Σοφία Δημοπούλου: «Μέσα στο παρελθόν βρίσκονται όλες οι απαντήσεις για το παρόν και το μέλλον μας…»

  • Συνέντευξη της ΣΟΦΙΑΣ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ στην ΙΩΑΝΝΑ ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΥ

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα, με καταγωγή από ένα χωριό κοντά στην Πάτρα, τα Λουσικά. Κατάφερε να συνδυάσει δύο τομείς φαινομενικά αταίριαστους. Μηχανικός και συγγραφέας.

Όπως σημειώνει και η ίδια: 

«Όσο ήμουν στο υπουργείο Περιβάλλοντος μελετούσα την αποκατάσταση  παλιών διατηρητέων κτιρίων. Καθένα με την ιστορία του, καθένα με τη δική του μνήμη. Ο χρόνος, αδυσώπητος γερνάει τα κτίρια όπως και τους ανθρώπους. Έτσι, μέσα απ’ το γράψιμο που ήταν πάντα η μεγάλη μου αγάπη προσπαθώ να τον ξορκίσω, να κρατήσω τις δικές μου μνήμες  ζωντανές…»

Περισσότερες πληροφορίες για τη Σοφία Δημοπούλου και το συγγραφικό της έργο, θα βρείτε στην ιστοσελίδα της.

Με αφορμή την κυκλοφορία του νέου της βιβλίου με τίτλο «Πώς υφαίνεται ο χρόνος» από τις Εκδόσεις Ψυχογιός, παραχώρησε στο Times News τη συνέντευξη που ακολουθεί.

 


  • «Πώς υφαίνεται ο χρόνος»;

Με πάθη, με λάθη, με όνειρα, με διαψεύσεις, με αγώνα, με χαρά, με λύπη, με ό,τι τέλος πάντων χαρακτηρίζει την ανθρώπινη ζωή και την εξέλιξή της στο χρόνο.

  • Πιστεύετε ότι υπάρχουν ομοιότητες της εποχής εκείνης που εξελίσσεται η δράση του μυθιστορήματος με την εποχή μας;

Η εποχή εκείνη που τώρα μας φαίνεται μακρινή, είχε πολλά κοινά στοιχεία με την σημερινή. Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Η οικονομική κρίση, οι πτωχεύσεις, η πολιτική και κοινωνική παρακμή, ήταν θέματα που απασχολούσαν και τότε όπως και τώρα τον κόσμο. Μάλιστα τότε, το 1893, είχαμε και την πτώχευση της Ελλάδας. Και τότε όπως και τώρα, οι άνθρωποι πέρασαν πολύ γρήγορα και απότομα από την εποχή της ευημερίας σε μια εποχή δύσκολη και επώδυνη. Η μόνη διαφορά ήταν στα εσωτερικά ερείσματα των ανθρώπων. Οι άνθρωποι είχαν ελπίδα και οράματα που τους έδιναν τη δύναμη να ξεπεράσουν τα προβλήματα. Σήμερα έχουμε χάσει αυτά τα στηρίγματα, χάνοντας μαζί και τον προσανατολισμό μας. Το ζητούμενο είναι να αντλήσουμε διδάγματα από το παρελθόν για να σπάσει ο φαύλος κύκλος και τα πράγματα να εξελιχθούν επιτέλους γραμμικά προς τα εμπρός. Στο χέρι μας είναι να αξιοποιήσουμε επιτέλους τις παρελθούσες εμπειρίες μας.

  • Η θέση της γυναίκας, κατά τη γνώμη σας, έχει αλλάξει μέσα στο πέρασμα των χρόνων επί της ουσίας;

Μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα οι γυναίκες περιορίζονταν σε εργασίες βοηθητικές, δίχως δυνατότητα επαγ­γελματικής εξέλιξης και καταξιώνονταν μόνο μέσα από ένα καλό γάμο. Η βιομηχανική επανάσταση άλλαξε τις μεθόδους της παραγωγής κι έτσι άλλαξε και η θέση της γυναίκας. Έτσι, στα τέλη του 19ου αιώνα εμφανίζονται σιγά-σιγά οι πρώτες δασκάλες, μεταφράστριες, ποιήτριες και συγγραφείς. Σήμερα οι γυναίκες έχουμε κατακτήσει τα αυτονόητα· εργασιακή και κοινωνική ισότητα, ισονομία και ελευθερία που φάνταζαν θέματα μακρινά το 19ο αιώνα.

Έχουμε καταφέρει ασφαλώς πολλά, οι κυρίαρχες όμως κοινωνικές αντιλήψεις για τους ρόλους, πολλές φορές εμποδίζουν την επίτευξη ουσιαστικής ισότητας ανάμεσα στα δυο φύλα. Οι περισσότερες κοινωνίες ακόμα είναι δομημένες ανδροκρατικά και οι γυναίκες πρέπει να αποδεικνύουμε κάθε φορά πως αξίζουμε. Επιπλέον, πρέπει να αποκτήσουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας και στις δυνατότητές μας για να μπορούμε να διεκδικούμε πάντα τις ίσες ευκαιρίες.

  • Τι σημασία έχει το παρελθόν στο παρόν και στο μέλλον μας;

Μέσα στο παρελθόν βρίσκονται όλες οι απαντήσεις για το παρόν και το μέλλον μας. Μέσα από τα παρελθόντα τραύματα αλλά και τα θαύματα, τα περασμένα λάθη, αλλά και τα σωστά μας, μπορούμε να βγάλουμε συμπεράσματα για να χαράξουμε τη ρότα της ζωής σε όλα τα επίπεδα. Οι εμπειρίες του παρελθόντος είναι ένα εργαλείο και σαν τέτοιο πρέπει να το αντιμετωπίζουμε, δίχως να κολλάμε σε γεγονότα και συναισθήματα. Εξάλλου, τι χρησιμότητα άλλη μπορεί να έχει η επιστροφή στα περασμένα εκτός από τη συνειδητοποίηση της εμπειρίας μας;

  • Ποια βιβλία έχουν αποτελέσει σταθμό στη ζωή σας;

Πολλά και διαφορετικά. Και καθώς ό,τι έχω γράψει είναι λιγότερα από αυτά που έχω διαβάσει, καθόρισαν κατά πολύ τη σκέψη μου και τον τρόπο μου να εκφράζομαι με τα γραπτά μου. Απ’ όλα όσα διάβασα μια μικρή ψηφίδα υπάρχει μέσα μου.

  • Πώς ξεκινήσατε το γράψιμο;

Έγραφα από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Με τα γραπτά μου μπορούσα πάντα να εκφράζω σκέψεις και συναισθήματα, μπορούσα να καταλάβω λίγο καλύτερα τον κόσμο. Ήμουν κλειστό και συνεσταλμένο παιδί και το γράψιμο με απελευθέρωνε πάντα. Κατάφερα να οργανώσω τη δουλειά μου όμως και να εκδώσω βιβλία μου μόλις τα τελευταία χρόνια, δεδομένου ότι έχω μια πολυμελή οικογένεια και μια απαιτητική δουλειά.

  • Ποίηση ή πεζογραφία; Ποιο είδος σας εκφράζει περισσότερο;

Η ποίηση είναι η μεγάλη μου αγάπη. Με υποχρεώνει να αναμετρηθώ με τα συναισθήματά μου. Ξεκίνησα και η ίδια εξάλλου γράφοντας ποιήματα. Η πεζογραφία με αναγκάζει σε μια καταβύθιση στον πυρήνα της ανθρώπινης ύπαρξης κι αυτό με ενθουσιάζει. Για να χτίσεις χαρακτήρες πρέπει να γνωρίσεις σε βάθος την ανθρώπινη ψυχή και τις ατέλειές της. Έπειτα, είναι ένα στοίχημα με τον εαυτό μου κάθε φορά, να παραμείνω πειθαρχημένη σε μια σταθερή δομή που απαιτεί το μυθιστόρημα. Και τα δυο είδη τα αγαπώ πολύ, συστηματικά όμως ασχολούμαι πια με τον πεζό λόγο.

  • Τί αποτελεί για σας πηγή έμπνευσης για τη γραφή σας;

Τα πάντα που προδίδουν την ατέλεια της ανθρώπινης ύπαρξης. Ιστορίες ανθρώπων που άκουσα, απλά καθημερινά περιστατικά, κάτι που μου διηγήθηκαν, εμπειρίες δικές μου ή τρίτων. Οι ιστορίες δεν τελειώνουν ποτέ γιατί γεννιόνται μέσα από τη μεγάλη περιπέτεια της ανθρώπινης ζωής.

  • Μία φράση που σας χαρακτηρίζει;

« Όλο και καλύτερα». Είμαι φύση αισιόδοξος άνθρωπος.


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΙ ΕΔΩ:

The following two tabs change content below.
ΙΩΑΝΝΑ Ν. ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΥ

ΙΩΑΝΝΑ Ν. ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΥ

Η Ιωάννα Ν. Λαγκαδινού είναι θεατρολόγος: Δραματική Σχολή «Νέο Ελληνικό Θέατρο Γιώργου Αρμένη» και Τμήμα Θεατρικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχει εργαστεί ως ηθοποιός, βοηθός σκηνογράφου και βοηθός σκηνοθέτη στα έργα «Ποιός ανακάλυψε την Αμερική» της Χρύσας Σπηλιώτη, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Ιωάννου [ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας & Κομοτηνής], και «Μη γελάτε, είναι σοβαρό» του Noel Coward, σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Βαλτινού [Θέατρο Βρετάνια], κ.λπ. Επίσης έχει συνεργαστεί με το θεατρικό περιοδικό «Δρώμενα», με άρθρα και μεταφράσεις. Έκανε μελέτη για το Μεσαιωνικό Θέατρο και μετέφρασε το αγγλικό μεσαιωνικό έργο «Νώε» του Wakefield Master (συνεργασία: Αριάδνη Λιγνού-Τσαμαντάνη).

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή