Τελικά, ο συνωστισμός επιτρέπεται ή απαγορεύεται;

by Times Newsroom 1
  • Γράφει ο ΑΛΕΞΗΣ ΚΟΛΥΒΑΣ

Είδα φωτογραφίες από μια συναυλία λαϊκής τραγουδίστριας στο Κατράκειο της Νίκαιας. Πατείς με, πατώ σε. Ο ένας πάνω στον άλλο. Στα μέτρα που ανακοινώθηκαν πρόσφατα δεν απαγορεύτηκαν αυτές οι συναυλίες και στις επόμενες θα έχουμε την ίδια εικόνα, ίσως ελάχιστα βελτιωμένη. Είδα επίσης φωτογραφίες από θεατρική παράσταση στο Ηρώδειο. Σχεδόν τα ίδια. Ούτε αυτά απαγορεύτηκαν.

Το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου έχει αρχίσει. Οι θεατές απαγορεύονται. Γιατί; Είμαστε πολίτες δεύτερης κατηγορίας εμείς όσοι προτιμούμε για διασκέδαση και έναν ποδοσφαιρικό αγώνα; Είμαστε κάφροι που θα πέφτει ο ένας πάνω στον άλλον να τον κολλάει κορονοϊό; Τι συμβαίνει αλήθεια; Είναι περίεργο γιατί το ανοιχτό γήπεδο με τα χιλιάδες καθίσματα προσφέρεται πιο πολύ από τους χώρους που ανέφερα πριν, για καλύτερη χωροθέτηση ειδικά αν οι θεατές καλύπτουν το 20% της χωρητικότητας του κάθε γηπέδου, όπως έχουν ζητήσει οι ομάδες.

Γιατί λοιπόν αυτή η διάκριση; Μήπως γιατί εμείς δεν είμαστε «πολιτισμός», όπως αυτοδιαφημίζονται τραγουδιστές, ηθοποιοί, οργανοπαίχτες κ.α.;

Φυσικά αυτά είναι αστειότητες και αυτοί που τα λένε δεν έχουν ιδέα για το τι είναι πολιτισμός. Απλώς έχοντας πολιτική στήριξη κάποιοι με αυτή την περγαμηνή παίρνουν κρατικές επιδοτήσεις. Πολλοί ζουν από αυτές. Δεν υπάρχει όμως καλλιτεχνική και πολιτιστική δημιουργία με κρατικό χρήμα. Ο Μάρκος Βαμβακάρης ανυπέρβλητος καλλιτεχνικός δημιουργός με παγκόσμια απήχηση και αναγνώριση όταν δεν μπορούσε να δουλέψει εξαιτίας της παραμορφωτικής αρθρίτιδας, που έπασχε, δεν ζήτησε καμιά επιδότηση. Με την «σφουγγάρα»* από κουτούκι σε κουτούκι, εξασφάλιζε ένα ξεροκόμματο κυριολεκτικά. Το ίδιο όλοι τους κυνηγημένοι από το κράτος και ολόκληρο το σύστημα εξουσίας μεγαλούργησαν.

Έμενα μια εποχή κοντά με τον Γιώργο Μουφλουζέλη που είχε μεγαλώσει, είχε αποκτήσει πρόβλημα στα δάχτυλα, δεν μπορούσε να παίξει καλά και δεν τον έπαιρναν σε δουλειά. Κάθε πρωί με κασέτες του στο καφενείο προσπαθούσε να πουλήσει καμιά. Αυτή ήταν η «επιδότησή» του. Γενικά μεγάλοι δημιουργοί ειδικά λαϊκού πολιτισμού δεν ήξεραν τη δραχμή του κράτους, αλλά και δεν την διεκδίκησαν, ούτε ισχυρίστηκαν ποτέ ότι αυτοί είναι ο πολιτισμός.

Τώρα οι κρατικές ενισχύσεις έχουν καθιερωθεί σε κανονικές συνθήκες και μόλις χτύπησε τη χώρα η πανδημία άρχισαν οι καταγγελίες, ότι αγνοείται από την κυβέρνηση ο «πολιτισμός», καθώς ο χώρος αυτός δεν ξέρω τι πολιτισμό παράγει, αλλά σαν ψηφοθηρικός οργανισμός διαπρέπει. Χθες διάβαζα δηλώσεις ενός τραγουδιστή που δεν γνώριζα την ύπαρξή του, με τις οποίες κατακεραύνωνε την κυβέρνηση για τα μέτρα και υμνούσε συγκεκριμένο κόμμα.

Υπό το βάρος της πίεσης αυτών των ιδεοληψιών η κυβέρνηση επιτρέπει να υπάρχουν θεατές και να γίνονται συναυλίες και άλλες εκδηλώσεις με πολύ κόσμο και από την άλλη μεριά επειδή ο αθλητισμός δεν δημιουργεί τόση πίεση το πληρώνουν οι φίλαθλοι και οι οπαδοί. Η κυβέρνηση κάνει σοβαρό σφάλμα να έχει δύο μέτρα και δύο σταθμά, κυρίως δε να υποκύπτει σε πιέσεις που έχουν τα χαρακτηριστικά που προανέφερα. Και για να είμαι ειλικρινής, όσο και αν έχω επιθυμήσει να δω τον Ολυμπιακό στο Καραϊσκάκη, θεωρώ ότι στη φάση που βρισκόμαστε με την πανδημία πρέπει να απαγορευτούν όλες οι μεγάλες συναθροίσεις. Και όταν γράφω όλες, εννοώ όλες!

* Το πιατάκι στο οποίο έριχναν οι θαμώνες τα χρήματα για βοήθεια στους καλλιτέχνες που είχαν βιοποριστικό πρόβλημα..

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή