«Σταγόνες ζωής», συλλογικό μυθιστόρημα, εκδόσεις Σκαθάρι | Βιβλιοκριτική

by Πέτρος Γαργάνης
  • Γράφει ο ΠΕΤΡΟΣ ΓΑΡΓΑΝΗΣ

«Σταγόνες ζωής», συλλογικό μυθιστόρημα, εκδόσεις Σκαθάρι. (Τάσος Αγγελίδης Γκέντζος, Κωνσταντίνα Αμπατζή, Ανθή Θεοχαροπούλου, Σοφία Λαπουρίδου, Ολυμπία Παλληκαρίδου, Εύα Στόικου, Στέλλα Σωτήρκου).

ΣΤΑΓΟΝΕΣ ΖΩΗΣΕίμαστε οι μνήμες μας. Βιώματα και αναμνήσεις, ανεξίτηλα του χρόνου σημάδια που φέρουμε καθημερινά, ως αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού μας. Ίσως και ο ίδιος ο εαυτός μας.

Πρόκειται για καταχωρήσεις που μας περιγράφουν με ακρίβεια, αδύνατον να τις διαγράψουμε, θέτοντας σε συνεχή και διαρκή δοκιμασία αντοχές και αντιστάσεις. Ανέφικτο να τις αγνοήσουμε, κάτι που εκ των πραγμάτων αποδεικνύεται σαν μια μάταιη προσπάθεια, εύλογα καταδικασμένη στην αποτυχία.

Μπορούμε βέβαια να υποκριθούμε, ή να υπαινισσόμαστε κάτι άλλο από αυτό που είμαστε. Όμως δεν τα καταφέρνουμε εξίσου καλά στην αντιπαράθεση με την αλήθεια. Ως εκ τούτου, η βέβαιη ανάγκη της ισορροπίας μέσα από τη διαδικασία της ωρίμανσης, ούτε εύκολη δύναται, πόσο μάλλον ανώδυνη. Βαρύ συνήθως το φορτίο, απόλυτα εξατομικευμένο, καθορίζει την ύπαρξη του καθενός χωριστά, με μεσάζοντα τον χρόνο που μας υπενθυμίζει, δοθείσης συχνής ευκαιρίας, τον απαρέγκλιτο κανόνα της μεταβλητότητάς του.

Πάντοτε, θαρρώ ρευστοί και όχι στέρεοι, προσπαθούμε να καλύψουμε κενά και ελλείψεις μας, ακολουθώντας τρόπους και κανόνες που εξελίσσουμε, ή που πιο απλά τους αποδεχόμαστε ανεπιφύλακτα ως δεδομένους.

Όμως η βασική επιλογή του συμβιβασμού, σπανίως οδηγεί στη λύτρωση, παρά μόνο σε μια εύθραυστη συναίνεση. Έτσι, η αναπόφευκτη σύγκρουση και αντιπαράθεση με το ατομικό του καθενός κατεστημένο, επιδρά και παρεμβαίνει σαν ανελαστικός όρος, ο μόνος που θα μας επέτρεπε την αναμονή στις αίθουσες των μεταβατικών σταθμών της ζωής. Πρόκειται για το επόμενο ταξίδι, το επόμενο μικρό ή μεγάλο βήμα.

Το αεροδρόμιο του Μονάχου αυτοπροτείνεται φύση και θέση για τον ρόλο αυτού του μεταβατικού σταθμού. Μια πολύβουη αποθήκη ψυχών που διαπραγματεύονται τον προορισμό τους, αναγκασμένων ταυτόχρονα να περιμένουν την ανακοίνωση της επόμενης πτήσης, που ελπίζουν να τους αφορά. Η έντονη χιονόπτωση καθυστερεί, αναβάλει, δεν ακυρώνει όμως το ταξίδι.

Οι γυναίκες της ιστορίας, περιμένουν και αυτές αποκλεισμένες στο αεροδρόμιο, επιθυμώντας την απόδραση, την διαφυγή. Κυρίως να ξεφύγουν από τα βάρη που φέρουν, δίχως να ξέρουν όμως τον τρόπο. Υποθέτουν, τολμούν ή συμβιβάζονται, καταφεύγουν στην ακρότητα, στην υπερβολή. Ανέτοιμες αλλά συνειδητοποιημένες, μη έχοντας πλέον εναλλακτική, δοκιμάζονται εγκλωβισμένες στο αποστειρωμένο αλλά και νοσηρό περιβάλλον, προσπαθώντας κατ’ αρχήν να κυριαρχήσουν στους εαυτούς τους. Ψάχνουν όμως για πολύτιμους συμμάχους και συμπαραστάτες. Ψηλαφούν τα ίχνη και τα σημάδια που θα επέτρεπαν το επόμενο βήμα, καθώς αντιλαμβάνονται υποσυνείδητα ή και ενσυνείδητα, ότι αυτό αποτελεί υποχρέωση για την επιβίωσή τους. Ένα ρίσκο που δεν δύναται να αποφύγουν, ούτε και να αγνοήσουν.

Σ’ αυτήν την έντονη διαδικασία στην οποία συνηγορούν ακραία γεγονότα, δημιουργούνται και διαμορφώνονται σχέσεις ζωής που δραστικά θα καθορίσουν το μέλλον. Σχέσεις αλληλοεξαρτώμενες, επιβολής ή αλληλεγγύης, προσδοκίας ή εξιλέωσης, με την καθεμιά απ’ τις ηρωίδες πρόθυμη να αναλάβει τον ρόλο της έναντι των υπολοίπων, όσο και απέναντι στην μοίρα που ανερυθρίαστα πλέον τις προκαλεί.

Είναι μια στιγμή επαναπροσδιορισμού, φαινομενικά άσχετου με τις επιλογές τους, απόλυτα συμβατού όμως με τις επιθυμίες τους, έστω και αν δείχνει βίαιος, επιθετικός, ανάρμοστος. Στην πραγματικότητα όμως είναι το έναυσμα, η αφορμή να τολμήσουν διεκδικώντας ελευθερία και ανεξαρτησία, από όλα όσα τις εγκλωβίζουν. Ερωτεύονται, συγχωρούν, συμφιλιώνονται, ισορροπούν. Έτσι, αυτές οι σταγόνες ζωής που αναζητούν για να καταπραΰνουν με την υγρασία τους σώματα και ψυχές, μετατρέπονται σε καταιγίδα, που θα αφήσει σύντομα τη θέση της στον ήλιο, στη θαλπωρή του φωτός.

Το τυχαίο δεν υφίσταται ούτε και ανήκει στη φαρέτρα του μυθιστορήματος. Τα πάντα δομημένα με ακρίβεια και συνεπή αυθορμητισμό, εκτίθενται με την θεαματική πλοκή εξαρτώμενη από τις προθέσεις και το ύφος των συγγραφέων. Δεν απουσιάζει η έκπληξη ούτε το ανεπάντεχο. Με ξεκάθαρη τη διάθεση εμβάθυνσης στους χαρακτήρες, ο μύθος, καίτοι πλήρης ευρημάτων και ιδεών, δεν αποτελεί αυτοσκοπό, παρά μόνο υποστηρίζει ως ευφάνταστο συμπλήρωμα το άρτιο αυτό ψυχογράφημα. Άλλωστε, δείχνει και είναι καταρχήν επιλογή η εστίαση στα πρόσωπα, στον εσωτερικό κόσμο των ταλαιπωρημένων ηρωίδων, με εμφανή ταυτόχρονα την απουσία του διδακτισμού, της επιφανειακής κρίσης και κριτικής.

Έτσι, οι ολοζώντανοι, ολόφρεσκοι θεατρικοί διάλογοι, αυτοτελώς δημιουργικοί, εκθέτουν κρυστάλλινα αυτή την αναμέτρηση και δοκιμασία με τα βάρη που φέρουν οι απογυμνωμένες πλέον οι ηρωίδες. Και στο τέλος αυτές κερδίζουν πολλά περισσότερα από όσα φαντάζονται, απολαμβάνοντας με σύνεση ότι ακριβώς τους αναλογεί, ότι τους προσφέρεται, αλλά και ότι οι ίδιες προσφέρουν.

The following two tabs change content below.
Πέτρος Γαργάνης
Ο Πέτρος Γαργάνης, γεννημένος και μεγαλωμένος στην Θεσσαλονίκη καταγόμενος από την Φλώρινα, με μουσικές κατά βάση σπουδές στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης, ασχολήθηκε με την λογοτεχνία, την λογοκριτική και την αρθρογραφία συνεργαζόμενος με διάφορα έντυπα και εφημερίδες. Συγγραφέας της νουβέλας Μια γειτονιά είμαστε από τις εκδόσεις του Παρατηρητή.
Πέτρος Γαργάνης

Τελευταία άρθρα απόΠέτρος Γαργάνης (δείτε τα όλα μαζί)

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή