Τότε που οι φιλίες ήταν δυνατές!

by Times Newsroom 1
  • Γράφει η ΒΙΚΥ ΚΑΡΓΑ

Μάιος μήνας του 1980. Η ζέστη μου χαϊδεύει το πρόσωπο ευχάριστα, καθώς ανέβαινα την Αλέκου Παναγούλη για να ανοίξω το κατάστημα που είχα στη Δαβάκη Πίνδου.
4 το απόγευμα. Δεν πρόλαβα να περάσω τηΛεωφόρο Παπάγου και ακούω το όνομά μου: “Βίκυ… Βίκυ… Βίκυ…”
Γυρίζω πίσω και δεν βλέπω κάποιο γνωστό πρόσωπο. Συνεχίζω να ανεβαίνω την Αλέκου Παναγούλη. Ξαφνικά ένα ταξί σταματάει μπροστά μου, ανοίγει η πόρτα και πετάγεται έξω ένας νέος 30 ώς 35 χρονών, με ξανθά μαλλιά, με αγκαλιάζει και μου λέει:

“Βικάκι μου δεν με γνώρισες; Εγώ σου φώναζα, σε γνώρισα από τα πόδια σου…”
(Πάντα μου έλεγαν ότι είχα ωραία πόδια και χαμόγελο)
“Ωωω, φίλε μου!! Ο Θοδωρής, ο φίλος μου! Πόσο χαίρομαι που σε βλέπω… Πόσα χρόνια πέρασαν! ”
“Πάμε”, του λέω στο μαγαζί, εδώ πιο κάτω είναι, ξέρεις εγώ σταθερή, άνοιξα κομμωτήριο… Λοιπόν, σε ακούω, τι κάνεις;”
“Α, καλά! Τι να σε πω;”

Εδώ να σημειώσω ότι ο φίλος μου ο Θοδωρής Ρούλης κατάγεται από τη Θεσσαλονίκη. Ήρθε στην Αθήνα να σπουδάσει τοπογράφος και συγχρόνως ερχόταν στη σχολή κομμωτών Πέτρου Αμαράντου. Η σχολή ήταν στην Κάνιγγος. Γύρω από την πλατεία υπήρχανε γραφεία ηθοποιών και Στιχουργών. Θυμάμαι που ερχόντουσαν πολλοί τραγουδιστές. Επίσης θυμάμαι τον Μάνο Κατράκη, που μου είχε δώσει τη συμβουλή να μην βάφω τα νύχια μου κόκκινα, μόνο σε απαλές αποχρώσεις.
Πολλοί νέοι, φοιτητές και φοιτήτριες πήγαιναν στα γύρω γραφεία και παίζανε ρόλους μικρούς, το ρόλο του κομπάρσου που λέμε. Ένας από αυτούς ήταν και ο φίλος μου ο Θοδωρής Ρ. Ήταν ένας πολύ όμορφος νέος.

Εποχή των Απριλιανών. Δύσκολα χρόνια. Ήτανε λίγο πριν πέσει η Χούντα και είχαν αρχίσει ήδη τα επεισόδια από τη Νομική Σχολή. Έπαιρνα το λεωφορείο από του Ζωγράφου, όπου έμενα και κατέβαινα στην Πανεπιστημίου, από κει με τα πόδια στην Κάνιγγος. Δεν θα ξεχάσω τα επεισόδια που γινόντουσαν, το ξύλο που έπεφτε, τα τραγούδια, τις φωνές, το τρέξιμο… Δύσκολα χρόνια. Πού να τραγουδήσεις Θεοδωράκη; Στην παρέα υπήρχανε πάρα πολύ φοιτητές, μεγαλύτεροι από μας. Συναντιόμασταν εκεί κοντά στα σπίτια, τα φτηνά, και καμιά φορά μεταφέραμε τα δεματάκια που μας έδιναν σαν μικρότεροι που ήμασταν – εγώ στα 15! Δεν ξέραμε ότι δούλευαν για την πτώση της χούντας.

Βράδυ ήμασταν με μία φίλη μου στη στάση, να πάρουμε το λεωφορείο για να πάμε σπίτι μας στου Ζωγράφου. Ξαφνικά έρχονται δύο νέοι, πέφτουν επάνω μας, μας αγκαλιάζουν, και μας λένε “μη μιλάτε μας κυνηγάνε…”. Προχωρήσαμε αγκαλιά μέχρι την φοιτητική εστία στα Άνω Ιλίσια.
Δούλευαν και αυτοί για την πτώση της χούντας. Είχαμε δώσει ραντεβού να βρεθούμε ξανά, αλλά αυτό δεν έγινε ποτέ από τότε.

Κατέβηκα στη σχολή. Η μητέρα μου φοβήθηκε γιαί το μπλουζάκι μου είχε λερωθεί από τα αίματα του νεαρού που με κρατούσε αγκαλιά. Η μητέρα μου δούλευε στο 401 Στρατιωτικό Νοσοκομείο. Δεν μας άφηνε να ακούσουμε ούτε την κασέτα με τη Φαραντούρη στο σπίτι μας.

Έπεσε η χούντα. Η χειρότερη δημοκρατία, έλεγε η μητέρα μου, είναι η καλύτερη χούντα.
Πέρασαν τα χρόνια και να σήμερα, να πίνουμε καφέ με το φίλο μου τον Θοδωρή Ρ.

“Σε ακούω…”, του λέω.

“Τι να σε πω… γνώρισα μία Σουηδέζα, παντρευτήκαμε και έχω ένα γιο 4 χρόνων, μένουμε στο Γαλάτσι…”

Του είπα κι εγώ τα δικά μου, ότι έχω δύο παιδιά και πήρα τηλέφωνο να έρθει ο Άρης ο άντρας μου να γνωριστούν. Ήταν η εποχή που ανοίγαμε τα σπίτια μας. Σύντομα τους καλέσαμε για τραπέζι στο σπίτι. Γνωρίσαμε τη γυναίκα του την Ίνγκριντ. Ήτανε μία ψηλή ξανθιά γυναίκα, σοσιαλίστρια. Μας είπε ότι θέλει να φύγει για τη Σουηδία. Στη Σουηδία θα είχε ένα πολύ καλό μέλλον αυτή και το παιδί της.
Ξαναβρεθήκαμε μερικές φορές, ωσότου ετοιμάστηκαν να φύγουν για τη Σουηδία. Τους χαιρετίσαμε και ευχηθήκαμε καλή αντάμωση. Κι έτσι έγινε.

1981. Έρχεται ο Θοδωρής και μας καλεί να πάμε στη Σουηδία. Του Άρη, του άντρα μου, του άρεσε η ιδέα και με ένα Fiat 128 αποφασίσαμε να πάμε.  Διασχίσαμε την τόε ενωμένη Γιουγκοσλαβία, περάσαμε στην Αυστρία, Ολλανδία, Γρμανία… Κάπου εκεί με το ferry boat περάσαμε στο Γκέτεμποργκ, στη Σουηδία. Περάσαμε ένα μήνα υπέροχα. Τα δώρα μας ήταν ένας τενεκές λάδι και καρπούζια – αυτά τα τεράστια καρπούζια που έχουμε στην πατρίδα.
Αυτή ήταν η συνάντηση με τον παλιό μου φίλο που θα μου μείνει αξέχαστος.

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή