“Πράγματι στο βιβλίο μιλά η Μαργαρίτα Καραπάνου με τον Αλέξανδρο Αδαμόπουλο…”

by Νίκος Λαγκαδινός

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΥ

Τα όχι του ΝΑΙ’

Εκδόσεις Οδός Πανός ISBN 978-960-477-379-4

Μια αυθόρμητη συζήτηση τού συγγραφέα με τον ΝΙΚΟ ΛΑΓΚΑΔΙΝΟ

  • Αλέξανδρε μ’ έχεις μπλέξει! Πιάνοντας στα χέρια μου το τελευταίο σου βιβλίο, που κυκλοφόρησε πρόσφατα απ’ την Οδό Πανός, ο νους μου πήγε σ’ έν’ άλλο σου βιβλίο που είχες βγάλει πριν λίγα χρόνια στον ‘Ίκαρο’: Πες μου λοιπόν· τι σχέση έχει το « οχιναιλέγοντας» με «Τα όχι του ΝΑΙ»;

Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ μου ούτ’ εγώ ο ίδιος αυτό το πράμα, γιατί μέσα μου δεν υπάρχει απολύτως καμία συνάφεια και δεν έχει καμιά σχέση το ένα βιβλίο με το άλλο: Απ’ τη μια μεριά, το «οχιναιλέγοντας» είναι ένα θεατρικό έργο, εντελώς άπαιχτο ακόμη, -που δεν διστάζω διόλου να σού πω, μιας και το ’φερε η κουβέντα, πως πολύ θα ήθελα να κάνει πρεμιέρα, κάποτε στο Ηρώδειο- κι απ’ την άλλη «Τα όχι του ‘ΝΑΙ’» είναι ένα μικρό χρονικό από την εποχή που η Μαργαρίτα Καραπάνου έγραφε το μυθιστόρημά της, το «Ναι». Καμία σχέση το ένα με το άλλο!

  • Όμως· τόσα όχι και τόσα ναι μαζί· και στους δύο τίτλους;

Τώρα κατάλαβα, τι λες! Μ’ αυτή την έννοια τη λύση θα πρέπει να την ψάξουμε -και να ’σαι σίγουρος πως θα τη βρούμε- στον «Σιμιγδαλένιο»

  • Άντε πάλι «Ο Σιμιγδαλένιος»! Μού φαίνεται είκοσι πέντε χρόνια τώρα και βάλε, θα σού γίνει έμμονη ιδέα αυτό το έργο! Τι σχέση έχει «Ο Σιμιγδαλένιος» μ’ αυτά που λέμε τώρα;

Έχει και παραέχει! Άκου: Η κατάφαση, το ναι· ειπωμένο έτσι εξαγγελτικά, δυνατά, πανηγυρικά, παίζει μεγάλο ρόλο σ’ όλον τον «Σιμιγδαλένιο». Επαναλαμβάνεται 4-5 φορές και μάλιστα είναι πάντα τυπωμένο με κεφαλαία: ΝΑΙ. Η Μαργαρίτα, που έχει γράψει την καλύτερη ανάλυση γι’ αυτό το έργο, όχι μόνο το είχε προσέξει, μα ήξερε απ’ έξω κι απάγγελνε με στόμφο, συχνά, την ατάκα τής Φωνής: «Προχώρα περπάτα δες βγες/ Σταμάτα ν’ αρνιέσαι, σταμάτα να θες/ Προχώρα περπάτα ΝΑΙ πες» φωνάζοντας πάντα, σχεδόν ουρλιάζοντας, αυτό το ΝΑΙ· σε σημείο που η μάνα της η Ρίτα (Λυμπεράκη) έλεγε μορφάζοντας ή γελώντας -δύσκολο να ξεχωρίσεις- «Εντάξει, πες ναι· μας ξεκούφανες!» Όταν λοιπόν αποφάσισε να γράψει χωρίς να μασάει τα λόγια της για τη δική της αρρώστια, για τη μανιοκατάθλιψη, θέλοντας να μιλήσει ανοιχτά και να κάνει ένα θετικό βήμα στη ζωή· δεν χρειάζεται μεγάλη φιλοσοφία να καταλάβει κανείς γιατί έβαλε αυτόν τον τίτλο, που τον είχε ήδη έτοιμο, και τον φώναζε κάθε τόσο χαρούμενα, πριν καν αρχίσει να γράφει…

  • Υπέροχο! Να κάποια απ’ τα λογοτεχνικά μυστικά που δεν τα φαντάζεται κανείς!

Κάτι ακόμα: Εκείνη την εποχή, ήθελε οπωσδήποτε να δείξει πως προσπαθεί να βάλει μέσα της κάποια τάξη, ζώντας μια πιο απλή, πιο μετρημένη ζωή: Βάζοντας ένα στοιχειώδες πρόγραμμα στην κάθε της μέρα, καπνίζοντας πιο λίγο, κάνοντας δίαιτα, ψωνίζοντας λιτότερα, ξοδεύοντας λιγότερα. «Ορίστε· λέω ΝΑΙ στη ζωή» έλεγε. Όλ’ αυτά όμως δεν κρατούσαν ποτέ πάνω δυο-τρεις μέρες, αν όχι κάμποσες ώρες μόνο. Κι εγώ -αν και πολύ πρόθυμος να συμφωνήσω σε μια πιο πειθαρχημένη ζωή- δεν μπορούσα να μην επισημαίνω τις όποιες, εντελώς κραυγαλέες, αντιφάσεις και να τής λέω πως δεν πορεύεται λέγοντας ΝΑΙ στη ζωή, μα οχιναιλέγοντας…

  • Να το και το «οχιναιλέγοντας» λοιπόν!

Ακριβώς. Μόνο που το «οχιναιλέγοντας» το έγραψα μετά τον θάνατό της και δεν το διάβασε. Τη λέξη αυτή ωστόσο την είχα φτιάξει και τη χρησιμοποιούσα συχνά από τότε στις κουβέντες μας· κι εκείνη πείσμωνε αντιλέγοντας ΝΑΙ, δυνατά.

  • Έτσι που σ’ ακούω τώρα, περιγράφεις μιαν ατμόσφαιρα μεγάλης οικειότητας ανάμεσά σας: Ήταν όντως έτσι ή μήπως εξιδανικεύεις τόσα χρόνια μετά;

Μπράβο, χαίρομαι που το λες! Ας το ξεκαθαρίσουμε λοιπόν αυτό από τώρα· γιατί το θεωρώ πολύ σοβαρό: Όταν λοιπόν η Μαργαρίτα γράφει το «Ναι» κι εγώ κρατώ τις σημειώσεις μου, το καλοκαίρι τού 1999 -την περίοδο δηλαδή που περιγράφω στα «όχι του ΝΑΙ»- γνωριζόμαστε ήδη και κάνουμε καθημερινή σχεδόν παρέα, για κάπου εφτά-οχτώ χρόνια: Έχει διαβάσει όλα μου τα βιβλία, όπως κι εγώ τα δικά της. Έχει δημοσιεύσει ένα υπέροχο άρθρο στο ‘ΒΗΜΑ’ για τα «Δώδεκα και ένα ψέματα» που είχα εκδώσει στον ‘ΙΚΑΡΟ’. Έχει ήδη δημοσιεύσει στη ‘ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ’ μιαν εξαιρετική κριτική ανάλυση για τον «Σιμιγδαλένιο». Μεταφράζει η ίδια στα γαλλικά τη συλλογή διηγημάτων μου «Δώδεκα και ένα ψέματα» και την «Άννα». Και έχει ήδη γράψει τον πρόλογο για τα «Ψέματα πάλι». Απ’ την άλλη μεριά, με ξέρουν και ξέρω κι εγώ πολύ καλά τους στενούς φίλους της και τον τρόπο ζωής της γενικά. Κι εκείνη επίσης ξέρει πολύ καλά για την πρώην γυναίκα μου, για το διαζύγιό μου, για το πώς ζούσα μετά απ’ αυτό, καθώς και για την τότε σύντροφό μου, που την είχε γνωρίσει από κοντά. Την αναφέρει άλλωστε, πολύ φυσικά, κάθε τόσο στις κουβέντες μας. Τα ίδια πάνω-κάτω, ισχύουν και για τη μαμά της, τη Ρίτα Λυμπεράκη, η οποία μάλιστα, ενθουσιασμένη από τον «Σιμιγδαλένιο», είχε γράψει μια ιδιόχειρη επιστολή γι’ αυτόν, και μαζί με την κόρη της είχε οργανώσει στο σπίτι της μια συνάντησή μου με τον Διευθυντή των εκδόσεων Gallimard. Νομίζω είμαι σαφής…

  • Ε ναι· και με το πάρα πάνω…

 Eπιμένω, απλώς διότι γενικά δεν μού αρέσει, άνθρωποι που δεν είχαν καμιάν ουσιαστική σχέση μεταξύ τους αλλά και με τίποτε απ’ όλ’ αυτά, να παριστάνουν εκ των υστέρων τους φίλους, και μάλιστα τους πολύ κοντινούς, προσπαθώντας σαν παράσιτα να κερδίσουν κάτι. Ό,τι λέω λοιπόν για την κατάσταση εκείνη, είναι όχι μόνον εντελώς αληθινό και ακριβές, αλλά είναι μέρος και της δικής μου ζωής.

©[Ιούλιος 1999: Οι Μ. Λυμπεράκη και Μ. Καραπάνου στο σπίτι τους στην Αθήνα, φωτογραφίζονται από τον Αλέξανδρο Αδαμόπουλο]

  • Πράγματι, είναι φανερό νομίζω. Αν μη τι άλλο· και λογοτεχνικό της ήρωα σ’ έκανε, και σού αφιέρωσε το ΝΑΙ. Δεν μίλησες όμως ποτέ για όλ’ αυτά· κύριε Ice! Ούτε όταν το βιβλίο έγινε best seller, ούτε όταν πέθανε η Καραπάνου, ούτε μετά· όταν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο γινόταν λόγος γι’ αυτήν. Είκοσι χρόνια επέλεξες την απόλυτη σιωπή.

Τι πιο φυσικό; Να τρέχω και να λέω· ξέρετε, εγώ είμαι ο Ice; Και να με κοιτούν με μισό μάτι, κουτσομπολεύοντας πίσω απ’ την πλάτη μου; Να με ρωτούν ροζ ερωτήσεις· κι εγώ να είμ’ υποχρεωμένος ν’ απαντώ; Μα δεν με ενδιέφερε κάτι τέτοιο. Άσε που δεν ήμουν ο Ice

  • Πώς δεν ήσουν ο Ice; Αφού σε κατονομάζει συγκεκριμένα: «Στον Ice Αλέξανδρο Αδαμόπουλο»…

Αυτό ήταν ένα θέμα που το είχαμε συζητήσει και το είχε καταλάβει· εκ των υστέρων όμως… Διότι ο ψυχίατρος Ice, όπως περιγράφεται στο βιβλίο, είναι και εραστής τής ηρωίδας, ενώ εγώ ουδέποτε είχα τέτοιου είδους σχέση με τη Μαργαρίτα. Ένας λόγος πάρα πάνω λοιπόν, να μην ασχοληθώ καθόλου με τη δημοσιότητα τού «Ναι». Εκείνη την εποχή -μα κι όλα αυτά τα χρόνια- είχα κι έχω, ένα σωρό άλλα δικά μου πράγματα να κάνω: Τότε ακριβώς εκδόθηκαν τα «Ψέματα πάλι». Την ίδια πάνω κάτω εποχή μεταφράστηκαν τα «Δώδεκα και ένα ψέματα» γερμανικά. Σχεδόν ταυτόχρονα στα τουρκικά. Το 2001 παρουσιάστηκαν στην έκθεση βιβλίου τής Φρανκφούρτης. Λίγο μετά, εκδόθηκαν στο Παρίσι, στην Άγκυρα και παρουσιάστηκαν και στην Πόλη· όπου μάλιστα με κάλεσαν και δίδαξα στο Πανεπιστήμιο τα δύο επόμενα χρόνια. Τι να ’κανα· να τριγυρνούσα εδώ μηρυκάζοντας κι εξηγώντας αν είμαι ή δεν είμαι ο Ice;

  • Σωστή στάση· δε λέω, και αναμενόμενη, απ’ όσο σε ξέρω τόσα χρόνια.

Βέβαια, το πολύ αστείο τής εποχής εκείνης ήταν με την κυρία Μάνια τής ΕΣΤΙΑΣ· με την οποία είχαμε πολύ καλή, μαμαδίστικη, σχέση και η οποία είχε την απολύτως θεμιτή περιέργεια να μάθει τι ακριβώς συνέβαινε. Κι όλο ρωτούσε -πολύ διακριτικά είν’ η αλήθεια- ρίχνοντας σπόντες, με γελάκια, με υπονοούμενα και μ’ αστειάκια, προσπαθώντας να εκμαιεύσει πάση θυσία κάποια συγκεκριμένη απάντηση· γιατί εγώ όλο ξεγλιστρούσα παίζοντας τη γάτα με το ποντίκι. Και κόντεψε να πνιγεί απ’ τα γέλια όταν κάποια μέρα, μέσα στο καμαράκι της, άρχισα να τής λέω χειρονομώντας πολύ θεατρικά, όρθιος μπροστά της, πως το θέμα το έλυσε οριστικά ένας φίλος που εμπορευόταν τουριστικά σταμπωτά μπλουζάκια στην Ύδρα: Θα μού έφτιαχνε λοιπόν, υποτίθεται, κάμποσα από δαύτα που θα έγραφαν στη μπροστινή μεριά, πάνω στο στήθος: «Yes I am Ice!..» Και πίσω, στην πλάτη μου: «But I dont fuck Margarita!..» Ακόμα τη βλέπω και την ακούω να γελά, την κυρία Μάνια…

  • Και τι άλλαξε; Τι άλλαξε και αποφάσισες να βγάλεις το βιβλίο τώρα;

Ας μιλήσουμε λοιπόν για το βιβλίο, που με πολλήν αγάπη, αποφάσισε να εκδώσει ο φίλος Γιώργος Χρονάς. Ας μιλήσουμε αυτοτελώς για «Τα όχι του ΝΑΙ»: Γιατί όσο έχει σχέση με τις δυο Μαργαρίτες και με το «Ναι», τότε· άλλο τόσο νομίζω δεν έχει άμεση σχέση με τίποτε απ’ όλα αυτά και μπορεί να λειτουργήσει αυτοτελώς.

  • Βρίσκεις δηλαδή, πως μπορεί να διαβαστεί από κάποιον που δεν έχει διαβάσει το ‘Ναι’;

Προφανώς! Και δεν είναι δικιά μου γνώμη αυτό. Έτσι γίνεται ήδη: Κανένας απ’ όσους έχουν διαβάσει αυτές τις μέρες «Τα όχι του ΝΑΙ» δεν έχει διαβάσει το «Ναι» Πες το απλή σύμπτωση· αυτή είναι η αλήθεια όμως. Η ουσία πάντως είναι πως το κείμενο λειτουργεί μόνο του· αυτοτελώς, όπως είπα πριν.

  • Ενδιαφέρον, αλλά πώς γίνεται αυτό· αφού αναφέρεται σε κάτι άλλο, συγκεκριμένο;

Ακριβώς όπως λειτουργούμε εμείς οι δυο τώρα: Αν λέμε ζωντανά κι ωραία πράματα, μάς διαβάζουν και μάς παρακολουθούν· αν όχι, έχουν ήδη φύγει και είν’ αλλού!

  • Σωστό αυτό!

Μια καλή μου φίλη, που ανακάλυψε στριμωγμένο σ’ ένα ράφι τής βιβλιοθήκης μου, «Τα όχι του ΝΑΙ», γραμμένο στο χέρι, και πρώτη εκείνη το ξαναδιάβασε ύστερ’ από είκοσι χρόνια· όχι μόνο δεν είχε διαβάσει το «Ναι», μα δεν είχε την παραμικρή ιδέα για όλη την παραφιλολογία που είχε αναπτυχθεί γύρω απ’ τη Μαργαρίτα. Διάβασε όμως το χειρόγραφο με κομμένη την ανάσα. Το βρήκε τρομερά ζωντανό, πολύ ακριβές και πολύ κοντά σ’ όσα έχουν σχέση με τη μανιοκατάθλιψη -που την εγνώριζε καλά από κάποιους οικείους της. Εκείνη επέμενε να το εκδώσω. Σ’ εκείνην το χρωστώ· κι ας μη θέλει να την αναφέρω καν: Είναι όμως το κατ’ εξοχήν υπόδειγμα αναγνώστη, που ενώ δεν είχε καμία άμεση σχέση με τα γεγονότα και με την ατμόσφαιρα τής εποχής εκείνης, διάβασε με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον το βιβλίο μου, τώρα: Στον παρόντα χρόνο· ξεκομμένο απ’ οτιδήποτε άλλο. Έτσι μ’ ενδιαφέρει κι εμένα να λειτουργεί το κείμενο: Σαν ένα φρέσκο, σημερινό, τωρινό βιβλίο.

© Αλέξανδρος Αδαμόπουλος. Φωτογραφία 50×60 με ιδιόχειρη αφιέρωση:
“For Alexander-Ice a melancholic look, for eternity…  7/5/99 Βy David Hamilton. Μαργαρίτα”  

  • Δεν μπορεί όμως, να το δει κανείς και εντελώς αποκομμένο από την αρχική πηγή του…

Αν σώνει και καλά, κάποιος που ξέρει πρόσωπα και πράγματα, συσχετίζει το βιβλίο μ’ εκείνη την εποχή, και μ’ εκείνους τους ανθρώπους μόνο· καμία αντίρρηση: Είναι απόλυτα ειλικρινές και ακριβέστατο. Εμένα πάντως μού αρέσει, κάποιος απ’ το ειδικό και συγκεκριμένο, να μπορεί πάει στο γενικό και αφηρημένο: Πράγματι στο βιβλίο μιλά η Μαργαρίτα Καραπάνου με τον Αλέξανδρο Αδαμόπουλο. Ένας άσχετος τρίτος αναγνώστης όμως μπορεί να διαβάσει πώς κουβεντιάζουν μεταξύ τους δύο στενοί φίλοι. Ακριβώς όπως στη φωτογραφία τού εξωφύλλου: Μπορεί όποιος ξέρει και θυμάται, να βλέπει την Μαργαρίτα Καραπάνου με τη μητέρα της, τη Μαργαρίτα Λυμπεράκη. Αλλά την ίδια στιγμή, και κάποιος που δεν ξέρει τίποτε, μπορεί αμέσως να δει μιαν όχι και τόσο ισορροπημένη σχέση δύο ενηλίκων ανθρώπων…

  • Δεν παύει όμως να είναι η δική σου συγγραφική μαρτυρία, για άλλους δυο συγγραφείς…

Ε ναι· πώς αλλιώς; Το αντίθετο θα ήταν ολότελα ψεύτικο. Δηλαδή τι· να έβαζα ψευδώνυμα; Να κάνουμε χορό μεταμφιεσμένων; Προφανώς είν’ ένα χρονικό παρμένο μες από τη δική μου ζωή.

  • Και γιατί μιλάς για χρονικό μιας άρνησης;

Γιατί αυτό έβλεπα τότε μπροστά μου, με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο. Αυτή νομίζω είναι η τελική, μελαγχολική σούμα τού βιβλίου· ένα μεγάλο όχι, σε όλα. Αλλά και τώρα πια· μέρα τη μέρα όλο και περισσότερο πείθομαι πως η άρνηση είναι το κυρίαρχο στοιχείο τής ζωής μας· αιώνες τώρα. Κι ακόμα, έχω την αίσθηση πως αυτός που καταφάσκει, καταφάσκει πάντα· όπως κι εκείνος που αρνιέται, αρνιέται πάντα. Οπωσδήποτε όμως, το Ναι το ήμερον, το ταπεινόν το πράον· το Ναι το φιλάνθρωπον, το Ναι, οπού είπεν ο Χριστός, που λέει κι ο Παπαδιαμάντης· όσο κι αν λέμε, όσο κι αν νομίζουμε, όσο κι αν θέλουμε, δεν ακούγεται και τόσο συχνά. Καθόλου συχνά. Και μην ξεχνάμε: «Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει…»

  • Κι όμως τον καταβάλει το όχι εκείνο -το σωστό- εις όλην την ζωή του…

Σίγουρα· αυτό είναι βέβαιο…

  • Αλέξανδρε σ’ ευχαριστώ· φτάνει ως εδώ…

Να’ σαι καλά Νίκο· κι εγώ σ’ ευχαριστώ!

Αποτέλεσμα εικόνας για Αλέξανδρος Αδαμόπουλος

Ο Αλέξανδρος Αδαμόπουλος (1953). Έκανε Νομική στο ΕΚΠ και μεταπτυχιακά στο Paris II. Υπήρξε Ιδρυτής και Διευθύνων Σύμβουλος τής ‘Εταιρείας Φίλων Μουσικής Γιάννη Χρήστου’. Εργάστηκε στο Μουσείο Ελληνικών Μουσικών Λαϊκών Οργάνων ως Γεν. Γραμ. και ως Πρόεδρος τού σωματείου των ‘Φίλων’. Διετέλεσε μέλος και Γεν. Γραμ. τού δ.σ τού Εθνικού Θεάτρου.

ΈΡΓΑ ΤΟΥ: ‘Δώδεκα και ένα ψέματα’, διηγήματα (Ίκαρος 1991, 2η έκδοση· Άγρα 2009). Γαλλική, Γερμανική, Τουρκική, Ινδική έκδοση. ‘Ψέματα πάλι’, διηγήματα (Άγρα 1999). Γερμανική έκδοση. Ή ‘Άννα’, Γαλλική μετάφραση: Μαργαρίτα Καραπάνου. ‘Οι καινούργιοι Άγιοι’, Τουρκική έκδοση: (Yeni Azizler) ‘Ο Σιμιγδαλένιος’, θέατρο – ποίηση (Εστία 12η έκδοση. Έως τώρα 84 διαφορετικές θεατρικές παραγωγές). Εθνικό Θέατρο 2015-2016. Αγγλική έκδοση: (The Spiceman). Τουρκική: (Irmikoğlan). Κρατικό Θέατρο Τουρκίας, Şehir Tiyatro: Istanbul, 5/2012. ‘Αυτό’, διήγημα (στη συλλογή ‘Χάριν παιδιάς’, Ίκαρος 2001). ‘Οι Δαιμονισμένοι’, λιμπρέτο για όπερα, Ε.Λ.Σ. Αθήνα, 4/2001. The mask in the Classical Hellenic Theatre, (Συλλογική έκδοση, Aryan books international, N. Delhi 2000.) ‘Το τσιγάρο και η γιόγκα’ Ηθιστόρημα (Άγρα 2008) Αγγλική μετάφραση. ‘Οχιναιλέγοντας’, θέατρο – ποίηση (Ίκαρος 2011). Αγγλική έκδοση: Noyessaying ISBN 978-93-5016-7, 2013. Τουρκική: Hayirevet diyerek (Bencekitap, Ankara 2015) ‘Ο κύκλος που δεν κλείνει’, πολιτικό αφήγημα (2013 εκδ. Ίκαρος και ΤΑ ΝΕΑ 20/7/2019) ‘Το σεντούκι του παππού μου’, μικρό πολιτικό δοκίμιο (Stahtes κ.α. 17/11/2014) ‘Πολυβίου ιστορία ετών 2150’, ερανισμός απόδοση, Αρχαίων επικαίρων (Dimoi news 7/8/2015) Von Athen lernen, oder Athen etwas aufdrängen?’ σχόλιο για Documenta 14, δίγλωσσο. (Diablog 8/7/2017) ‘Ίναχος, ο γιος του Ωκεανού’, χοροθέατρο για παιδιά (2η εκδ. Κάκτος, 2017) ‘Η Φραγκούλα’ διήγημα (Bookpress, βιβλίοnet, Μονόκλ, Cantus firmus, Τimes.news, κ.α, 9/2018) ‘Ο Μ. Χατζιδάκις και ο Γ. Χρήστου’, βιογραφική συμβολή (Bookpress, FractalartaR, βιβλίοnet, κ.α,10/2018) ‘Για την Εταιρεία Φίλων μουσικής Γιάννη Χρήστου’ συνέντευξη (TaR, Bookpress, Μονόκλ κ.α. 12/2018) ‘Δώδεκα και ένα ψέματα πάλι’ θεατρικό. Αγγλική μετάφραση: Twelve and on lies again2019 ‘Το 1984, ο Κωνσταντίνος Τσάτσος, και το σεντούκι του παππού μου’ (Times.news 27/1/2019) ‘Επενδύσεις…’ διήγημα (‘Με ανοιχτά βιβλία’ 25/2/2019, Times,news 26/2, Μονόκλ 28/2, Fractal 5/3 κ.α). ‘Πέπη κουμπώσου!’ διήγημα (Timesnews 4/4/2019, Fractal, Μονοκλ, Bookpress, Diasporic, Ologramma.) ‘Ο επιτάφιος και ο επί πόλεως θρήνος’, πολιτική ανάλυση (Metrogreece 8/4/2015, Times.news 15/4/2019 κ.α ) ‘Οι καινούργιοι άγιοι’ διήγημα (Fractal, Μονόκλ, Ologramma, Times.news κ.α. 5/2019) Pagotό’ διήγημα (Times.news 27/5, Ologramma, κ.ά. 29/5/2019) ‘ΟΓΑ’ διήγημα (Times.news 12/6, Diasporic 14/6, Stahtes 17/6 κ.α.) ‘Οι δυο Μαργαρίτες’ (Μ. Λυμπεράκη, Μ. Καραπάνου) ολιγόλογη ακτινογραφία (ΤΑ ΝΕΑ 6/7/2019) ‘Το ρουσφέτι’ διήγημα (Eltopia, 24/7 Κύπρος) κ. ά ‘Η κούκλα’ διήγημα (Times News 8/8) κ.ά ‘Η Moniqueδιήγημα (Times News 21/8,κ.α.) ‘Τα όχι του ΝΑΙ’ (μικρό χρονικό μιας άρνησης) Εκδόσεις Οδός Πανός 2019.

The following two tabs change content below.
Νίκος Λαγκαδινός
Ο Νίκος Λαγκαδινός είναι δημοσιογράφος [ΕΣΗΕΑ]. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Θεατρολογία στο 8ο Πανεπιστήμιο του Παρισιού. Έχει εργαστεί ως συντάκτης και αρχισυντάκτης στην ΕΡΤ [τηλεόραση και ραδιόφωνο], στις εφημερίδες Ελεύθερη Γνώμη, Νίκη, Ενημέρωση, Βραδυνή, Ακρόπολις, Αθηναϊκή. Διηύθυνε την εφημερίδα ΕΞΟΡΜΗΣΗ.

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή