Τ.Σ. Έλιοτ: Marina | Μάτια που τελευταία είδα σε δάκρυα | Ο άνεμος πετάχθηκε στις τέσσερις η ώρα

by Times Newsroom 1

Thomas Stearns Eliot

Marina

Quis hic locus, quae
regio, quae mundi plaga?

Τι θάλασσες, τι ακτές, τι γκρίζοι βράχοι και τι νήσοι
Τι νερό παφλάζοντας την πλώρη
Και οσμή του πεύκου και η κίχλη απ’ την ομίχλη ψαλμωδώντας
Τι είδωλα ξαναγυρνούν
Ω κόρη μου.

Αυτοί που ακόνιζαν το δόντι του σκύλου, σημαίνοντας
Θάνατο
Αυτοί που αστράπτουν απ’ την δόξα του κεκράχτη, σημαίνοντας
Θάνατο
Αυτοί που στέκονται στον σταύλο της αυτάρκειας, σημαίνοντας
Θάνατο
Αυτοί που υποφέρουν την έκσταση των ζώων, σημαίνοντας
Θάνατο

Έγιναν επουσιώδεις, ανάχθηκαν στον άνεμο,
Ένα χνώτο πεύκου και η δασολάλητη ομίχλη
Μ’ αυτή την χάρη, διαλύθηκαν κατάλληλα.

Τι πρόσωπο είν’ αυτό, πιο λίγο φωτεινό και φωτεινότερο
Κι ο παλμός στο χέρι, πιο λίγο δυνατός και δυνατότερος
Δοσμένο ή δάνειο; απώτερο από τ’ άστρα κι εγγύτερο απ’ το μάτι

Ψίθυροι και χαμόγελα μεταξύ φύλλων κι ανυπόμονων ποδιών
Υπό τον ύπνο, που όλα τα νερά εκβάλλουν,
Μποπρέσο σκασμένο από πάγο, σκασμένη από κάψα μπογιά,
Έκανα τούτο, ξέχασα
Και θυμούμαι,
Η αρματωσιά δειλή και σάπιο καραβόπανο
Μεταξύ ενός Ιουνίου κι ενός άλλου Σεπτεμβρίου.
Έκανα τούτο, ανήξερα, μισοσυνειδητός, αγνώριστος, δικό μου.
Το πίσω πέτσωμα διαρρέει, θέλουν στούπωμα οι αρμοί.
Αυτό το σχήμα, το πρόσωπο, η ζωή
Ζώντας να ζεις σ’ έναν κόσμο χρόνου πέραν μου· ας
Αποσύρω την ζωή μου για ζωή, την λαλιά μου για το αλάλητο,
Το ξυπνημένο, χείλη χωρισμένα, την ελπίδα, τα νέα πλεούμενα.

Τι θάλασσες, τι ακτές, τι γρανιτώδεις νήσοι προς τα ξύλα μου
Και η κίχλη απ’ την ομίχλη προσκαλώντας
Κόρη μου.

T. S. Eliot" by Cecil Beaton | Thomas Stearns Eliot, OM (Order of ...

Μάτια που τελευταία είδα σε δάκρυα

Μάτια που μόλις κοίταξα σε δάκρυα
Του χωρισμού
Στ’ ονειρικό βασίλειο του θανάτου
Η χρυσή οπτασία ξαναπροβάλλει
Βλέπω τα μάτια μα όχι τα δάκρυα
Του οδυρμού.

Αυτός είναι ο δικός μου οδυρμός
Μάτια που δεν θα δω και πάλι
Μάτια της κρίσης
Μάτια που δεν θα δω παρά
Στην θύρα του θανάτου, άλλο βασίλειο
Που όπως αυτό
Τα μάτια συνεχίζουν λίγο, ενώ
Λίγο ακόμη, δάκρυα συνεχίζουν
Και μας χωρίζουν.

NPG P591; T.S. Eliot - Portrait - National Portrait Gallery

Ο άνεμος πετάχθηκε στις τέσσερις η ώρα

Ο άνεμος πετάχθηκε στις τέσσερις η ώρα
Ο άνεμος πετάχθηκε κι έσπασε τις καμπάνες
Αιωρούμενος ανάμεσα ζωής και πεθαμού
Εδώ στ’ ονειρικό βασίλειο του θανάτου
Η ξύπνια ηχώ της ταραγμένης μάχης
Είν’ όνειρο ή κάτι άλλο
Όταν η επίφαση του μαυρισμένου ποταμού
Είν’ ένα πρόσωπο που ιδρώνει δάκρυα;
Μέσ’ απ’ τον μαύρο ποταμό κοίταξα
Την φωτιά να σείεται με ξένες λόγχες.

  • Τ.Σ. Ελιοτ, Άπαντα τα ποιήματα. Ελληνική μετάφραση-εισαγωγή: Αριστοτέλης Νικολαΐδης. Εκδόσεις Κέδρος. Αθήνα 1984

T.S. Eliot (Author of The Waste Land and Other Poems)

Ο Thomas Stearns Eliot γεννήθηκε στον Άγιο Λουδοβίκο του Μισούρι, στις ΗΠΑ, το 1888 από πουριτανή αριστοκρατική οικογένεια διαπρεπών επιστημόνων και ανατράφηκε με τις αρχές του παππού του που ήταν θεολόγος. Σπούδασε στην Ακαδημία Σμιθ της Μασαχουσέτης, βραβεύτηκε με χρυσό μετάλλιο στα λατινικά από την Milton Academy. Σπούδασε τέσσερις γλώσσες: ελληνικά, λατινικά, γαλλικά, γερμανικά και συνάμα μεσαιωνική ιστορία, συγκριτική φιλολογία και ιστορία νεώτερης φιλοσοφίας. Παρακολούθησε επίσης μαθήματα φιλοσοφίας στο Χάρβαρντ από τον Μπ. Ράσελ, το 1914 καθώς και σανσκριτική και νεώτερη ινδική φιλοσοφία. Γνώστης της γαλλικής φιλολογίας επιδόθηκε στην ποίηση. Το 1915 ο Έλιοτ εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο παραδίδοντας μαθήματα σε σχολεία και αργότερα διορίστηκε στη Lloyd’ s Bank του Λονδίνου όπου εργάστηκε οχτώ χρόνια. Η ποίηση του κατατάσσεται σε πέντε περιόδους. Η πρώτη περίοδος (1909-1919) περιλαμβάνει τα ποιήματα: “Το τραγούδι της αγάπης του Άλφρεντ Προύλφροκ”, “Το πορτραίτο μιας κυρίας”, “Πρελούδια”, κ.ά. Η δεύτερη περίοδος (1920-1925) περιλαμβάνει τα ποιήματα: “Γερόντιον”, “Ιπποπόταμος”, “Η έρημη χώρα”, κ.ά. Στην τρίτη περίοδο ανήκουν “Οι άδειοι άνθρωποι”, ενώ στην τέταρτη περίοδο (1927-1934) περιλαμβάνονται τα ποιήματα: “Το ταξίδι των Μάγων”, “Ένα τραγούδι για τον Συμεών”, “Animula”, “Βράχος”, κ.ά. Στην πέμπτη περίοδο (1935-1942) ανήκουν τα “Τέσσερα κουαρτέτα”. Τα θεατρικά του έργα είναι τα “Φονικό στην εκκλησιά” (“Murder in the Cathedral”), “Sweeny Agonistes”, “Κοκτέιλ πάρτυ” κ.ά. Ως δημοσιογράφος και κριτικός έδωσε αξιόλογα δείγματα. Από το 1922 που ήταν εκδότης του περιοδικού “Κριτήριον” σκοπό είχε να δημιουργήσει μια θέση για τις νέες τάσεις της λογοτεχνίας και την κριτική. Στα δοκίμια και τις μελέτες ανήκουν: “Η παράδοση και το ατομικό ταλέντο”, 1919, “Η χρήση της ποίησης και η χρήση της κριτικής”, 1933, “Σημειώσεις για τον ορισμό της κουλτούρας”, 1948, “Ποίηση και δράμα”, 1951, κ.ά. Το 1948 τιμήθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Πέθανε στις 4 Ιανουαρίου 1965. (http://www.biblionet.gr)

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΙ ΕΔΩ:

Τόμας Στερνς Έλιοτ: Ένας από τους σημαντικότερους ποιητές του 20ού αιώνα

Τ.Σ. Έλιοτ: Φονικό στην εκκλησιά

Αριστοτέλης Νικολαΐδης: ψυχίατρος και λογοτέχνης

Σχετικά Άρθρα

Leave a Comment

* By using this form you agree with the storage and handling of your data by this website.

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή