Site icon Times News

Τα καλύτερα έρχονται καλπάζοντας

ΝΙΚΟΣ Χ. ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΣ

Τα καλύτερα έρχονται καλπάζοντας

ΤΟΝ ΟΚΤΩΒΡΙΟ, πέρυσι, βγήκε η τελική απόφαση πως θα οδηγηθώ σε ίδρυμα ή ξενώνα. Είμαι μόνη με το σκυλί, δεν γιορτάζω τίποτα πλέον, μόνον το φαγητό του σκυλιού και το δικό μου σκέφτομαι. Κι αυτό το σκυλί πεινάει πολύ.

Θυμήθηκα το λάθος που είχε κάνει παλιά ένας ψυχασθενής υπεύθυνος του οικονομικού της υπηρεσίας μας, που τελικά ο καημένος αυτοκτόνησε. Είχε, κατά λάθος, βάλει 3 χιλιάδες ευρώ αναδρομικά που ήταν να πάρω εγώ, με την εφαρμογή του νέου μισθολογίου που είχε φτιάξει ο τότε υπουργός, τα έβαλε τα λεφτά στην τέως γενική γραμματέα, όταν αυτή είχε ήδη λήξει από γενική γραμματέας, και ζούσε στην πατρίδα της τη Λακωνία.

Δεν με πίστευαν στην τράπεζα, την τότε Εμπορική Τράπεζα, πως δεν τα είχα πάρει τα 3 χιλιάρικα και μου λέγανε να πάω να κάνω ενημέρωση του λογαριασμού, γιατί σίγουρα θα τα είχα πάρει τα λεφτά και απλώς δεν το ήξερα. Με την πολλή γκρίνια στον υπεύθυνο του οικονομικού, που μετά από 2-3 χρόνια αυτοκτόνησε, βρέθηκε το λάθος. Και παρόλο που πήρα τα τρία χιλιάρικα, έγινε μετά άλλο λάθος στη φορολογική μου δήλωση, αφού τα τρία χιλιάρικα με ανέβασαν φορολογική κλίμακα κι έτσι την επόμενη χρονιά μου ήρθε φόρος πάνω από 2-3 χιλιάρικα, τα οποία πλήρωνα σε δόσεις την εφορία.

Ο υπεύθυνος οικονομικού, μετά από τόσα τρελά οικονομικά λαθάκια, πήρε μετάθεση για την Αθήνα. Αργότερα μπήκε σε ψυχιατρείο στον Πειραιά για λίγο, μετά παντρεύτηκε, αλλά παρά ταύτα, εκεί που νόμιζαν όλοι πως επιτέλους έγινε καλά, βρήκε τρόπο και προμηθεύτηκε μέσω ίντερνετ μια καραμπίνα, πήγε στο άδειο θέατρο της Πέτρας στην Πετρούπολη, στα νταμάρια δηλαδή, και αυτοπυροβολήθηκε.

***

Περίμενα την 20ή Ιουλίου στο γραφείο το απόγευμα να μου έρθει το καινούργιο μήνυμα για τον λογαριασμό του ΟΤΕ. Περίμενα, περίμενα κι άρχισε να σκοτεινιάζει, οπότε κι εγώ γύρισα σπίτι. Την άλλη μέρα βλέπω να είναι αλλαγμένη η ημερομηνία του μηνύματος που στάλθηκε 20 Μαϊου και αφορούσε τον προηγούμενο λογαριασμό. Εκεί που πρώτα έδειχνε 20 Μαΐου, μετά έδειχνε 22 Μαΐου, οπότε λέω, λογικά 22 Ιουλίου θα βγει ο επόμενος. Δεν άνοιξα όλο το μέιλ να δω τα μικρά γράμματα. Αλλά, πώς μου έκοψε κι άνοιξα τη σελίδα του ΟΤΕ στο λάπτοπ και είδα ότι είχε ήδη εκδοθεί λογαριασμός 20 Ιουλίου, κι ο προηγούμενος ήταν 20 Μαΐου.

Όλα αυτά μου θυμίζουν ένα βιβλίο του Βαρουφάκη που λέει πως ερχόντουσαν γράμματα και φαξ στο υπουργείο Οικονομικών και χανόντουσαν. Τα βρίσκανε λίγες μέρες μετά που είχε περάσει η ημερομηνία που έπρεπε να είχαν απαντήσει.

Ένα άλλο που γράφει ο Βαρουφάκης είναι που τον έστειλε, λέει, ο Τσίπρας στην Αμερική να διαπραγματευτεί με την Κριστίν Λαγκάρντ. Εκεί όχι μόνον κόλλησε 2-3 ώρες στην ασφάλεια του αεροδρομίου JFK και καθυστέρησε στην ώρα του ραντεβού, αλλά μόλις επιτέλους τον αφήσανε από το JFK να μπει μέσα στην Αμερική να πάει να συναντήσει την Λαγκάρντ, του έστειλε μήνυμα στο κινητό του ο Τσίπρας πως… άκυρο, δεν χρειάζεται να διαπραγματευτεί τίποτα, τα είχε κανονίσει όλα ο ίδιος ο Τσίπρας από την Αθήνα. Αλλά ο μπούφος, λέει, πήγε τελικά να συναντήσει την Λαγκάρντ που τον περίμενε, κι έκανε σαν να μην είχε διαβάσει το μήνυμα του αρχηγού του...

Μου είπε ο Δάνος, που είναι παιδικός φίλος του Σαράντου, πως περνούσε χτες από το λιμάνι και στο τελωνείο, δηλαδή στο σημείο από όπου περνάνε υποχρεωτικά οι επιβάτες για το εξωτερικό ή από το εξωτερικό, ένας δεν φορούσε μάσκα. Εννοούσε ο Δάνος πως ούτε ένας δεν φορούσε μάσκα, κι όχι πως μόνον ένας φορούσε μάσκα! Στο τελωνειο, που βρίσκεται στο λιμάνι, δεν συμβαίνει τίποτα αξιόλογο, ανάλογο της λέξης τελωνείο. Απλώς, περνάνε οι επιβάτες των πλοίων.

Τώρα, λέω να δω κανά τούρκικο σίριαλ αγαπησιάρικο, στη διαδικτυακή τηλεόραση που δείχνει κ ετεροχρονισμένες σειρές. Απίθανα τα τουρκικά σίριαλ…

Ξαφνικά μου ήρθε η ιδέα να διαβάσω διαδικτυακά νέα της Κύπρου. Διάβασα, λοιπόν, πως από αύριο έχουν απαγορευτεί οι πτήσεις στην Κύπρο, παρά μόνο για εξαιρετικό λόγο.

Ωραίο το ιμάμ μπαϊλντί.

Την ημέρα που πήγα με τα πόδια στο σούπερ μάρκετ, από εσωτερικό δρόμο, είδα πεταμένα στα χόρτα του δρόμου μια απόδειξη από ιδιωτικό ΚΤΕΟ. Η ημερομηνία της απόδειξης του ΚΤΕΟ ήταν 22/7/2020, αναφερόταν σε αυτοκίνητο ενός Ιωάννη Γ. και το ποσό της απόδειξης ήταν 118,69 ευρώ. Μου έκανε εντύπωση που την βρήκα την απόδειξη πεταμένη στο δρόμο που περπατούσα. Το χαρτί του ιδιωτικού ΚΤΕΟ έλεγε πως εκδόθηκε από κάποιον Σπύρο Γ.

Πήγα και στο νεκροταφείο σήμερα. Έβαλα ένα κοτσάνι από αμπέλι και δυο μικρά άγουρα τσαμπιά στο βάζο. Πάει κι αυτό.

Στη μια γέφυρα του Ποταμού, δίπλα στα τζάμια Καρύδη, έχει ανοίξει σχετικά πρόσφατα ένα μαγαζί με γούνες. Σήμερα που ήμουν ζαλισμένη το παρατήρησα με πολλή περιέργεια. Έχει ονομασία black nava furs beyond expectation. Black nata Black naya κάτι τέτοιο και μετά γράφει furs beyond expectation. Λίγο πιο ψηλά στον Ποταμό, απέναντι από το ξενοδοχείο sunshine, έχει μαγαζί που πουλάει γούνες λέγεται αυτό Chico furs. Άρα τις τραβάει τις γούνες το νησί μας και οι νησιώτες.

Είδα χτες το βράδυ ένα όνειρο, σαν λίγο στενάχωρο. Ήμουν όρθια σε ένα τρένο που έμοιαζε με τον προαστιακό, και πήγαινα με κάτι βαλίτσες όμορφες πολυτελείας, σε στυλ νεσεσέρ, μαζί με μια φίλη μου που έκανε αυτή τουρισμό, πισω στο Χαλάνδρι κι ο αδερφός μου στον προαστιακό μας είχε βοηθήσει να βάλουμε τις σχετικά μικρές βαλίτσες μας πολυτελείας στα ειδικά ραφάκια που έχει ο προαστιακός, από αεροδρόμιο.

Φεύγοντας από το τρένο, κατάλαβα πως κάτι έλειπε. Έλειπαν δυο μικρά βαλιτσάκια σε χρώμα ανοιχτό χακί-εκρού, που ήταν μάλιστα ενωμένα, όπως πολλά νεσεσέρ με καλλυντικά έχουν τσαντάκια ενωμένα ή ενσωματωμένα το ένα στο άλλο. Κι έλεγα στη φίλη μου την τουρίστρια μη τυχόν και τα είδε τα δυο αυτά μικρά τσαντάκια, πολυτελείας, σε ανοικτό κρεμ χρώμα, και μου λέει ότι μάλλον ξεχάστηκαν κατά λάθος μέσα στο τρένο… Στεναχωρήθηκα που χάθηκαν… στο όνειρο βεβαίως.

Από τις εφτάμιση με οχτώ το απόγευμα έχει διακοπή υδροδότησης. Ούτε κλιματιστικό δεν έχω και κάνει ζέστη και ήδη βρωμάω άσχημα. Εννοείται πως δεν είναι σίγουρο ότι πρόκειται για διακοπή νερού σε όλη την περιοχή. Μπορεί να πήγε κανένα παλιόπαιδο και να μου έκλεισε το νερό απο το φρεάτιο στο δρόμο. Όλα είναι πιθανά. Με μια τανάλια υδραυλικού, ο οποιοσδήποτε θα μπορούσε να μου κλείσει το νερό.

Θυμάμαι το ευαγγέλιο της Κυριακής που έλεγε ότι πολλαπλασιάστηκαν δυο ψάρια και πέντε ψωμάκια και περισσέψανε και 12 καλάθια γεμάτα φαγητό! Μα καλά, δυο ψάρια μόνον; Θεέ και κύριε, τόσο δυσεύρετα τα ψάρια από παλιά; Μου φαίνεται πως έχω πρόβλημα ψυχολογικό με τα νούμερα.

Χάζευα στο youtube κι έπεσα τυχαία στο Take Five του Dave Brubeck. Πολύ cool jazz. Διαβάζω ότι πολλές από τις συνθέσεις του έχουν γίνει πρότυπα τζαζ, όπως το “In Your Own Sweet Way” και το “The Duke”. Πάντως οι αυτοσχεδιαστικές δεξιότητές του είναι απίθανες.

Παρά την τρομερή ζέστη, είδα ένα αστείο όνειρο χτες, ότι κάτι συνταρακτικό συνέβη στο περιβάλλον και πολλά σπίτια χάθηκαν και γέμισε σκόνη ο δρόμος και μερικοί άνθρωποι έφυγαν από τα σπίτια τους, που χάθηκαν και πήγανε αλλού να μείνουν. Εγώ με τη σκυλιτσα μου, που ήταν σαν μικρό παιδί, και δυο άλλα μικρά παιδιά, πήγαμε να μείνουμε αλλού και μας βάλανε να φάμε παρότι όλο το περιβάλλον ήταν γεμάτο σκόνη. Μας βάλανε να φάμε από ένα πιάτο πήλινο, σαν αυτά τα πήλινα που έχουν για γιουβέτσι, μόνον που δεν ήταν μπολ αλλά ήταν πιάτο ρηχό και το φαγητό ήταν εντυπωσιακό. Είχε σάλτσα λεμονάτου, σαν λεμονάτο κατσικάκι, ή σαν λεμονάτα ρεβύθια στο φούρνο, και μέσα στη σάλτσα είχε λίγες σκόρπιες κομμένες πατάτες, λίγα κρεμμύδια, σκόρδα, και μερικά τοματίνια. Θαύμασα που μας κοροϊδεύανε, και μας βάλανε και τοματίνια μικρά πολυτελείας – για κοροϊδία, προφανώς, και ξύπνησα.

Προ ετών είχα αγοράσει με πιστωτικές κάρτες του Σαράντου και του Μάνθου, ρολόγια χειρός, από τον ρολογά Ιορδάνη. Λίγο μετά, κατακλύστηκε το παλιό e-mail μου, που χρησιμοποιούσα τότε, από άπειρα μηνύματα για ρολόγια. Λες κι ο ρολογάς, είχε δώσει στοιχεία μου σε εταιρείες σχετικά με ακριβά ρολόγια σε εκπτώσεις διαδικτυακές. Μυστήριο μέγα.

Και τότε, παλιά, που ο Σαράντος είχε κουτσοαρχίσει το μεσιτικό του γραφείο, που δεν είχε καν πελάτες, το e-mail του όλο λάμβανε μηνύματα, από δήθεν πλούσιους Αφρικανούς, που είχαν, λέει, χηρέψει κι αυτοί και μάλιστα τύχαινε να είχαν γυναίκα νεκρή, αλλά είχαν πρόβλημα να πάρουν τα λεφτά της νεκρής, γιατι βρισκόντουσαν αποκλεισμένοι σε άλλη ήπειρο. Εννοείται ότι ζητούσαν βοήθεια από τον Σαράντο, για να μπορέσουν να εκταμιεύσουν τα λεφτά και να σταλούν στην Αφρική – στη Νιγηρία, νομίζω.

Θαυμάζω τους έξυπνους ανθρώπους, Αλλά μου αρέσουν οι ευαίσθητες ψυχές! Στις όχθες του ποταμιού του νησιού, λίγο μετά το μικρό ιδιωτικό σχολείο-ειδικής αγωγής-λογοθεραπείας, ένας ιδιώτης έβαλε στο οικοπεδάκι του, μια μικρή λυόμενη προκάτ ιδιωτική εκκλησία ακουμπισμένη σε τρία τσιμεντένια στηρίγματα, κι όλο αναρωτιέμαι, περνώντας από κει, τι τάμα στο Θεό, έκανε ο καημένος αυτός, που ξοδεύτηκε να τοποθετήσει μια μικρή ιδιωτική εκκλησία στο οικοπεδάκι του! Το κτίσιμο το επέβλεπε, μάλιστα, ο απέναντι γείτονάς μου, ο κύριος Ρωμανός. Κάποιο τάμα είχαν κάνει προφανώς μερικοί από τη γειτονιά.

Από επιληπτική κρίση πέθανε τελικά η σκυλίτσα, η Ξανθούλα. Από βαριά επιληπτική κρίση. Το κακόμοιρο. Ψυχούλα κι αυτό. Το θυμάμαι που όταν είχαμε φτάσει στο καθολικό γηροκομείο έβραζε η αναπνοή της – είχε αφρούς. Τελικά, μάλλον, πνίγηκε από το σάλιο της.

Από αυθυποβολή, που δουλεύω τόσον καιρό δίπλα στην υπηρεσία πολιτογράφησης αλλοδαπών, άρχισα να μοιάζω κι εγώ με αλλοδαπή! Από αυθυποβολή…

Τελευταία μου έτυχε τρεις, ίσως και περισσότερες φορές, να δω το ίδιο όνειρο. Νόμιζα στο όνειρό μου, σαν να ήμουν σε παράδεισο και δίπλα μου ήταν ένας πύργος με λίγους ορόφους φωτισμένος στο σκοτάδι. Ξυπνούσα από το όνειρο κι έβλεπα δίπλα μου, στα αριστερά μου, τον τοίχο για πάσο που έχει η κουζίνα εδώ. Μόνον που σε όλα τα όνειρα ο πύργος αυτός ο μεγαλειώδης με τα φώτα ήταν στα δεξιά μου κι όχι στα αριστερά που ήταν το πάσο της κουζίνας.

Η επίθεση στους δίδυμους πύργους παλιά είχε γίνει, νομίζω, ημέρα Τρίτη. Ίσως το μπέρδεψα στο μυαλό μου με την ημέρα που συνήθως επισκεπτόμουνα στο Αιγινήτειο τον ψυχίατρό μου, ημέρα Τρίτη. Ναι, ημέρα Τρίτη είχε πέσει.

Χθες βράδυ, λίγο πριν κοιμηθώ, έβλεπα ταινίες δικές μου, από παλιά που χρησιμοποιούσα βιντεοκάμερα. Μετά, που κοιμήθηκα, νόμισα πως συνεχίζονταν οι ταινίες. Και σαν να είδα σε ταινία τον θείο μου Γιάννη τον άντρα της θείας μου Ασπας στον δεύτερο γάμο του. Ήταν πανέμορφος στο όνειρο αυτό. Ήταν ψηλός, με γαλανά μάτια και φορούσε ένα πλατύ ψάθινο καπέλο. Σαν αστέρι του σινεμά.

Απλώς κοιμήθηκα νωρίς και ξύπνησα νωρίς, πού λέει και το τραγούδι. Και βλέπω τα χαρτιά έτσι χαζά, αφού δεν έχει δουλειά τόσο νωρίς. Βασικά βαριέμαι πρωί-πρωί εδώ μέσα κλειδωμένη.

Μού είπαν χτες στην αστυνομία πως για την υπηρεσία φαίνομαι πως είμαι ακόμα παντρεμένη άσχετα αν ο Σαράντος είναι νεκρός. Απλώς για την αστυνομία φαίνομαι πως είμαι σύζυγος ενός νεκρού!

Είδα χθες βράδυ στο όνειρό μου πως μάλλον δείχνω για την αστυνομία ότι είμαι και μητέρα νεκρών παιδιών. Με βάλανε να συμπληρώσω κάτι κενά τετραγωνακια. Σαν να μυρίστηκα πως αφού θεωρούμαι σύζυγος ενός νεκρού, είναι πιθανόν να θεωρούμαι και μάνα νεκρών παιδιών. Εξάλλου, αφού είμαι κατά βάθος θεότρελη, όλα δυνατά είναι. Είμαι ντιπ αναίσθητη. Να ανησυχώ μη τυχόν και οι ζωντανοί που ξέρω, ξαφνικά αποδημήσουν εις κύριον, οπότε τότε θα θεωρούμαι και συγγενής νεκρών φίλων και νεκρών συγγενών.

Πρέπει, λέει, να πάρω διαζύγιο από τον νεκρό Σαράντο. Με βάλανε, μάλιστα, να συμπληρωσω και το όνομα του πεθερού μου. Και το έγραψα: Αλέξιος Παπατρέχας. Άκου εκεί να με βάλουν να τους γράψω το όνομα του πεθαμένου από το 2009 πεθερού μου! Μετά ήθελαν και το έτος γέννησης του Σαράντου. Το έγραψα κι αυτό: 1958. Από λόγους λεπτότητας δεν ήθελαν την ημέρα και τον μήνα.

Περίεργο μου φαίνεται να θεωρούμαι σύζυγος ενός νεκρού! Πρέπει, λέει, να πάρω διαζύγιο από τον νεκρό για να μην δείχνω πλέον σύζυγος νεκρού.

Πάντως, λογικά, εγώ στις επόμενες εκλογές δεν θα ξαναπάω στο εκλογικό κέντρο της κυράς Ασημένιου, πάνω από το χωριό, αλλά σε άλλο εκλογικό κέντρο. Ο νεκρός θα ψήφισει στο 7ο γυμνάσιο, αν αναστηθεί.

Το συντομότερο δυνατόν θα βγάλω διαβατήριο, δηλαδή ελληνικό διαβατήριο. Μην κατηγορηθώ και για άλλους νεκρούς, ίσως λόγω συνωνυμίας! Στα χωριά εδώ, πολλά άτομα έχουν το ίδιο ονοματεπώνυμο.

Το πρωί θυμόμουνα πού κάτι γνωστοί μού λέγανε παλιά πόσο ευρύχωρο είναι το νεκροταφείο που χωράει και χριστιανούς και ξένους και αλλόθρησκους.

Με κορόιδευαν κάτι άλλοι δίπλα στο γραφείο σήμερα. Και πήρα τρεις μέρες άδεια κανονική. Δεν χρειάζονται λεπτομέρειες στο είδος της κοροϊδίας αλλά πάντως πήρα άδεια. Πόσο εκλεπτυσμενα και ευγενικά με κορόιδευαν χθες στο διπλανό γραφείο… Με ευγένεια πάνω απ’ όλα.

Χτες 15 του μηνός παρέλαβα την νέα αστυνομική μου ταυτότητα. Μου είχαν πει στις 14 του μηνός να πάω να την παραλάβω μετά τις 11.30 το πρωί αλλά είχα ένα άσχημο προαίσθημα για την ώρα. Έτσι έφυγα στις 9 από το γραφείο και πήγα στην αστυνομία στις 10.30 και πήρα την ταυτότητα στις έντεκα παρά. Μετά, γύρισα στο γραφείο, όπου… με κορόιδευαν! Και το άσχημο προαίσθημα επιβεβαιώθηκε.

22 Αυγούστου, ημέρα Σάββατο πρωί, με χτύπησαν άγρια στο δρόμο λίγο πριν φτάσω σπίτι, ενώ περπατούσα με τη σκυλίτσα μου. Μου αρπάξανε με τη βία την Ξανθούλα, λίγες φωνίτσες έβγαλε η καημένη και παραδόθηκε αφού της βάλανε φίμωτρο.

The following two tabs change content below.
Ο Νίκος Λαγκαδινός είναι δημοσιογράφος [ΕΣΗΕΑ]. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Θεατρολογία στο 8ο Πανεπιστήμιο του Παρισιού. Έχει εργαστεί ως συντάκτης και αρχισυντάκτης στην ΕΡΤ [τηλεόραση και ραδιόφωνο], στις εφημερίδες Ελεύθερη Γνώμη, Νίκη, Ενημέρωση, Βραδυνή, Ακρόπολις, Αθηναϊκή. Διηύθυνε την εφημερίδα ΕΞΟΡΜΗΣΗ.
Exit mobile version