Ραφαέλ Αλμπέρτι: Νανούρισμα του μαύρου λουλουδιού | Ο άγγελος των αριθμών | Πρόσκληση στην άρπα | Οι πεθαμένοι άγγελοι

by Times Newsroom 1
Share this

ΡΑΦΑΕΛ ΑΛΜΠΕΡΤΙ

Νανούρισμα του μαύρου λουλουδιού

Να που το νάνι-νάνι αποκοιμίζει
το άνθος της νυχτιάς,
με γυρμένο το μέτωπο
και διπλωμένα τα φτερά.

Μαύρο λουλούδι, μη ξυπνάς,
περίμενε η αυγή
να σε κάνει λουλούδι
για τη μπλούζα της μέρας.

Μαύρο λουλούδι, μην ξυπνάς,
περίμενε ο άνεμος
στη ρόδινη τη μπλούζα του
να σε κάνει δαντέλα.

Ο άγγελος των αριθμών

Παρθένες με αλφάδια
και διαβήτες, αγρυπνώντας
μπροστά στους ουράνιους μαυροπίνακες.
Και ο άγγελος των αριθμών,
στοχαστικός, πετώντας
από το 1 στο 2, από το 2
στο 3, από το 3 στο 4.
Κρύες κιμωλίες και σφουγγάρια
χάραζαν κι έσβηναν
το φως από τα διαστήματα.
Μήτε ο ήλιος, ή φεγγάρι, μήτε άστρα,
μήτε το αιφνίδιο πρασίνισμα
της αχτίδας και η αστραπή,
μήτε ο αγέρας. μονάχα καταχνιές.
Παρθένες δίχως αλφάδια
και δίχως διαβήτες, κλαίγοντας.
Και στους νεκρούς μαυροπίνακες,
ο άγγελος των αριθμών
χωρίς ζωή, σαβανωμένος
επάνω στο 1 και στο 2
επάνω στο 3 και στο 4…

Πρόσκληση στην άρπα

1

Μακριά, πολύ μακριά.
Όπου οι κάμαρες ξεχνούν τα σκονισμένα γάντια,
όπου οι κονσόλες ονειρεύονται βλέφαρα κι ονόματα μαραμένα.
Ένα καπέλο νιώθει ανία
και κάποιοι φιόγκοι δίχως μπούκλες απαύδησαν.
Αν οι βιολέτες λιποθυμούν
είναι γιατί νοστάλγησαν το μουαρέ και τις βεντάλιες.
Μακριά, πολύ μακριά.
Στις οροφές όπου οι υδρορόες
ανοίγουν τους υγρούς χάρτες τους για να ταξιδέψουν τα κρεβάτια.
Όπου οι προκυμαίες βουλιάζουν ανέλπιδα
κι αόρατα πρόσωπα ραβδώνουν του καθρέφτες.
Στη χώρα με τους ιστούς της αράχνης.

2

Πολύ μακριά, πολύ πιο μακριά.
Στη σελήνη την ταριχευμένη ανάμεσα σ’ένα φύλλο λεύκας και το πάθος ενός βιβλίου.
Ξέρω πως υπάρχουν νυχτερινοί παγετοί που κρύβουν κηροπήγια
και πως ο θάνατος ταλαντεύεται στο τρεμάμενο όνειρο των κεριών.
Μια κούκλα ντυμένη πένθιμα ψυχομαχάει πάνω σε νάρδο.
Μια φωνή που αναδύεται από τη λησμονιά ταράζει τα κοιμισμένα νερά του πιάνου.

Πάντοτε, πάντοτε πιο μακριά.
Όπου τα ξύλα φυλάγουν αντίλαλους και σκιές από βήματα,
όπου ο σκόρος κάνει ν’ ανησυχεί η σιωπή της γραβάτας,
όπου ολόκληρος ένας αιώνας είναι μια άρπα εγκαταλειμμένη.

Οι πεθαμένοι άγγελοι

Αναζητείστε τους, αναζητείστε τους:
μέσα στην αϋπνία των λησμονημένων αυλακιών,
μέσα στις υδρορόες που διακόπτονται από τη σιωπή των σκουπιδιών.
Όχι μακριά απ’ τα έλη τ’ ανίκανα να διαφυλάξουν ένα σύννεφο,
κάποια χαμένα μάτια,
ένα σπασμένο δαχτυλίδι
ή ένα πατημένο άστρο.
Γιατί τους είδα:
μέσα σ’ αυτά τα στιγμιαία ερείπια που φανερώνονται στις καταχνιές.

Γιατί τους άγγιξα:
μέσα την εξορία ενός πεθαμένου πλίνθου,
που έπεσε μες στο μηδέν απ’ έναν πύργο ή ένα κάρρο.
Ποτέ στο πέρα από τις καπνοδόχες που καταρρέουν
ούτε από τούτα τα επίμονα φύλλα που αποτυπώνονται στα παπούτσια.

Μέσα σε όλα αυτά,
Όμως ακόμα και μέσα σ’ αυτές τις περιπλανώμενες σχίζες που αναλώνονται δίχως φωτιά,
μέσα σ’ αυτές τις αποκαμωμένες απουσίες από τις οποίες πάσχουν τα εύκολα που χωρίζουν,
όχι μακριά από τα ονόματα και τα σημάδια που κρυώνουν πάνω στους τοίχους.

Αναζητείστε τους, αναζητείστε τους:
κάτω απ’ την κέρινη σταλαγματιά που σαβανώνει τη λέξη ενός βιβλίου
ή κάτω απ’ την υπογραφή στην άκρια μιας επιστολής
απ’ αυτές που φέρνει κυλώντας η σκόνη.
Κοντά στο χαμένο θραύσμα μιας μποτίλιας,
σε μια πατημασιά που ξεστράτισε μέσα στο χιόνι,
σ’ ένα ξυράφι εγκαταλειμμένο στο χείλος ενός γκρεμού.

Μετάφραση: Τάκης Βαρβιτσιώτης

  • Πρώτη δημοσίευση: Ο παρατηρητής. Περιοδική έκδοση Λόγου και Τέχνης. Δεύτερο τεύχος, Σεπτέμβριος 1987. Θεσσαλονίκη.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΙ ΕΔΩ:

Ραφαέλ Αλμπέρτι. Ισπανός ποιητής

Share this

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή