Στις λαϊκές των Χριστουγέννων…!

by Πέτρος Γαργάνης
  • Γράφει ο ΠΕΤΡΟΣ ΓΑΡΓΑΝΗΣ

Παραδοσιακά, δεν ήταν τα εμπορικά καταστήματα που κάλυπταν το τυπικό αγοραστικό ενδιαφέρον της οικογενείας μου κατά τη διάρκεια της εορταστικής περιόδου, αλλά παρέμεναν οι λαϊκές αγορές, με σαφή προσανατολισμό τη σίτιση και όχι φυσικά την ένδυση.

Ούτως ή άλλως εκείνες τις εποχές, οι ακμάζουσες βιοτεχνίες με τα υποκαταστήματα τους, ηδύνατο να ικανοποιήσουν πληρέστατα, χάριν και της μετριοπαθούς και λελογισμένης τιμολογιακής πολιτικής τους, ανάγκες και ματαιοδοξία  πελατών, κυρίως δε, πελατισσών! Αξέχαστες μου’ χουν μείνει οι συνοικιακές μπουτίκ – Ιερά της Haute Couture, με τις γκλάμουρ, κατά κανόνα ζωντοχήρες ιδιοκτήτριές τους, να προσθέτουν μια ελιτίστικη νότα στη θεματική της γειτονιάς!

Όμως η διαδικασία της λαϊκής αγοράς, είχε ένα επιπλέον και καθοριστικότατο ρόλο για τη ανήλικη ζωή μου : Τον σωφρονισμό!

Συνέβαινε κατά την επίμαχη διάρκεια των εορτών να παραδίδονται και οι έλεγχοι προόδου των νεαρών μαθητών, οι οποίοι και  σαν σφουγγάρι ρουφούσαν όσα συναρπαστικά διδάσκονταν στις γεμάτες από δίψα για γνώση, αίθουσες των σχολείων! Προφανώς, δεν με αφορούσε ούτε και με περιέγραφε η ως άνω προσέγγιση, καθόσον ελάχιστα φιλομαθής, οπότε μοιραία στερώντας το δικαίωμα της υπερηφάνειας απ’ τον πατέρα μου, περισσότερο για να με εκδικηθεί αυτός, παρά γιατί θα του φαινόμουν πραγματικά χρήσιμος, με κουβαλούσε στις λαϊκές αγορές με πρόφαση την επικουρική μου παρουσία στην όλη διαδικασία. Περαιτέρω δε, το δεκαπενθήμερο των γιορτών το περνούσα στο μαγαζί του, σαν μια πρώτη και βίαιη, προδήλως τιμωρητική, επαφή με την πραγματική οικονομία και τους όρους της ελεύθερης αγοράς!

Μιλάμε για τον απόλυτο εφιάλτη, αγοραφοβικός, διότι, απ’ τα μικράτα μου, έτσι όπως αγωνιωδώς περιφερόμουν ανάμεσα στο πλήθος εκλιπαρώντας το ελάχιστο έλεος που παρόλα αυτά ήξερα ότι δεν μου άξιζε! Επιπλέον, προσθέτοντας κίνητρα για τον σωφρονισμό μου, μ’ έβαζε να κουβαλάω βρωμερά πράσα κι άλλες επαχθέστατες πρασινάδες, δοκιμάζοντας τις νεανικές μου αντοχές, μήπως και φιλοτιμούμουν για τους βαθμούς μου.

Εις μάτην όμως. Παρά το γεγονός της πρόσκαιρα ειλικρινούς μου μεταμέλειας και το πλήθος των  υποσχέσεων που γενναιόδωρα έως απεγνωσμένα παρείχα, δεν άλλαξε κάτι το ουσιαστικό όσον αφορά την ακαδημαϊκή μου πορεία! Κάποιες  παροδικές εκλάμψεις δεν ηδύνατο να αναστρέψουν το ήδη και κατά πολύ επιβαρυμένο κλίμα, με τους δασκάλους και τους καθηγητές μου να εκφράζουν την οδύνη τους : Κάποτε με επιείκεια, συνήθως με σφοδρότητα, καθώς με  ενεργό το λαμπερό πρότυπο απ’ το δεδικασμένο του υπέρ το δέον αριστούχου μεγαλύτερου αδερφού μου, αδυνατούσα να αποφύγω και να απεμπλακώ από τις συντριπτικά εις βάρος μου συγκρίσεις! Εντάξει, δεν ήμουν και τόσο χάλια, αλλά το αυτό δεδικασμένο δεν συνηγορούσε σε μιας ηπίας μορφής αντιμετώπισή μου!

Με τα χρόνια, μεγαλώνοντας οι ανάγκες της οικογένειας, η παρουσία μου στις λαϊκές καθίστατο όντως αναγκαία, με αρκετά επιπλέον καθήκοντα και υποχρεώσεις, χωρίς όμως ανάλογα  δικαιώματα, καθώς ουδέποτε μου αποδόθηκε η τιμή για την επιλογή προϊόντων, ένα δικαίωμα που κρατούσε κατ’ αποκλειστικότητα για τον εαυτό του ο πατέρας μου, καίτοι συχνά εξέφραζε αγανακτισμένος την πεποίθηση ότι  τον πιαναν κορόιδο οι επιτήδειοι έμποροι! Σε κάποιες ελάχιστες περιπτώσεις και μόνον, μου παραχωρήθηκε αυτό το προνόμιο, κάτι επίσης μάταιο και χωρίς άλλωστε να το διεκδικήσω επιτακτικά, μια και οτιδήποτε πραγματεύονταν στους πάγκους, απείχε κατά πολύ από τη ζώνη των ενδιαφερόντων μου.

Όμως, ως γνωστόν, έχει ο καιρός γυρίσματα, σαν φάρσα, ενίοτε ξεκαρδιστική. Παρά το γεγονός ότι κατανοώ και συνηγορώ απόλυτα στην εν γένει απέχθεια για την αριστεία εκ μέρους του Υπουργείου Παιδείας, πιθανόν λόγω αναλόγων βιωμάτων της ηγεσίας του, την αυτή μέθοδο σωφρονισμού, καίτοι άνευ αντικειμένου, εφαρμόζω πλέον κι’ εγώ όταν τα πεπραγμένα του νεαρού υιού μου δεν πληρούν των προαπαιτούμενων για την ανέφελη μεταξύ μας συμβίωση! Τουλάχιστον έτσι εξηγούσε και ο πατέρας μου όταν βάναυσα διέκοπτε τον ένοχο ύπνο μου για να τον συνοδεύσω απ’ τα χαράματα στην λαϊκή! Νομίζω, ότι ακολουθώντας πηγαία  τις μνήμες του παρελθόντος σαν συνήθεια του παρόντος, δεν αποχωρίζομαι ποτέ τα αγαπημένα πρόσωπα που αναπόφευκτα έχασα, μοιραία απώλεια του χρόνου. Ενδόμυχα ίσως να επιθυμώ ματαιόδοξα την ίδια απόδοση τιμών για μένα εκ μέρος των κληρονόμων μου! Όπως και να ‘χει  όμως, καλά Χριστούγεννα!  

The following two tabs change content below.
Πέτρος Γαργάνης
Ο Πέτρος Γαργάνης, γεννημένος και μεγαλωμένος στην Θεσσαλονίκη καταγόμενος από την Φλώρινα, με μουσικές κατά βάση σπουδές στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης, ασχολήθηκε με την λογοτεχνία, την λογοκριτική και την αρθρογραφία συνεργαζόμενος με διάφορα έντυπα και εφημερίδες. Συγγραφέας της νουβέλας Μια γειτονιά είμαστε από τις εκδόσεις του Παρατηρητή.

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή