Rodrigo Grande: “Στο τέλος του τούνελ” // Κριτική κινηματογράφου

by Times Newsroom
Share this

Γράφει ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΦΡΑΓΚΟΥΛΗΣ

  • ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΤΟΥΝΕΛ
  • AL FINAL DEL TUNEL

ΣΥΝΟΨΗ

Ένας άντρας έχει χάσει την οικογένειά του σε δυστύχημα. Νοικιάζει τη σοφίτα σε μία όμορφη χορεύτρια, η οποία έχει μία κόρη που αρνείται να μιλήσει για δύο χρόνια. Κάποια μέρα ακούει θορύβους δίπλα από το υπόγειο και καταλαβαίνει  ότι προετοιμάζεται μία ληστεία.

Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ

Τα θρίλερ που έρχονται από την Ισπανία δεν είναι πλέον σπάνιο φαινόμενο, όμως αυτά που φτάνουν από τις ισπανόφωνες χώρες, την Νοτίου Αμερικής, δεν είναι τόσο συχνά. Σε αυτή την ταινία αναγνωρίζουμε τη στιβαρότητα του λόγου. Ο σκηνοθέτης της ξεκίνησε το 1994 να γράφει σενάρια και να τα σκηνοθετεί, πρώτα με ταινίες μικρού μήκους και με τηλεοπτικές δουλειές και μετά με ταινίες μεγάλου μήκους. Οι τρεις πρώτες του ταινίες μεγάλου μήκους ήταν κομεντί, με αυτή εδώ την ταινία αλλάζει ρότα και πλέει πλέον σε νερά, εκ πρώτης άποψης, άγνωστα για αυτόν.

Φαίνεται όμως ότι ξέρει πολύ καλά να κάνει την ανάλυση και τη σύνθεση του λόγου, να αναλύει τη δομή που αναπτύσσεται από την ιδέα μέχρι την πρώτη σεναριακή γραφή και μετά να κάνει τη σύνθεση. Το θέμα είναι όμορφο για να κάνει μία ταινία όπου το μυστήριο, η αγωνία, ο τρόμος, οι έντονες ψυχολογικά καταστάσεις θα συνυπάρχουν. Αυτό το καταλαβαίνει ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος και προσπαθεί να εκμεταλλευτεί αυτή την ευκαιρία. Ξέρει ότι δε θα πρέπει να είναι εικονολάγνος, αλλά να συνδυάζει την εικόνα με την εκφορά του λόγου, αυτά τα δύο στοιχεία να υποστηρίζει το ένα το άλλο σε τέτοιο βαθμό που να βγαίνει στο θεατή το συναίσθημα του τρόμου και της αγωνίας αβίαστα.

Τα καταφέρνει πολύ καλά, μερικές φορές καταφεύγει σε εύκολες λύσεις, αλλά ο κανόνας είναι η όμορφη ανάπτυξη του λόγο του κινηματογράφου. Η φωτογραφία ακολουθεί το κανόνα, σκοτεινή όταν πρέπει, καθοδηγεί το βλέμμα που θα πάει, αιχμαλωτίζει τη στιγμή και την προσφέρει ξαφνικά. Η ταινία «Στο τέλος του τούνελ» μας βάζει σε αυτόν τον υπόκοσμο χωρίς να τον εξορκίζει, αλλά βλέποντάς τον σαν ένα μέρος της κοινωνίας, ένα κομμάτι της που είναι αόρατο σε εμάς, αλλά υπάρχει. Δε λειτουργεί διδακτικά, απλά περιγράφει καταστάσεις και τις προσφέρει σε εμάς που μας αρέσει και μας ενδιαφέρει να γνωρίσουμε την άλλη κοινωνική πτυχή του κόσμου μας, έτσι σαν κάθαρση.

Βλέπεται ευχάριστα, η σκηνοθεσία της είναι προσεγμένη, η χρήση της μουσικής είναι λελογισμένη, οι ηθοποιοί παίζουν πολύ πειστικά, ο ανάπηρος άντρας τραβά πάνω του το μίτο του μυστηρίου, τα άλλα «παράξενα» γεγονότα, όπως το κορίτσι που αρνείται να μιλήσει, σα μία υστερική αντίδραση, τραβούν αυτή την αφήγηση του παράλυτου και πονεμένου άντρα, για να τη φτάσουν σε μία  σεναριακή κορύφωση στο τέλος.

Περισσότερες πληροφορίες για τους συντελεστές και τα τεχνικά χαρακτηριστικά: διαβάστε εδώ.

Share this

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή