Το ουρλιαχτό του “Αράπη”

by ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΡΑΝΙΩΤΗ
  • Γράφει η ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΡΑΝΙΩΤΗ
Είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο ότι ο σκύλος είναι ο καλύτερος, ο πιο πιστός φίλος αλλά και φύλακας Άγγελος του ανθρώπου! Προσωπικά έχω θυμήσεις βαθιάς συναισθηματικής εμπειρίας από τις σχέσεις μου με αυτά τα αξιολάτρευτα πλάσματα που δε πρόκειται να ξεχάσω ποτέ!
Πάνε χρόνια πολλά απ’όταν άκουσα για πρώτη φορά από το στόμα του αείμνηστου πατέρα μου την ιστορία διάσωσής μου από το φύλακα Άγγελο της οικογένειας μας το Λεβέντη, ένα γνήσιο ασπρόμαυρο και μεγαλόσωμο τσοπανόσκυλο.
Ήταν, μου είπαν, καλοκαίρι κι εγώ μωρό μέσα σε μια αυτοσχέδια κούνια βρισκόμουν στην άκρη του αγροκτήματος κάτω από τη σκιά ενός δένδρου με τη συντροφιά του Λεβέντη να με προστατεύει.
Ξαφνικά ο σκύλος αρχίζει να γαβγίζει δυνατά. Οι γονείς μου απορημένοι, ψάχνουν την αιτία της αναστάτωσης. Μάταια όμως. Κι έτσι συνεχίζουν τη δουλειά τους! Ο σκύλος όμως εξακολουθεί το γάβγισμα κι αρχίζει να κινείται άγρια γύρω από εμένα. Πάγωσαν οι γονείς μου.
“Τρέξε Χρήστο”, λέει η μητέρα μου με κομμένη την ανάσα, “να σώσεις το παιδί μας… θα το φάει ο σκύλος!”
Πανικόβλητος ο πατέρας αρπάει ένα ξύλο κι ορμώμενος προς το μέρος του προσπαθεί να τον απομακρύνει από πάνω μου. Μένει όμως άναυδος! Ο Λεβέντης, καθώς εκτινάσσεται απότομα προς τα πίσω (ευτυχώς γιατί θα έτρωγε το ξύλο στο κεφάλι ο καημένος) έχει στα δόντια του ένα δηλητηριώες φίδι το οποίο έχει γραπώσει από το λαιμό και το τινάζει πότε δεξιά πότε αριστερά μέχρι που το πνίγει.
Έτσι λοιπόν ο πιστός φύλακας Άγγελός μου, ο Λεβέντης, μου έσωσε τη ζωή!!!
Η ιστορία αυτή ρίζωσε μέσα μου βαθιά αγάπη για το Λεβέντη μας, αλλά και έντονη επιθυμία να αποκτήσω ένα σκυλάκι!
Ο πατέρας σύντομα μου χάρισε το πιό όμορφο και παιχνιδιάρικο κουταβάκι. Ήταν γκρίζο με κανελί φουντωτό τρίχωμα, μια σκέτη γλύκα, μικρό παιδί κι εγώ τότε δέθηκα αμέσως με το κουταβάκι. Το χάιδευα, το τάιζα κι έπαιζα μαζί του ώρες ατελείωτες. Μόλις άκουσα ότι είναι κορίτσι, το βάφτισα αμέσως “Λίζα”.
Μεγαλώσαμε μαζί λοιπόν και ήταν η πιο καλή κι όμορφη και ισχυρή παρέα που θα μπορούσα ποτέ να έχω. Όπου πήγαινα εγώ, ερχόταν και η Λίζα, η οποία πλέον είχε εξελιχθεί στο ύψος ενός λυκόσκυλου με φουντωτό τρίχωμα και με ουρά όπως της κόκκινης αλεπούς. Ήταν ένας άγρυπνος φρουρός.
Χαρακτηριστικά δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσω ότι με συνόδευε μες στο άγριο χάραμα έξι και δέκα κάθε πρωί στην πλατεία του χωριού για έξι συνεχή έτη, μέχρι να έρθει το λεωφορείο της τοπικής γραμμής να με πάρει για το σχολείο. Δεν σας το κρύβω ότι ήταν το χειρότερό μου, να περιμένω μες στο κρύο σκοτάδι του χειμώνα χωρίς άλλη ανθρώπινη παρέα, να περάσει το λεωφορείο. Μπρρρ, το σκέφτομαι κι ακόμα ανατριχιάζω. Ευτυχώς, ο καλός φύλακας Άγγελος, η Λίζα μου, ήταν πάντα εκεί. Διαισθανόμενη το φόβο μου κάθε φορά, έτρεχε και χοροπηδούσε γύρω μου πότε παιχνιδίζοντας και πότε γαβγίζοντας προειδοποιητικά μόλις άκουγε τον παραμικρό θόρυβο..! Περιττό να σας πω, ότι δεν πλησίαζε όχι κίνδυνος αλλά ούτε “κουνούπι” όσο ήταν μαζί μου!
Η σχέση μας ήταν βαθιά κι αδιάσειστη και κάθε φορά που τη φέρνω στο νου, μέσα μου κλαίω. Δεν θέλησα ποτέ να έχω στην κατοχή μου κανένα άλλο ζωάκι μετά από αυτό.
Η μοίρα όμως είχε άλλα σχέδια κι έφερε έστω και για λίγο στο δρόμο μου τον “Αράπη”, ένα ημίαιμο και κατάμαυρο σαν πίσσα λαμπραντόρ, ίσα για να με γλιτώσει από αρκετούς μπελάδες, θα έλεγα..!
Ήταν μεσάνυχτα και κάτι στο μικρό ισόγειο δυαράκι μου, πρώτη βραδιά που το νοίκιασα κι ακούω ξαφνικά από το πάνω πάτωμα ακριβώς πάνω από το κεφάλι μου ουρλιαχτά, τσιρίδες, φωνές και ποδοβολητά τόσο δυνατά που σείονταν ο τόπος. Αμάν, Παναγία μου, τι είναι τούτο που με βρήκε απόψε, αναρωτήθηκα ταραγμένη και συνάμα τρομαγμένη προσπαθώντας να προσδιορίσω τι είναι αυτές οι φωνές και η τόση φασαρία!
Μετά από κάνα δίωρο περίπου, επιτέλους παύση. Ηρέμησαν, σκέφτηκα, θα κοιμηθώ κι εγώ. Όχι τίποτα άλλο, έπρεπε στις 7και 30 π.μ να βρίσκομαι ήδη στη δουλειά μου στο σούπερ μάρκετ κι η ώρα είχε πάει 4.
“Καλά το πήγαμε απόψε”, ακούω κάποιον να λέει.
“Τι λες;”, πετιέται μια γυναικεία φωνή. “Σιγά που ήταν καλά… δεν βλέπεις ότι θέλει δουλειά ακόμα το σενάριο, έτσι θα ανεβάσουμε θεατρικό μ’αυτά τα χάλια..; Πρέπει να το δουλέψουμε κι άλλο. τα λόγια, η ένταση, δεν ήταν όσο πρέπει…”
“Εντάξει, θέλει δουλειά…”, συνεχίζει ένας άλλος.
“Καλά, καλά…”, λέει ο πρώτος, “έχουμε καιρό, θα το δουλέψουμε με πρόβες όλη την εβδομάδα και βλέπουμε…”
“Α, μπράβο!”, του απαντάνε οι υπόλοιποι. “Είναι ώρα να φεύγουμε, σ’ευχαριστούμε για τα ποτά και το φαί. Τα λέμε πάλι αύριο!”
Ανατρίχιασα από το κεφάλι μέχρι τα νύχια. Δεν μπορεί, σκέφτηκα, σίγουρα εγώ τώρα κοιμάμαι και βλέπω εφιάλτη, έχω κλειστά τα μάτια, δεν υπάρχει αυτό και δεν το ζω όλο αυτό! Μάταιη όλη η σκέψη. Στο δεκάλεπτο πάνω χτύπησε το ξυπνητήρι… Αυτό ήταν ξεκίνησε η μέρα μου..!
Την τρίτη μέρα της εβδομάδας, ήδη ράκος από την αϋπνία, ζόμπι θα έλεγα στην όλη μου εμφάνιση, αποφασίζω να μιλήσω στον από πάνω ιδιοκτήτη. Άφαντος όμως όλη μέρα (όπως και κάθε μέρα). Το βράδυ, όμως, Εγγλέζος!
“Τι έχεις;”, με ρωτάει η ΄Άννα, η συνάδελφος στη δουλειά, “δε σε βλέπω και τόσο καλά…”
“Δεν είμαι όντως”, της λέω, εξηγώντας της την κατάσταση.
“Κάνε υπομονή”, μου λέει, “μέχρι να του μιλήσεις..!”
Την ίδια μέρα, λοιπόν, η τύχη άρχισε να μου χαμογελά..! Νάτος ο κύριος, στην κεντρική είσοδο, έτοιμος να “σαλπάρει”. Βγαίνω τρέχοντας να τον προλάβω. “Κύριε, κύριε, μια στιγμή, μη φεύγετε, να σας πω θέλω…” Ίσα που γύρισε να με κοιτάξει ενοχλημένος, με αγριεμένο βλέμμα κι έφυγε χωρίς λέξη με το αυτοκίνητο που τον περίμενε μαζί κι όλη του η παρέα. Το βράδυ, όμως, πάλι τα ίδια!
“Να σου πώ…”, μου λέει η Άννα την άλλη μέρα, η οποία ήταν υπεύθυνη στην κάβα, κι εγώ στις κονσέρβες. “Έχεις την τάδε ξηρή τροφή για σκύλους σε αρκετή ποσότητα; Την χρειάζομαι άμεσα”, μου λέει. “Θα δώσω το σκύλο μου για λίγες μέρες σε μια φίλη μου και πρέπει να έχει προμήθεια από την αγαπημένη του τροφή. Ξέρεις, έρχεται ο παππούς μου σπίτι για λίγες μέρες, έχει σοβαρό πρόβλημα υγείας και πρέπει να απομακρύνουμε τον Αράπη (έτσι τον έλεγε εξαιτίας του κατάμαυρου τριχώματός του) από το σπίτι άμεσα. Άσε, είμαι να σκάσω, μένει μακριά και δε θα τον βλέπω καθόλου αυτό το καιρό…”
“Και γι’ αυτό σκας;”, της λέω χωρίς δεύτερη σκέψη. “Αν είναι ήρεμος, φέρτον στο δικό μου σπίτι, μιας και μένουμε αρκετά κοντά κι έλα να τον βλέπεις συχνά. Αυτό ήταν, πέταξε από τη χαρά της. “Είναι πολύ αγαπητός και φιλικός”, μου είπε, θα τον δεις, είναι αξιολάτρευτος…”.
Και είχε δίκιο! Το ίδιο απόγευμα έφτασε ο Αράπης σπίτι μου. Απίθανος που ήταν! Αμέσως προσαρμόστηκε μέσα στο χώρο, του βάλαμε φαγητό, νερό και άραξε ήσυχος, κιχ δεν έβγαλε… Περιχαρής, λοιπόν, το βράδυ με τη συντροφιά του Αράπη, ξάπλωσα να κοιμηθώ. Άλλωστε είχε αλλάξει η βάρδια μου και όλη τη βδομάδα θα ήμουν (επιτέλους για να κοιμηθώ και λίγο τις πρωινές έστω ώρες) απογευματινή.
ΔεΝ πέρασε πολύ ώρα και σχεδόν όπως πάντα την ίδια ώρα, ξανά το ίδιο μοτίβο από το πάνω πάτωμα. Πετιέμαι εγώ, ξυπνάει κι ο Αράπης… Ε, ρε κι αρχίζει ένα ουρλιαχτό, μα τι ουρλιαχτό… απ’αυτά τα μακρόσυρτα δυνατά και συγχρόνως ανατριχιαστικά που στο χωριό μου δεν το έχουμε για καλό. Επί δυο ώρες ούρλιαζε χωρίς σταματημό… Από πάνω, άκρα του τάφου σιωπή. Μόνο ο Αράπης πλέον ακούγονταν..!
Την άλλη μέρα, ικανοποιημένη, έπαιζα με τον Αράπη, ευχαριστώντας τον για τη βοήθειά του..! Για να μην μακρηγορώ, το ουρλιαχτό συνεχίστηκε για 3 βράδια ακριβώς το ίδιο με το πρώτο και φυσικά από πάνω τσιμουδιά! Μεσημεράκι πια, έφτασε η ώρα να φύγω ξανά για τη δουλειά. Βγαίνω στην εξώπορτα κι ακούω από το πάνω μπαλκόνι.
“Έϊ ψιτ, εσύ, δεν δίνω σημασία και προχωρώ κανονικά. Γάτα θα φωνάζουν, σκέφτηκα! “Δεσποινίς, σ’ εσάς μιλάω, δεν ακούτε;”
Γυρίζω όλο απορία, λέγοντας: Σ’ εμένα μιλάτε;”
¨Ναι…”, μου απαντά ο από πάνω μου. “Έχετε σκύλο;’ με ρωτά;
“Φυσικά και έχω…”, του λέω κοφτά.
“Ξέρετε, δεν είναι φυσιολογικός ο σκύλος σας, ουρλιάζει συνεχώς τα βράδια και μας έχει σηκωθεί η τρίχα όλων εδώ στη γειτονιά…”
“Κι η δική μου από εσάς…”, του λέω ξανά κοφτά!
‘Κάντε κάτι οπωσδήποτε”, μου λέει αγριεμένα.
Σστον ίδιο τόνο του απαντώ: “Για το δικό μου ζήτημα έκανα αγαπητέ… Το ζητούμενο τώρα είναι τι θα κάνετε εσείς από εδώ και πέρα…”!!!
The following two tabs change content below.
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΡΑΝΙΩΤΗ

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΡΑΝΙΩΤΗ

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Αστακό Αιτ/νίας, όπου και αποφοίτησε από το Γενικό Λύκειο, σπούδασε Φωτογραφία στην Αθήνα κι ασχολείται τα τελευταία 15 χρόνια ως φωτογράφος γάμου, μόδας, διαφημιστικής, καλλιτεχνικής, εκδηλώσεων, κ.ά… Στόχος της κάθε φορά μέσα από το φακό της είναι να συλλαμβάνει αυθόρμητες στιγμές γεμάτες συναισθήματα.. κι αυτό της δίνει ένταση και ενέργεια ωθώντας την να αγαπά περισσότερο το μαγικό κόσμο της Φωτογραφίας! Στον ελεύθερο χρόνο της ασχολείται με το διάβασμα, τη μουσική και το θέατρο!!!
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΡΑΝΙΩΤΗ

Τελευταία άρθρα απόΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΡΑΝΙΩΤΗ (δείτε τα όλα μαζί)

Σχετικά Άρθρα

Leave a Comment

* By using this form you agree with the storage and handling of your data by this website.

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή