Στέλιος Χαλκίτης: Μάργκινους Μόριους

by Times Newsroom 1

Γραμμένο αρχικά στα ελληνικά, πρωτο-εκδόθηκε το 2012. Έχει λάβει επαίνους από ακαδημαϊκούς και αποτελεί Best Seller Με δεύτερη έκδοση στην Ελλάδα κυκλοφορεί μεταφρασμένο σε Αγγλία και Αμερική.

Μια σύγχρονη περιπέτεια οδυσσειακών διαστάσεων. Aν και είναι ένα έργο μυθοπλασίας, είναι ένας θησαυρός απόκρυφης γνώσης o οποίος απαιτεί από τον αναγνώστη να την αποσπάσει σαν πολύτιμα πετράδια μέσα από υπόστρωμα της πλοκής, ένα εγχείρημα που είναι αδύνατο να επιτευχθεί με μια ανάγνωση.

Η γνώση αποκαλύπτεται μέσα από ένα συναρπαστικό ταξίδι ξεκινώντας από ένα μικρό νησί του Αιγαίου στην σύγχρονη Ελλάδα, κατόπιν μεταφέρεται στην Αθήνα την πρωτεύουσα, για να συνεχίσει στην Ινδία, στο Άθως την μοναστική πολιτεία, στο Βατικανό, ακόμα και σε απρόβλεπτες καταστάσεις ύπαρξης. Αγγίζει διάφορα ζητήματα της τρέχουσας επικαιρότητας όπως η διαφθορά στην Ελλάδα της κρίσης. Έρχεται αντιμέτωπο με οντολογικά θέματα τα οποία πυροδοτούν τα ταξίδια του βασικού ήρωα.

Ο Οδυσσέας είναι ένας ήρωας, που μας παραπέμπει σε εκείνον του Ομήρου και μοιράζονται την ίδια θέληση στην επίτευξη του στόχου του, ο οποίος είναι να εκπληρώσει το πνευματικό, νοητικό και συναισθηματικό πεπρωμένο του παρ’ όλα τα εμπόδια, πολιτικά, ηθικά και θρησκευτικά. Υπερβαίνει τα στεγανά του φύλου, της θεολογίας, της φυλετικότητας, του χώρου και του χρόνου.

Η Λου είναι η οδηγός του Οδυσσέα που τον συντροφεύει μέσα στη μεταμόρφωσή του. Είναι κόρη ενός μεγιστάνα της ναυτιλίας. Έχει το προβάδισμα στην προσωπική της αναζήτηση. Ο δάσκαλός τους, ο Βεράκιος, ένας μοναχός στο Άγιο Όρος, είναι ένας σοφός γέροντας ο οποίος αναγνώρισε τις δυνατότητές τους και τους εκπαίδευσε. Υπάρχουν επίσης πολλοί άλλοι χαρακτήρες, το ίδιο ενδιαφέροντες. Ο συγγραφέας καταφέρνει να γοητεύσει τον αναγνώστη και να τον καταστήσει μάρτυρα του έπους του βασικού ήρωα.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

 «…..– Φέρ’ τον, φέρ’ τον να τον δω…

Η Ελισάβετ ψιθύρισε αδύναμα και ξεθωριασμένα τις λέξεις πίσω από τη μάσκα οξυγόνου. Την τράβηξε από το πρόσωπό της και την έβγαλε.

– Μη, μη τη βγάζεις, πρέπει να τη φοράς! είπε η αδελφή της και προσπάθησε να την ξανατοποθετήσει.

Εκείνη όμως κούνησε γρήγορα το κεφάλι της με δυσφορία. Ήθελε αντί για οξυγόνο να αναπνεύσει την ανάσα του, να κλέψει τη ματιά τού γιου της, του Οδυσσέα της.

Ταλαιπωρήθηκε πολύ από τη μάστιγα της θλίψης και του πόνου. Αλλά μήπως ήτανε η μόνη, η πρώτη ή η τελευταία; Τόσες και άλλες τόσες ανθρώπινες υπάρξεις, μιλιούνια ολόκληρα, στριμώχνονται στην ουρά για να αντιμετωπίσουν το ελεεινό ανελέητο έλεος του καρκίνου. Εκείνη όμως, όποια σειρά και να ’χε, δεν την ενδιέφερε. Απλά πονούσε, υπέφερε, βασανιζόταν.

Τώρα αδύναμη και εξαϋλωμένη από τις χαμένες μάχες υποχρεώνεται να δεχτεί την ήττα της. Νικήθηκε…

– Είναι σκληρό αυτό που θα σας πω, αλλά δεν έχει ζωή πάνω από δυο-τρεις μέρες. Πάρτε την στο σπίτι, θα ’ναι καλύτερα κοντά σας, πρότεινε συμβουλευτικά ο Διευθυντής της Παθολογικής Κλινικής.

Όσο πόνο σκορπά αυτή η «καβουρίνα», τόση αξιοπρέπεια κλέβει από τους ανθρώπους και την κηδεύει πριν από το σώμα. Γι’ αυτό η καημένη η Ελισάβετ δεν ήθελε επισκέπτες. Ντρεπόταν για λογαριασμό τής καταραμένης ασθένειας που την είχε καταντήσει αγνώριστη και της κράτησε θέση από πολύ νωρίς μακριά από τους ζωντανούς.

Τους τελευταίους δύο μήνες στο νοσοκομείο του νησιού ζούσε με οξυγόνο. Οι όγκοι που είχε στον λαιμό δεν της άφηναν πολλά περιθώρια. Την έπνιγαν. Από το στήθος στους λεμφαδένες, εκεί πάρθηκε η απόφαση να καταδικαστεί.

Ο μικρός, μόλις τον φώναξαν, έτρεξε αμέσως κοντά της και βρήκε τη θέση του στην αγκαλιά της. Εκείνη τον έσφιξε με χέρι πονεμένο, μελανιασμένο από τα τρυπήματα και τους ορούς. Τα δάκρυά της κύλαγαν αργά και έφταναν στο φωτεινό προσωπάκι του μικρού.

– Γιε μου, πρόλαβε να πει.

Μόνο αυτό.

Μονάχα αυτό; Μα εκείνη ήθελε τόσα για το παιδί της… Να τον δει να μεγαλώνει, να γίνεται παλικάρι, άντρας, με τις αξίες που τον ανάθρεψε…κι αυτή… να σταθεί πιο πέρα, να ξαποστάσει καμαρώνοντάς τον.

Πόσο γρήγορα γκρεμίζεται με μιας ένα όνειρο κτισμένο πέτρα-πέτρα!

Ο μικρός της χάιδευε το πρόσωπο γερμένος πάνω της.

Η στιγμή έσταζε δάκρυα και σιωπή. Τα βλέφαρά της βάραιναν. Έφευγε. Κι εκείνος εκεί, αυτόπτης μάρτυρας της παλιαρρώστιας που την έπαιρνε για πάντα μακριά του.

Βουτηγμένοι στην απόγνωση η θεία του η Δήμητρα και άλλοι συγγενείς τρέχουν κοντά για να τον απομακρύνουν. Αντιστέκεται σαν αγρίμι και τους σπρώχνει.

– Άφησεεέ μεεε, δεν πέθανε, κοιμάται… Ξύπνααααα… και χτυπά με δύναμη το στήθος της μάνας του.

Μωβ σκηνές, φωνές οδύνης γέμισαν τον χώρο και την ψυχή τού επτάχρονου παιδιού.

Είδαν και έπαθαν να τον πείσουν να βγει από το δωμάτιο για να την ετοιμάσουν. Δεν έφυγε, δεν απομακρύνθηκε καθόλου, έμεινε εκεί, κάθισε πλάι της όλη νύχτα. Τη χάιδευε, την κοιτούσε, της μιλούσε και παραμιλούσε. Δεν ήθελε να την αφήσει μόνη της. Καταλάβαινε πως δεν θα την ξανάβλεπε, μα πιο πολύ τώρα, αυτή τη στιγμή, τον πόναγε που θα κρύωνε εκεί που θα την έβαζαν. Δεν ήθελε να κρυώνει η μάνα του και ξέσπαγε σε λυγμούς. Έβλεπε μόνο τη μορφή της. Δεν υπήρχε τίποτε άλλο γύρω του!

Έπιανε κάποιες κουβέντες:

– Ξεκουράστηκε…

– Ναι, τέτοια μάνα δεν υπήρχε…

– Έτσι ήθελε ο Θεός και την πήρε κοντά του, έλεγαν και ξανάλεγαν.

Μα εκείνος θύμωνε με τον Άγιο Θεό και αγρίευε με τους ανθρώπους. Ξαφνικά, μια επιθυμία σαν φλόγα πετάχτηκε από μέσα του: «Θα αναστηθείς όπως ο Χριστός».

Μάταια όμως. Γρήγορα κατάλαβε ότι αυτά λέγονται, μα δεν γίνονται. Εκείνο που άργησε όμως να εννοήσει είναι πως δεν υπάρχει χωρισμός στην αληθινή αγάπη. Αντέχει και πέρα από τον θάνατο. Είναι κουβέντες που διακόπτονται μα δεν τελειώνουνε ποτέ…»

Στέλιος Χαλκίτης

Ο Στέλιος Χαλκίτης είναι συγγραφέας. Γεννήθηκε στην Κάλυμνο όπου ζει, εργάζεται και συγγράφει. Κατά τη διάρκεια των εγκύκλιων σπουδών του, αλλά και αργότερα, σε μια προσπάθεια να βρει απαντήσεις στις υπαρξιακές του ανησυχίες, ταξίδεψε σε Ινδίες, Θιβέτ, Ιμαλάια, Άγ. Όρος κλπ.

Επί σειρά ετών αρθρογραφούσε σε ελληνικές εφημερίδες για πολιτικά, φιλοσοφικά και κοινωνικά θέματα, υποστηρίζοντας με θέρμη τα ανθρώπινα δικαιώματα, την ισότητα των γυναικών και την ισότητα εν γένει, όπως και την ανάγκη αναθεώρησης πάσης φύσεως βεβαιοτήτων. Συχνά προσκαλείται σε πνευματικά ιδρύματα, φιλοσοφικά συμπόσια ή άλλες εκδηλώσεις όπου δίνει διαλέξεις φιλοσοφικού ή ψυχολογικού χαρακτήρα που τυγχάνουν μεγάλης αποδοχής από το ευρύ κοινό και μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας

Μέχρι τώρα έχουν εκδοθεί τα βιβλία του…

«Μάργκινους Μόριους», 2012, εκδόσεις Ζήτη, Θεσσαλονίκη, που έχει κάνει ήδη δεύτερη έκδοση (2015)

«Ο Λούσηρος», 2013, εκδόσεις Ζήτη, Θεσσαλονίκη

«MARGINUS MORIUS», 2014, Vanguard Press, Μεγάλη Βρετανία

«ANTE TRACTATUM ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ», 2015, εκδόσεις Ρώμη, Θεσσαλονίκη

«De Profundis, Αναμάρτητοι Έρωτες», 2017, εκδόσεις Πηγή, Θεσσαλονίκη

Το «ANTE TRACTATUM ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ» διδάσκεται στοΤμήμα Φιλοσοφίας και Παιδαγωγικής της Φιλοσοφικής Σχολής του Α.Π.Θ. Επίκειται η έκδοση ενός θεατρικού έργου με τίτλο «Κατά Στριμόθεον Απόψεις» και άλλων βιβλίων που ήδη γράφονται.

Ο συγγραφέας Στέλιος Χαλκίτης είναι…

Μέλος της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών

Μέλος της Συντακτικής Επιστημονικής Επιτροπής του περιοδικού Φιλοσοφίας και Λογοτεχνίας Substantia Philosophica

Περισσότερα για τον συγγραφέα και τα βιβλία  του μπορείτε να βρείτε στον προσωπικό του ιστότοπο http://www.chalkitis.gr/

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή