του. Αν μέσα στην απομόνωση δεν μπορέσει να δει πόσο κοντά ήταν πάντα η στέγη του γείτονα και του φίλου και πόσο ανάγκη έχει να ανήκει αυτός στη πόλη και όχι η πόλη σ αυτόν.
Η γενιά μου έχει την μοναδική τραγική μοίρα να παραδίδει στους νεώτερους έναν κόσμο που δεν τον επιδίωξε αλλά περισσότερο τον αντιπάλεψε με αλτρουισμό, αυταπάρνηση και θυσίες και υποχρεώνεται να ζήσει με καταρρακωμένα τα ιδανικά για τα οποία αγωνίστηκε. Να παραδίδει ένα κόσμο που προσφέρει μεν πολύ περισσότερα καταναλωτικά προϊόντα από όσα χρειάζονται αλλά με ένα κοινωνικό περιβάλλον πολύ πιο φτωχό από όσο τους αξίζει σε αξίες και πρότυπα. Αυτό είναι που πρέπει να αλλάξει τόσο σε επίπεδο ατομικής όσο και συλλογικής συνείδησης αλλιώς η εξέλιξη θα είναι τραγική.

Αν η εμφάνιση του ιού απ’ όπου κι αν προέρχεται, είναι το κακό τότε το καλό είναι ότι μας δίνει την αφορμή προβληματιστούμε και να αναθεωρήσουμε.

Να συνειδητοποιήσουμε ως άτομα πως όταν η ατομικότητα εκφυλίζεται σε ατομισμό ή έπαρση ή όποια άλλη αντικοινωνική στάση, τότε είμαστε μόνοι και ευάλωτοι. Το ίδιο αν το ενδιαφέρον μας περιορίζεται σε αντικείμενα που μόνο μπορούμε να αγοράσουμε ή σε ανούσια προτάγματα για τη ζωή μας και χάνουμε όλα εκείνα που μπορούμε να έχουμε μόνο όλοι μαζί ως κοινωνία. Αν αντίθετα συμπονέσουμε λίγο τον άλλον και νιώσουμε την ευθύνη μας γι αυτόν τότε θα μας συμπονέσει και εμάς ο εαυτός μας.

Αυτό όμως είναι παιδεία. Και η παιδεία είναι Λόγος αλλά πρώτα πρέπει να είναι θεσμός.
Γι αυτό ως κοινότητα να κάνουμε τη μεγάλη στροφή επιτέλους και να αλλάξουμε τους θεσμούς που έχουν εκπέσει, να ξεπλύνουμε και να επανεκκινήσουμε την πατρίδα στη βάση του παραδοσιακού Ελληνικού Ανθρωπισμού και όχι των νεόφερτων οικονομίστικων αντιλήψεων.

Και επειδή τούτες τις μέρες γιορτάζουμε την συμπλήρωση 199 χρόνων από την επανάσταση το 1821, να μην ξεχάσουμε όταν τούτη η σκιά του θανάτου θα έχει περάσει, να υπερασπιστούμε και πάλι τόσο τις ατομικές ελευθερίες μας που λόγω της απειλής μπαίνουν σε παρένθεση όσο και την οικονομική ανεξαρτησία και το βιοτικό επίπεδο της χώρας μας τα οποία προβλέπεται από πολλούς ότι θα απειληθούν από μια νέα παγκόσμια οικονομική κρίση που θα προκύψει ως συνέπεια των μέτρων για την πανδημία.

Ομοίως οφείλουμε να σταθούμε με θάρρος, αποφασιστικότητα και εφυή στρατηγικό σχεδιασμό απέναντι στις ολοένα αυξανόμενες απειλές της Τουρκίας οι οποίες θα συνεχιστούν και θα ενταθούν. Η προσπάθεια άλωσης των συνόρων μας, με την αξιοποίηση πολλών χιλιάδων ομόθρησκων, ομόηθων και ομόγλωσσων μεταναστών ως πολιορκητικό κριό για να εισβάλει ουσιαστικά η ίδια η Τουρκία στη Θράκη και να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις ακόμα και για αναθεώρηση ης συνθήκης της Λωζάνης, όχι μόνο απέτυχε αλλά είχε ως καταστάλαγμα το ηθικό και επιχειρησιακό πλεονέκτημα να μείνει στην δική μας πλευρά.

Και εδώ λοιπον η εξωτερική πολιτική και το αμυντικό δόγμα χρειάζονται ευρεία αναθεώρηση και επανεκκίνηση. Γιατί δεν αντιμετωπίζουμε τοπικά ή χρονικά μεμονωμένα περιστατικά αλλά μια διαχρονικη, καλά σχεδιασμένη και διαρκώς εντεινόμενη προσπάθεια υφαρπαγής εθνικής κυριαρχίας και εθνικού πλούτου.

Να αδράξουμε την στιγμή και να αφουγκρασθούμε επιτέλους τον εγερτήριο παιάνα της ιστορίας μας.

Share this
The following two tabs change content below.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΟΓΚΑΣ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΟΓΚΑΣ

Ο Δημήτρης Δόγκας γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πειραιά και σήμερα κατοικεί στον Άλιμο. Είναι απόφοιτος του Μαθηματικού τμήματος του Παν/μίου Αθηνών και μόνιμος καθηγητής σε δημόσιο λύκειο. Έχει αναπτύξει έντονη δραστηριότητα στον συνδικαλισμό και στην τοπική αυτοδιοίκηση καθώς και στο κοινωνικό και πολιτισμικό πεδίο. Διετέλεσε δημοτικός σύμβουλος και αντιδήμαρχος στον Δήμο Αλίμου με ιδιαίτερη παρουσία στον τομέα της παιδείας και έχει αρθρογραφήσει στον τοπικό και ηλεκτρονικό τύπο.

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή