Ταπεινές, σημαντικές εκπαιδευτικές στιγμές μου (α)

by Νίκος Τσούλιας
Share this
CERN, Ένας κόσμος μαγείας και γνώσης

Η εκπαίδευση αποτελεί προνομιακό πεδίο για τη διαμόρφωση σημαντικών στιγμών – ιδιαίτερα για εμάς τους εκπαιδευτικούς που αυτή αποτελεί το μεγαλύτερο και πολύ όμορφο μέρος της ζωής μας και ταυτιζόμαστε με το θεσμό του σχολείου. Έτσι, μετά την πρώτη μου αξιολόγηση των πιο σημαντικών εκπαιδευτικών στιγμών μου, προχωρώ σε με αντίστοιχη αξιολόγηση με πιο ταπεινές αναφορές. Είναι όμως λιγότερο σημαντικές; Θεωρώ πως όχι.

Έκδοση των δύο εκπαιδευτικών βιβλίων μου των: «Σε πρώτο πρόσωπο» και «Παιδείας εγκώμιον». Αν και πρόκειται για βιβλία εκπαιδευτικής αρθρογραφίας ήδη δημοσιευμένης, για μένα αποτέλεσαν μια ικανοποιητική ευόδωση του πιο κρυφού και πιο ονειρεμένου ονείρου μου, να γίνω συγγραφέας έστω περιστασιακά. Θυμάμαι τόσο έντονα με τι λαχτάρα και τι χαρά (παιδικής …εικόνας) υπέγραφα τα αντίτυπα ειδικά του πρώτου βιβλίου. Και όταν έγιναν οι παρουσιάσεις τους από υπουργούς των τότε κυβερνήσεων και από ανθρώπους των Γραμμάτων, ένιωσα μια κρυφή ευχαρίστηση που την κάλυπτα με ένα σοβαρό ύφος για να μην προδοθεί η ματαιοδοξία μου ή η φιλοδοξία μου – δεν ξέρω τι από τα δύο ήταν το αντικειμενικό…

Η επίσκεψή μου με το 3ο ΓΕΛ Ζωγράφου στο CERNΉταν η απόλυτα ξεχωριστή εκδρομή με πλούσιο μορφωτικό και επιστημονικό περιεχόμενο. Ένας άγνωστος κόσμος, ο κόσμος των σωματιδίων, μια αδρή γνωριμία με την αρχή του σύμπαντος, η ψηλάφηση ενός μέλλοντος που έρχεται γοργά και ανατρεπτικά, η έκσταση μπροστά σε ένα θαύμα της επιστήμης και της σκέψης του ανθρώπου ήταν το απόλυτα όμορφο στερέωμα της εμπειρίας μας. Είχαμε κάνει καλή προετοιμασία με τη βοήθεια καθηγητών του ΕΜΠ και οι σπόροι της ενημέρωσης και της ερευνητικής γνώσης έπεφταν σε γόνιμο έδαφος, μαθητών, μαθητριών, εκπαιδευτικών!

Η διεξαγωγή έρευνας στα πλαίσια της διδακτορικής μου διατριβής. Η έρευνα στη Μοριακή Βιολογία ήταν το μεγάλο όνειρό μου στα φοιτητικά χρόνια. Στράφηκα προς την εκπαίδευση και το όνειρο παρέμεινε όνειρο. Και όταν μου δόθηκε πλέον η ευκαιρία για την υλοποίηση έρευνας – στην εκπαίδευση αυτή τη φορά και πιο συγκεκριμένα στην Ειδική Αγωγή -, οι παλιοί στομωμένοι πόθοι μου βγήκαν ορμητικοί για να με απελευθερώσουν από τη σκιά ενός ανικανοποίητου βασικού νεανικού μου σκοπού. Η παραγωγή νέας γνώσης – και όχι μόνο η αναπαραγωγή της όπως γίνεται κυρίως στο σχολείο -, η δημιουργία ενός έστω μικρού corpus γνώσης, που είναι απόλυτα δικό μου, δωρίζει μια αίσθηση προσφοράς ότι κάπου συνέβαλες έστω κατ’ ελάχιστο στην ανάπτυξη της επιστήμης.

Η συνταξιοδότησή μου. Ναι, ήταν ένα σοκ. Ήμουν σε μια χαοτική κατάσταση απέναντι σε κάτι εντελώς απροσδιόριστο και αβέβαιο. Η χαρά της κατάκτησης της απόλυτης ελευθερία στη διαχείριση της καθημερινότητάς μου αλλά και – το πιο σημαντικό – της ίδιας της ζωής μου συνυπήρχε με την πίκρα της απώλειας αυτού που μου ομόρφαινε τη ζωή: της διδασκαλίας, του σχολείου, των μαθητών σου. Όσο υπήρχαν μαθητές μου στο λύκειο – εκείνους που είχα στην Α΄ τάξη – και μπορούσα να πηγαίνω και να μπαίνω σε αίθουσα, μια ψευδαίσθηση απλωνόταν στο βαρύ αίσθημα της απώλειας ενός σημαντικού τμήματος της ταυτότητάς μας. Μετά έπρεπε να το πάρω απόφαση. Και η απορία – παράπονο: μα πότε πέρασαν τόσα και τόσα χρόνια από τότε που πρωτοανέβηκα σε πίνακα διδασκαλίας;

Κάθε μάθημα που ενέπνεε και διαπαιδαγωγούσε τους μαθητές μου. Κι όμως, υπήρξαν ξεχωριστές – όχι λόγω της σύνδεσής τους με κάποιο σημαντικό γεγονός – στιγμές που είχαν μεγαλείο και ομορφιά. Ήταν συνηθισμένες ημέρες που το μάθημα ήταν εμπνευσμένο και οι μαθητές δεν μάθαιναν απλώς αλλά ένιωθαν τον μετασχηματισμό της σκέψης τους και τη διαπαιδαγώγηση του χαρακτήρα τους. Ήταν αυτές που με δικαίωναν ως εκπαιδευτικό και μου χάριζαν γενναιόδωρα ομορφιά και γοητεία για την ίδια τη ζωή μου. Γιατί, η σχολική πράξη, η διδασκαλία, η διαπαιδαγώγηση είναι οι απόλυτα ιερές κοινωνικές λειτουργίες.

image

Σαμονί, στο δρόμο για το CERN

image

Παρουσίαση του πρώτου μου βιβλίου, “Σε πρώτο πρόσωπο”

Ν. Λαγκαδινός, Ν. Τσούλιας, Κ. Σκανδαλίδης, Μ. Ζορμπά (τότε Πρόεδρος του Ε.ΚΕ.ΒΙ.), Ν. Χριστοδουλάκης, Δ. Κατσαρής, Στ. Πατάκης

Share this
The following two tabs change content below.
Νίκος Τσούλιας
Ο Νίκος Τσούλιας κατάγεται από την Αυγή Αμαλιάδας. Είναι εκπαιδευτικός στο 3ο Γενικό Λύκειο Ζωγράφου. Έχει εκλεγεί πρόεδρος της ΟΛΜΕ τέσσερις φορές (1996 – 2003) και έχει εκπονήσει διδακτορική διατριβή στην Ειδική Αγωγή. Έχει εκδώσει δύο βιβλία εκπαιδευτικού περιεχομένου τα: “Σε πρώτο πρόσωπο” και “Παιδείας εγκώμιον“. Έχει συνεργαστεί με τις εφημερίδες «Μεσημβρινή» (1980 – 1986) και «Εξόρμηση» (1988 – 1996).Τα τελευταία χρόνια αρθρογραφεί σε εκπαιδευτικά περιοδικά, στην εφημερίδα “Το Άρθρο” και στις εφημερίδες της Ηλείας, “Η Αυγή” και “Η Ενημέρωση”.

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή