Σπύρος Μιχαλόπουλος: «Η μόνη μας σωτηρία είναι η Τέχνη…»

  • Συνέντευξη του ΣΠΥΡΟΥ ΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΥ στην ΙΩΑΝΝΑ ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΥ

“Το Ελληνικό Θέατρο βρίσκεται σε μια διαρκή αναζήτηση που θυμίζει σπιράλ. Φέρνει κύκλους που συγκλίνουν προς το κέντρο και κάποια στιγμή θα βρεθεί σε αδιέξοδο…”, υποστηρίζει ο Σπύρος Μιχαλόπουλος, που φέτος σκηνοθετεί το έργο του Περικλή Κοροβέση «Tango Bar» στο Θέατρο Άβατον κάθε Πέμπτη και Κυριακή.

Ο Σπύρος Μιχαλόπουλος γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Πρέβεζα. Έφυγε για σπουδές στην Πολωνία, με αρχικό σκοπό να γίνει χημικός μηχανικός. Όμως η μοίρα είχε άλλα σχέδια για εκείνον, καθώς τον κέρδισε ο κλάδος της σκηνοθεσίας. Γυρνώντας από τις σπουδές του, μπήκε κατευθείαν στο χώρο του θεάματος, σκηνοθετώντας ταινίες, σειρές, διαφημιστικά σποτ, video clip, αλλά και θέατρο.

Για το έργο «Tango Bar» αλλά και για την προσωπική του διαδρομή στο χώρο δίνει απαντήσεις στη συνέντευξη που παραχώρησε στο Times News.

 

  • Γιατί γίνατε σκηνοθέτης;

Σκηνοθέτης δεν γίνεσαι ποτέ. Ο Σκηνοθέτης είναι σαν τον ζωγράφο, τον συγγραφέα, τον μουσικό… Προσπαθείς να εκφραστείς με κάποιο μέσο, που στη περίπτωση του σκηνοθέτη είναι η δημιουργία ενός δικού του κόσμου μέσα από το θέατρο ή το σινεμά. Είναι μια διαδικασία, που στο τέλος της φέρνει στο φως το βαθύτερο Είναι σου.

  • Κινηματογράφος ή θέατρο;

Έχει να κάνει πάντα με τον τρόπο που θέλεις να εκφραστείς. Είναι δύο διαφορετικά στη φύση τους είδη. Δύο διαφορετικές προσεγγίσεις της όποιας Αλήθειας. Εξαρτάται ποιο θα είναι το όχημά σου που θα φέρει προς τα έξω αυτό που θέλεις να πεις. Φυσικά, αν έχεις καταφέρει να κάνεις κα τα δύο, όπως εγώ, τότε η επιλογή είναι πιο δύσκολη. Προσωπικά θα επέλεγα το Θέατρο γιατί είναι κάτι πιο ζωντανό από το σινεμά, αλλά επειδή και στις δύο περιπτώσεις έχεις να κάνεις με ερμηνείες και υποκριτική, θα ήταν πολύ δύσκολο να τα ξεχωρίσω. Το σινεμά σου δίνει τη δυνατότητα- με το μοντάζ, να διορθώσεις κάποια λάθη σου πράγμα που το θέατρο δεν συγχωρεί. Οπότε για έναν σκηνοθέτη το ζητούμενο θα πρέπει να είναι η έκφραση με όποιο μέσο επιλέξει.

  • Μπορείτε να μου πείτε κλασικά έργα που θέλετε να σκηνοθετήσετε;

Υπάρχουν έργα που λατρεύεις. Υπάρχουν έργα που είναι κλασσικά και άλλα που είναι σε δοκιμασία λόγω νεότητας τους. Στα κλασσικά έργα έχουν ειπωθεί τα πάντα, με όλους τους τρόπους. Στα σύγχρονα έργα όχι ακόμη Σαν σκηνοθέτης πρέπει να βρω το έργο που θα είναι πιο κοντά σ’ αυτό που θέλω να πω. Πάντα όμως θα ήθελα να σκηνοθετήσω τη Μήδεια ή τις Βάκχες από αρχαίο δράμα ή τον Γκοντό του Μπέκετ.

  • Σε τι κατάσταση βρίσκεται σήμερα το ελληνικό θέατρο – σε άνθηση ή όχι;

Το Ελληνικό Θέατρο βρίσκεται σε μια διαρκή αναζήτηση που θυμίζει σπιράλ. Φέρνει κύκλους που συγκλίνουν προς το κέντρο και κάποια στιγμή θα βρεθεί σε αδιέξοδο. Το τελευταίο διάστημα όλο και λιγότερα έργα Ελλήνων συγγραφέων ανεβαίνουν, ενώ υπάρχει κορεσμός από το ξένο ρεπερτόριο, που δεν είναι κατά τη γνώμη μου πάντα τόσο αξιόλογο. Τα επίπεδα παραγωγής χαμηλά έως ανύπαρκτα, με αποτέλεσμα να στηρίζεται όλο το οικοδόμημα σε καλές προσπάθειες αλλά με πολύ χαμηλό αντίκτυπο. Το τελευταίο φαινόμενο στις μεγάλες σκηνές είναι η βιογραφία μουσικών. Βασίζεται στο συναίσθημα που φέρνει το μουσικό τους έργο, ενώ στην ουσία είναι ανύπαρκτη η θεατρική δομή.. Ή στον εκβιασμό του συναισθήματος, μέσα από ιστορίες που μυρίζουν μελαγχολία.

  • Η οικονομική κρίση έχει επηρεάσει τη λειτουργία του;

Όπως σε όλες τις εκφράσεις της καθημερινότητας μας, ετσι και το θέατρο έχει πληγεί από την κρίση. Και πριν την κρίση θα έλεγα τα πράγματα δεν ήταν και τόσο καλά. Οι εκατοντάδες παραστάσεις δεν φέρνουν κόσμο. Ο κόσμος συγκεντρώνεται στις μεγάλες σκηνές, οι οποίες για να επιβιώσουν ανεβάζουν έργα που θα έχουν δεδομένη επιτυχία χωρίς να νοιάζονται για την ποιότητα. Η κρίση ξεκαθάρισε λίγο τα πράγματα, αλλά ανέδειξε και τις αδυναμίες…

  • Πιστεύετε ότι το θέατρο κινδυνεύει από εξωγενείς παράγοντες (π.χ. τηλεόραση ή ένδεια οικονομική) ή από τους ίδιους τους ανθρώπους του θεάτρου;

Το θέατρο κινδυνεύει από τους ανθρώπους του και μόνο. Η τηλεόραση που όλοι βρίζου είναι η φυσική συνέχεια των ελληνικών ταινιών του 60. Και τότε οι πρωταγωνιστές των ταινιών έκαναν θιάσους για να εξαργυρώσουν την κινηματογραφική τους αίγλη. Έτσι και τώρα διάττοντες αστέρες της τηλεόρασης κάνουν ή συμμετέχουν σε παράγωγες θεατρικές για να στηρίξουν τον κόσμο τους, που θα διατηρήσει το κασέ τους. Λογικό μου φαίνεται σε μια βιομηχανοποίηση του θεάματος. Δεν πρέπει να μας εκπλήσσει. Το θέατρο κινδυνεύει όμως από τους ανθρώπους του γιατί γίνεται εσωστρεφές και παραγοντικό .Δημιουργεί κυκλώματα και κλίκες, που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, θα επιβιώσουν σε ένα βάλτο. Κρίμα μόνο στα έρημα βατραχάκια που θα πέσουν στο βάλτο την ώρα που τα βουβάλια θα παλεύουν. Και λέγοντας βουβάλια εννοώ τους παράγοντες που διοικούν μεγάλες σκηνές, κρατικές ή όχι, που θα επιλέξουν κάτι από τον στενό δικό τους κύκλο, αφού έτσι και τα ίδια θα αυτοπροσδιορίζονται στο βάλτο. Αυτό δημιουργεί το σπειροειδές φαινόμενο του αυτοεγκλωβισμού.

  • Υπάρχουν σημαντικά νεοελληνικά έργα;

Κάθε χρόνο βγαίνουν δεκάδες νέα έργα: Άλλα εκδίδονται, άλλα μένουν σε συρτάρια περιμένοντας να ανέβουν σε μια σκηνή. Πολλά από αυτά είναι δυνατά. Ποιος όμως θα τολμήσει να προτείνει έναν άγνωστο, άλλα ταλαντούχο συγγραφέα στο Εθνικό Θέατρο; Δύσκολο. Ποιος εκδοτικός οίκος θα τολμήσει να εκδώσει έναν τέτοιο συγγραφέα ώστε να φτάσει στα χέρια ενός σκηνοθέτη; Ποιος παραγωγός θα τολμήσει να ανεβάσει ένα τέτοιο έργο, ρισκάροντας χρήμα και φήμη; Αυτά είναι εμπόδια για έναν νέο συγγραφέα ή σκηνοθέτη που θα μείνει εκτός σκηνής μέχρι να βρεθεί κάποιος που θα κάνει μια μικρή ομάδα και θα πειραματιστεί. Έργα υπάρχουν πολλά και αξιόλογα. Βήμα δεν υπάρχει.

  • Παλιότερα έλεγαν ότι το θέατρό μας μπορεί να επιζήσει και να προοδεύσει εφόσον έχουμε καλό νεοελληνικό θεατρικό έργο. Συμμερίζεστε αυτή την άποψη;

Πιστεύω ότι το θέατρο θα επιζήσει και θα προοδεύσει εφόσον υπάρχουν ανοιχτόμυαλοι άνθρωποι μέσα σ’ αυτό. Έχουμε καλό ελληνικό θέατρο. Πρέπει όμως να έχουμε και την υποτυπώδη πρόσβαση σ αυτό.

  • Το έργο του Περικλή Κοροβέση πόσο σύγχρονο είναι και γιατί;

Το έργο του Κοροβέση είναι διαχρονικό. Μιλάει για αξίες και σταθερές στη ζωή, που και αύριο θα είναι επίκαιρες. Μιλάει για την επιτυχία και αποτυχία, τον φόβο και τη λογική, μιλάει για την φιλία, μιλάει για τον πόνο του καλλιτέχνη.

  • Ποιες είναι οι αρετές του έργου;

Οι αρετές του έργου είναι η απλότητα, ο ρεαλισμός, η αυστηρή και λιτή δομή του. Τα ξεκάθαρα νοήματά του χωρίς φιοριτούρες και εντυπωσιασμούς.

  • Πώς ήταν η συνεργασία σας με τους ηθοποιούς;

Εξαιρετική. Η συνεργασία βασίστηκε στον κοινό μας στόχο. Στον σεβασμό στο κείμενο και στις ιδέες του έργου.

  • Ποιο είναι το επίπεδο των ηθοποιών σήμερα – πιστεύετε ότι βγαίνουν αρκετά εξοπλισμένοι από τις δραματικές σχολές;

Κάθε χρόνο βγαίνουν εκατοντάδες ηθοποιοί από τις Σχολές. Η προσφορά είναι τεράστια και η ζήτηση χαμηλή. Οι σχολές στο όνομα του κέρδους βγάζουν σωρηδόν νέους ηθοποιούς που τους αφήνουν στη τύχη τους. Σε κάποιες γίνεται δουλειά σε κάποιες όχι. Ο ηθοποιός έρχεται με φόρα και πέφτει πάνω σε τοίχο. Εκεί φαίνεται η άγνοια του, εκεί ακριβώς φαίνεται η αδυναμία της εκπαίδευσής του. Μπορεί να ξέρει απέξω όλο τον Ευριπίδη, αλλά δεν έχει ιδέα πώς παίζει κάποιος μπροστά στη κάμερα. Αυτό σημαίνει ότι η εκπαίδευσή του είναι ελλιπέστατη. Από εκεί και πέρα πρέπει μόνος του να παλέψει και να προσπαθήσει να βρει άκρη. Συνήθως, γίνονται ομάδες θεατρικές που προσπαθούν να διαμορφώσουν την κατάστασή τους. Πολλές φορές εκεί βλέπεις και κάποια ταλέντα, που χάνονται όμως στην αφάνεια…

  • Θεωρείτε ότι υπάρχει πρόβλημα θεατρικής παιδείας;

Όπως σε όλα στην Ελλάδα έτσι και στο θέατρο υπάρχει πρόβλημα θεατρικής παιδείας. Ας δούμε λίγο ποιοι διδάσκουν στις Σχολές. Το 80 τοις εκατό είναι άνθρωποι του χώρου που έχουν από μόνοι τους πρόβλημα παιδείας. Δεν υπάρχουν καθηγητές θεατρολογίας με πτυχίο, σπάνια περίπτωση. Δεν υπάρχουν δομές, δεν υπάρχουν Ακαδημίες.. Όλα διδάσκονται στο πόδι, με αποτέλεσμα οι ηθοποιοί να είναι ελλιπείς σε γνώσεις και εκπαίδευση.

  • Ποιο κατά τη γνώμη σας είναι το ιδανικό κοινό;

Δεν υπάρχει ιδανικό κοινό. Υπάρχει κοινό για κάθε έργο. Άλλο το κοινό της τραγωδίας, άλλο του Μπέκετ. Ιδανικά το κοινό είναι ο άμεσος κριτής του έργου και της απόδοσής του. Εξάλλου δουλειά του σκηνοθέτη είναι το έργο να ακουστεί σε όποιο κοινό είναι από κάτω.

  • Πόσο μας χρειάζεται το θέατρο στις δύσκολες μέρες που περνάμε;

Η μόνη μας σωτηρία είναι η Τέχνη στις μέρες μας. Το θέατρο μέσα από τους αιώνες έδειξε ότι εξακολουθεί να λυτρώνει, να ψυχαγωγεί (με την ακρίβεια του όρου), να δείχνει δρόμους, να μιλάει για νοήματα μικρά και μεγάλα. Είναι η απόδραση από τη μιζέρια μας.

  • Μία φράση που σας χαρακτηρίζει;

Όλα είναι πιθανά, κι αν όχι θα γίνουν.


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΙ ΕΔΩ:
Περικλής Κοροβέσης: «Tango Bar» στο θέατρο Άβατον
The following two tabs change content below.
ΙΩΑΝΝΑ Ν. ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΥ

ΙΩΑΝΝΑ Ν. ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΥ

Η Ιωάννα Ν. Λαγκαδινού είναι θεατρολόγος: Δραματική Σχολή «Νέο Ελληνικό Θέατρο Γιώργου Αρμένη» και Τμήμα Θεατρικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχει εργαστεί ως ηθοποιός, βοηθός σκηνογράφου και βοηθός σκηνοθέτη στα έργα «Ποιός ανακάλυψε την Αμερική» της Χρύσας Σπηλιώτη, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Ιωάννου [ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας & Κομοτηνής], και «Μη γελάτε, είναι σοβαρό» του Noel Coward, σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Βαλτινού [Θέατρο Βρετάνια], κ.λπ. Επίσης έχει συνεργαστεί με το θεατρικό περιοδικό «Δρώμενα», με άρθρα και μεταφράσεις. Έκανε μελέτη για το Μεσαιωνικό Θέατρο και μετέφρασε το αγγλικό μεσαιωνικό έργο «Νώε» του Wakefield Master (συνεργασία: Αριάδνη Λιγνού-Τσαμαντάνη).

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή