Τι αφήνει πίσω του ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α.;

by Νίκος Τσούλιας

Reading, Henri Fantin-Latour, La lecture, 1877

Ξαφνιάστηκαν. Άλλους υπολογισμούς έκαναν για τις τελευταίες τους κινήσεις· είχαν όλο το καλοκαίρι μπροστά τους και ακόμα πιο πέρα. Αυτό είναι και ένα πρόσθετο τίμημα του λαϊκισμού και της αλαζονείας· να μην κατανοούν την πραγματικότητα.

Και έτσι, τους έπιασε πανικός. «Να τακτοποιηθούν τουλάχιστον τα παιδιά μας και οι στενοί συγγενείς μας». Και σαν αντιπερισπασμό βρήκαν τη λύση, «θα σκορπίσουμε παροχές, να κλείσουμε τα στόματα». Άτιμο πράγμα ο πανικός. Άτακτη η φυγή, να ερημώσουμε το τοπίο να μη βρουν τίποτα οι επελαύνοντες εχθροί.

Τι αφήνει πίσω του ο ΣΥΡΙΖΑ; Ίσως το πιο βασικό να είναι η πτώση του αριστερού λαϊκισμού· κάτι που συνέβη σε όλη την Ευρώπη στις πρόσφατες εκλογές. Καλύτερα ευδοκιμεί αυτός ο ανορθολογισμός στα ακροδεξιά πολιτικά ρεύματα, συνδυαζόμενος με τον εθνικισμό και με το ρατσισμό. Η σχέση του ΣΥΡΙΖΑ με τα σύμβολα της αριστεράς (Καισαριανή, Μακρόνησος, Γλέζος, Μίκης) ήταν σχέση ωμής εκμετάλλευσης και φτηνής επικοινωνιακής πολιτικής.

Υπάρχει ιδεολογική αφήγηση, που χαρακτηρίζει τη διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ; Ποια ήταν τα βασικά του πολιτικά συνθήματα πριν την εξουσία; Αντιμνημόνιο, η κατάργηση του παλιού πολιτικού συστήματος, η αλλαγή της Ευρώπης. Τι συνέβη τελικά; Νέο μνημόνιο και πιο επαχθές και ουρά μνημονιακή με προνομοθέτηση των βασικών στοιχείων της οικονομίας, το παλιό σύστημα είναι ο απόλυτος θριαμβευτής και ισχυρός όσο ποτέ άλλοτε στη μεταπολίτευση και η Ευρώπη πράγματι άλλαξε μετακινούμενη προς τα ακροδεξιά ρεύματα! Συμπερασματικά, η απόλυτη αποτυχία.

Και ποια είναι η ερμηνεία για την αποτυχία; Μας την είπε η κ. Μπαζιάνα μετά την κατάκτησή της στο πανεπιστημιακό χώρο. «Την κυβέρνηση πήραμε – όχι και την εξουσία»! Δηλαδή τι άλλο κρίνεται σε μια κοινοβουλευτική δημοκρατία; Και τι ακριβώς ήθελαν; Προφανώς να ελέγξουν όλα τα μέσα ενημέρωσης (εδώ δεν τα πήγαν και άσχημα ως νεοσταλινιστές), η ΕΡΤ να είναι παραμάγαζο (και τα κατάφεραν…) και οι επιχειρηματίες να είναι προσκυνητές στο υπόγεια του Μαξίμου (και εδώ κάτι έκαναν). Μήπως ήθελαν να αλλάξουν το κοινωνικό σύστημα με έφοδο και μπροστάρηδες τους Τσίπρα, Φλαμπουράρη, Πολάκη, Δούρου, Παπαγγελόπουλο κλπ; Μήπως νόμιζαν ότι θα κάνουν κάτι τέτοιο;

Ποια είναι η σχέση της αριστεράς με τη διακυβέρνηση στη σημερινή συγκυρία; Ας δούμε τα βασικά προτάγματα που ευαγγελιζόταν ο «αντισυστημικός» ΣΥΡΙΖΑ. Ταξική πάλη, εναντίωση στον ιμπεριαλισμό, σύγκρουση με το διεθνές κεφάλαιο, πνοή δημοκρατίας στην πολιτική σκηνή, ενίσχυση του εργατικού κινήματος.

Και οι… απαντήσεις του κυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ: ταξικός εχθρός η μεσαία τάξη και στο κεφάλαιο χαριστικές ρυθμίσεις και καλή παρέα, αγκαλιά με τους εκπροσώπους του ιμπεριαλισμού και υλοποίηση όποιων σχεδίων είχε το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ για την περιοχή (η Συμφωνία των Πρεσπών είναι το απόλυτο δείγμα της υποτέλειας), το διεθνές κεφάλαιο… πολεμήθηκε στην αρχή από τον Βαρουφάκη και τον Τσίπρα με την περίφημη ιστορία της δραχμής και ευτυχώς γλιτώσαμε τον εμφύλιο, η έννοια της δημοκρατίας είχε μια και μόνο αξία: την υποταγή των πάντων στο συριζαίικο σύστημα, εργατικό κίνημα: η απόλυτη νέκρα απόρροια του ξεφουσκώματος των αριστερών αγανακτισμένων με τη νομή της εξουσίας.

Όσον αφορά το νέο ήθος ήταν πράγματι πολύ παλιό, φθαρμένο και χυδαίο, επιτομές του: το «στα τέσσερα» του συγκυβερνήτη τους, το «θα σας τελειώσουμε» του Τσίπρα, το «εγώ και όλοι σας» του Πολάκη. Στο κοινωνικό κράτος έχουμε την αποδόμηση του συστήματος Υγείας και της Ασφάλισης και της Εκπαίδευσης τόσο με τη μείωση των δαπανών όσο και με τις λαϊκίστικες επιλογές, τον ευτελισμό με την επέκταση της αδήλωτης εργασίας, το τσεκούρι στις συντάξεις με το Νόμο Κατρούγκαλου κλπ.

Η όποια αυτονομία των θεσμών υπήρχε – από το ποδόσφαιρο μέχρι τη δικαιοσύνη – υποτάχτηκε στην αριστερή αντίληψη του ΣΥΡΙΖΑ. Εθνική στρατηγική ήταν η κομματική επιλογή του. Πολλά ήθελαν να κάνουν, αλλά δεν τους έφτασε ο χρόνος. Το άγχος τους προδόθηκε στον επίλογο. Η κ. Χριστοδουλοπούλου στο πλιάτσικο χωρίς τσίπα ζήτησε συγγνώμη από τον ΣΥΡΙΖΑ και όχι από τους πολίτες (ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το σύμβολο της πολιτικής ορθότητας και της αριστερής ηθικής), ο δε κ. Βούτσης δεν αισθάνθηκε «ίχνος ντροπής» για τη διευθέτηση των παρατρεχαμένων τους και των οικείων τους…

Ο επίλογος γράφτηκε από τον μέγα δημαγωγό της μεταπολίτευσης, τον κ. Τσίπρα: Παροχές σε όλους, παραμυθένιο αύριο για τους πολλούς, ξαναέρχεται η ελπίδα – αυτή που έγινε μαύρος εφιάλτης… Όλοι ξέρουμε τι αφήνει πίσω του ο λαϊκισμός του ΣΥΡΙΖΑ.

The Corner of the Table, 1872 - Henri Fantin-Latour

The Corner of the Table, Henri Fantin-Latour, 1872

The following two tabs change content below.
Νίκος Τσούλιας
Ο Νίκος Τσούλιας κατάγεται από την Αυγή Αμαλιάδας. Είναι εκπαιδευτικός στο 3ο Γενικό Λύκειο Ζωγράφου. Έχει εκλεγεί πρόεδρος της ΟΛΜΕ τέσσερις φορές (1996 – 2003) και έχει εκπονήσει διδακτορική διατριβή στην Ειδική Αγωγή. Έχει εκδώσει δύο βιβλία εκπαιδευτικού περιεχομένου τα: “Σε πρώτο πρόσωπο” και “Παιδείας εγκώμιον“. Έχει συνεργαστεί με τις εφημερίδες «Μεσημβρινή» (1980 – 1986) και «Εξόρμηση» (1988 – 1996).Τα τελευταία χρόνια αρθρογραφεί σε εκπαιδευτικά περιοδικά, στην εφημερίδα “Το Άρθρο” και στις εφημερίδες της Ηλείας, “Η Αυγή” και “Η Ενημέρωση”.
Νίκος Τσούλιας

Τελευταία άρθρα απόΝίκος Τσούλιας (δείτε τα όλα μαζί)

Σχόλια

No tags for this post.

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή