Τι μπορεί να είναι η μουσική;

by Νίκος Τσούλιας

Frederick the Great playing a flute concerto in SanssouciC. P. E. Bach at the piano, Johann Joachim Quantz is leaning on the wall to the right; by Adolph Menzel, 1852

Όταν προσφεύγεις στον κόσμο της μουσικής, βιώνεις μια άλλη πραγματικότητα, πιο αυθεντική και πιο δημιουργική. Νιώθεις την αγωγή της ψυχής σου ως μια προσωπική πληρότητα και η καρδιά σου φτερουγίζει σε άγνωστους τόπους και καιρούς.

Ο εαυτός σου μετασχηματίζεται και όλο το σκηνικό της συμβατικής καθημερινότητάς σου ρευστοποιείται και αναδύονται ιδιαίτερες μορφές και ξεχωριστά σχήματα στην πρόσληψη και στην ερμηνεία της πραγματικότητας. Ο συναισθηματικός κόσμος απλώνεται σ’ όλο την εικόνα της ζωής και ξεχειλίζεις από άγνωστες πτυχές ευφορίας. Η πνευματικότητα ξεφεύγει από τα κανονισμένα μονοπάτια του της στείρας μορφής του ορθολογισμού και η μουσική προσφέρει καινούργιους ορίζοντες στοχασμού και νέες δυνατότητες καλλιέργειάς της.

Η μουσική μάς εξημερώνει και μάς εξανθρωπίζει. Δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι αρχικά η μουσική σήμαινε την οποιαδήποτε τέχνη προστατευόταν από τις Μούσες. Αλλά αφού η Μούσα είναι η πηγή της έμπνευσης και της πιο όμορφης δημιουργίας, δεν θα μπορούσε ό,τι καλούμε μουσική να μην ταυτίζεται με το ιερό σκίρτημα της ανθρώπινης σκέψης. Αλλά και σε κάθε στιγμή στην ιστορία της ανθρωπότητας ήταν η μουσική η κοινή γλώσσα, η μοναδική γλώσσα όλων των ανθρώπων όπου γης και όπου χρόνου, το νήμα της ενότητας όλων των διαφορετικοτήτων, κοινωνιών και λαών, πολιτισμών και εθνών.

Η μουσική σού δημιουργεί απόλυτα προσωπικές στιγμές αλλά και σε καλεί στο παιχνίδι της μέθεξης με τους άλλους ανθρώπους. Ακούγοντας την αγαπημένη μουσική ζεις τον προσωπικό σου μύθο, διαλύεις την περιγραφή των συνηθισμένων εικόνων της ζωής και τεχνοτροπείς με τις βαθυστόχαστες αλλά και εν πολλοίς αδιόρατες πινελιές του συναισθήματος.

Ίσως να είναι το άκουσμα της μουσικής μια παλιννόστηση στην αρχέγονη εστία σου, στη μήτρα της φυσικής σου δημιουργίας, που ποτέ δεν έχεις κατανοήσει, γιατί ποτέ δεν ζεις τη γέννησή σου και όταν συνειδητοποιείς την ύπαρξή σου, έχεις χάσει τη δυνατότητα να βιώσεις τη βιολογική σου αφετηρία, έχεις αλλάξει ήδη συντεταγμένες και ο χρόνος έχει καταπιεί το συμβάν της δημιουργίας σου. Ίσως η μουσική να σε οδηγεί στης μεταφυσικής ανησυχίας τους βιότοπους, όπου με κανέναν άλλο τρόπο δεν μπορείς να βρεθείς και είναι αυτή η πάντα πρωτόγνωρη εμπειρία που γεννοβολάει σκέψεις και στοχασμούς ασύμβατους στο φυσικό σου κόσμο.

Η μουσική ανακαλύπτει άβατα μέρη του υπαρκτού κόσμου ή δημιουργεί δικό της κόσμο – που υπάρχει όσο αυτή κυριαρχεί – και εμείς απλώς είμαστε μάρτυρες αυτής της δημιουργίας; Ποιος ανοίγει τους δρόμους στον ηχόκοσμο, ο μουσικός ή το μουσικό όργανο και πώς συναντιούνται στο κοινό μονοπάτι τους; Μήπως το παιχνίδισμα με τις νότες είναι μια επανένωση των ήχων μας με εκείνους της φύσης, μια επανένωση με την πρωτόλειο πυρήνα της ύπαρξής μας; Άραγε με τη μουσική καταδυόμαστε στα ενδότερα ίχνη του εαυτού μας μεταμορφώνοντας έτσι όλο το πορτρέτο μας ή ταξιδεύουμε στα όρια του Σύμπαντος, του Σύμπαντος εκείνου που μπορούμε πραγματικά να αγγίξουμε αίροντας τις δεσμεύσεις και της συνθήκες της ύλης και του χρόνου;

Κάθε μουσικό όργανο δημιουργεί και το δικό του ξεχωριστό στερέωμα και είναι η συνέκφραση όλων αυτών των ξεχωριστών στερεωμάτων οδηγός για την περιπλάνηση μυαλού και καρδιάς που γίνονται μια και αδιαίρετη οντότητα, όπως ένα ήταν και εκεί στην πρωταρχική εστία μας, και είναι αυτή η επανένωση ανασχηματισμός της οντότητάς σου. Κάθε είδος μουσικής και μια απέραντη χώρα. Κάθε άνθρωπος δεν κατοικεί σε μια και μόνο χώρα, δεν έχει μόνο μια πατρίδα, άλλωστε η κλασική εκδοχή της μουσικής είναι πατρίδα όλων των ανθρώπων – αν και δεν το ξέρουν όλοι – και εσύ επιλέγεις και άλλες χώρες που θέλεις να εκστασιάζεσαι και να γεύεσαι όλους τους χυμούς του εαυτού σου, την ουσία της ζωής και θα κατοικείς και τη χώρα του ρεμπέτικου και της τζαζ και της δημοτικής μουσικής… Και αν δεν είσαι στο παιχνίδι της συνδημιουργίας της μουσικής – ομού με το μουσικό σου όργανο -, θα συμμετέχεις στο παιχνίδι του χορού, για να δώσεις της ψυχής σου το ξεπέταγμα και της καρδιάς σου το συναίσθημα στου σώματος την έκφραση και να νιώθεις την ακτινοβολία του ειδώλου σου και να χάνεσαι στα σύνορα πραγματικότητας και φαντασίας, ύπαρξης και ανυπαρξίας, όπου σ’ αυτή τη μεθόριο δημιουργείς το απόλυτα προσωπικό σου σύμπαν καταπώς εσύ θέλεις.

Η μουσική σε παρακινεί και σε συν-κινεί σε ό,τι βαθύτερα επιθυμεί η ψυχή σου. Πάντα όταν γεύεσαι της μουσικής τους ηχόκοσμους, κάτι ονειρεύεσαι – τον απόλυτο έρωτα, το φωτεινό σου μέλλον, την ακτινοβολία του εαυτού σου, την αθανασία του ονόματός σου -, κάτι νοσταλγείς – την παιδική σου ηλικία, το φτωχικό χαμόσπιτο της, την πρώτη φιλία, το πρώτο ερωτικό σκίρτημα – και είναι η μουσική πανδαισία που λιώνει τα ρολόγια του χρόνου και δεν ξέρεις αν ονειρεύεσαι ή αν νοσταλγείς, αν γεννοβολάς το μέλλον ή αν ανασταίνεις το παρελθόν.

Xavier Cortada

Lena Sotskova

The following two tabs change content below.
Νίκος Τσούλιας
Ο Νίκος Τσούλιας κατάγεται από την Αυγή Αμαλιάδας. Είναι εκπαιδευτικός στο 3ο Γενικό Λύκειο Ζωγράφου. Έχει εκλεγεί πρόεδρος της ΟΛΜΕ τέσσερις φορές (1996 – 2003) και έχει εκπονήσει διδακτορική διατριβή στην Ειδική Αγωγή. Έχει εκδώσει δύο βιβλία εκπαιδευτικού περιεχομένου τα: “Σε πρώτο πρόσωπο” και “Παιδείας εγκώμιον“. Έχει συνεργαστεί με τις εφημερίδες «Μεσημβρινή» (1980 – 1986) και «Εξόρμηση» (1988 – 1996).Τα τελευταία χρόνια αρθρογραφεί σε εκπαιδευτικά περιοδικά, στην εφημερίδα “Το Άρθρο” και στις εφημερίδες της Ηλείας, “Η Αυγή” και “Η Ενημέρωση”.

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή