“Σπουδή θανάτου”, του Φοίβου Πιομπίνου | Βιβλιοκριτική

by ΑΝΔΡΕΑΣ ΦΟΥΣΚΑΡΙΝΗΣ
  • Γράφει ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΦΟΥΣΚΑΡΙΝΗΣ

Φοίβου Ι. Πιομπίνου: Σπουδή Θανάτου. Πιτσιλός, Αθήνα 1996.

Η «Σπουδή Θανάτου» του Φοίβου Πιομπίνου είναι ένα έργο που δύσκολα μπορεί να το κατατάξει ο μελετητής αποκλειστικά σε κάποιο από τα γνωστά είδη της Λογοτεχνίας. Το διακρίνει, αφενός μεν έντονη υποκειμενικότητα και οι αφηγηματικές δομές που χρησιμοποιεί το μυθιστόρημα και αφετέρου όμως η προσπάθεια που καταβάλλει ο συγγραφέας για να εξαντλήσει το θέμα του και να το κοιτάξει από όλες τις πλευρές, με κριτήρια λίγο ή πολύ αντικειμενικά του δίνουν το χαρακτήρα ενός δοκιμίου.

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.

Έχουμε λοιπόν ένα δοκίμιο που δεν χάνει ούτε μια στιγμή την υποκειμενικότητα που το χαρακτηρίζει. Η αταλάντευτη πίστη του συγγραφέα στην ορθόδοξη ελληνική παράδοση και ιδεολογία, η αγωνία που τον διακατέχει προσωπικά για το μυστήριο του θανάτου, για το παντελώς άγνωστο που ακολουθεί μετά την αποχώρηση της ψυχής από το σώμα που την περιέχει, η συμφιλίωσή του εντέλει με αυτό τούτο το πρόβλημα ή, καλύτερα, το φαινόμενο του θανάτου, οι συγγραφικές και αφηγηματικές του ικανότητες, η ευχέρεια με την οποία μετακινείται με επιτυχία από την αφήγηση προσωπικών φαινομενικά στιγμών στην επιστημονική περιγραφή και ανάλυση του φαινομένου, η γλαφυρότητα της έκφρασης, όλα αυτά μαζί και άλλα που δεν αναφέρονται εδώ, κάνουν το τελικό κείμενο ιδιαίτερα ελκυστικό και ενδιαφέρον, ενώ παράλληλα το εντάσσουν στη μακραίωνη παράδοση κειμένων που έγραψαν με ζέση καρδιάς ορθόδοξοι χριστιανοί στοχαστές από τα πρώτα χρόνια της θεμελίωσης του Χριστιανισμού και της Εκκλησίας μέχρι των χρόνων του Νίκου Γ. Πεντζίκη.

Πιστεύω ότι ένα τέτοιο θέμα, αναλυόμενο σε τριακόσιες τριάντα σελίδες, από μόνο του είναι ικανό να κουράσει οποιονδήποτε αναγνώστη του σήμερα. Αυτό όμως, ευτυχώς, δεν συμβαίνει με την ανάγνωση αυτού του έργου του Φοίβου Ι. Πιομπίνου. Τουλάχιστον εμένα δεν με κούρασε καθόλου. Η μαθητεία του σε σημαντικούς και σπουδαίους συγγραφείς, όπως ο Νίκος Γ. Πεντζίκης, οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι και οι εκκλησιαστικοί στοχαστές του Βυζαντίου και οι διάδοχοί τους, η Αγία Γραφή και άλλα σχετικά κείμενα του έχουν δώσει τη δυνατότητα να αναλύει δύσκολα θέματα με επιτυχία, να εξιστορεί γεγονότα και πράξεις, βιωμένες ή μη, να περιγράφει καταστάσεις και πράγματα, κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Μοναδικό του, νομίζω, μειονέκτημα η παράθεση πολλών αποσπασμάτων άλλων συγγραφέων που, ενώ φαίνεται εκ πρώτης όψεως ότι εμπλουτίζουν σε μεγάλο βαθμό το βιβλίο του, στην πραγματικότητα όμως δεν γίνεται καμία προσπάθεια να ενσωματωθούν αβίαστα στο δικό του κείμενο κι έτσι κάποια από αυτά δείχνουν ξένα σώματα μέσα στην όλη αφήγηση.

Το θέμα του βιβλίου, ο θάνατος και ό,τι τον αφορά ή του μοιάζει, η μελέτη του δηλαδή σε βάθος και σε πλάτος ταυτόχρονα με τη μελέτη της ζωής και την αντιμετώπισή του ως φυσικού φαινομένου ώστε όταν θάρθει εκείνη η στιγμή που ο καθένας μας θα είναι αναγκασμένος να διαβεί την πόρτα του ώστε να βαδίσει απόλυτα συμφιλιωμένος με το πεπρωμένο του προς το άγνωστο που καραδοκεί, αυτό νομίζω ότι το επιτυγχάνει σε μεγάλο βαθμό ο συγγραφέας. Η γνώση που παρέχει αυτό το βιβλίο, η εμπειρία της ζωής που προϋποθέτει η συγγραφή του, και την οποία παραθέτει, οι απόψεις που εκθέτει για συζήτηση, όλα αυτά μπορούν να βοηθήσουν τον καθένα ώστε να βαδίσει ελεύθερος και προπάντων σίγουρος προς τη μοίρα του. Και από αυτή την πλευρά η μελέτη «Σπουδή Θανάτου» του Φοίβου Ι. Πιομπίνου αποτελεί χρήσιμο εργαλείο για όλους,, για να γνωρίσουν τη ζωή και την ολοκλήρωσή της που επιτυγχάνεται με τον θάνατο.

  • Πρώτη δημοσίευση: Περιοδικό Αλφειός, τεύχος 12-13, Καλοκαίρι του 1997, Πύργος.
The following two tabs change content below.
ΑΝΔΡΕΑΣ ΦΟΥΣΚΑΡΙΝΗΣ

ΑΝΔΡΕΑΣ ΦΟΥΣΚΑΡΙΝΗΣ

Ο Ανδρέας Φουσκαρίνης σπούδασε Ιστορία και Αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και εργάστηκε για 36 έτη στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές: «Πρελούντιο» (1980), «Συμπληγάδες Πέτρες και άλλα συναφή» (1982), «Περικαλλείς διηγήσεις Χριστοφόρου του Πατζινακίτου» (1983). Επίσης, την «Ανθολογία Ηλείων Λογοτεχνών», 1981 με τη συνεργασία των: Γιώργου Γώτη και Διονύση Κράγκαρη, τη μελέτη : «Η ανολοκλήρωτη κοινωνία του Μεσοπολέμου στο βιβλίο του Δημήτρη Χατζή: Το Τέλος της Μικρής μας Πόλης» (1990), την ποιητική συλλογή «Φρυκτωρίες» (2010) και τον τόμο «Άνθη της Εσπερίας» (1994) που περιλαμβάνει μεταφράσεις ποιημάτων των Έλιοτ, Πάουντ, Πρεβέ, Απολλιναίρ, Πλαθ, Λήβι, Αρχίλοχου του Πάριου και άλλων. Έχει συνεργαστεί στην έκδοση των περιοδικών: «Ανδρέας Καρκαβίτσας» και «Διάλογος» της Μορφωτικής Ένωσης Λεχαινών, «Εκ Παραδρομής» της Πολιτιστικής Εταιρίας «Φράγμα» και «Δροσελή» της Κίνησης των Πολιτών για την Οικολογία και το Περιβάλλον των Λεχαινών

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή