Τσίπρα μ’ όχι τόσο αριστερά, σε χάσαμε.

by ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΛΑΧΟΥΡΗΣ
  • Γράφει ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΛΑΧΟΥΡΗΣ

Σύμφωνα με το γνωστό παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, όλοι, εκτός από τον βασιλιά,  βλέπουν πως περιφέρεται γυμνός. Πολύ πιο γυμνό φαίνεται το γκουβέρνο μας μέσα σε τόσες φανταχτερές εξαγγελίες, ναρκωτικούς οραματισμούς, φρούδες υποσχέσεις. Όμως προβληματιστήκατε ποτέ για τον ιδιαίτερα επικίνδυνο τρόπο που αντιμετωπίζει το τελευταίο διάστημα  τους επικριτές της πολιτικής του; Στη γνήσια Δημοκρατία ο διάλογος επιδιώκεται επειδή πιθανότατα επισημαίνει λάθη και παραλείψεις που μπορούν να εξελίξουν μια δράση. Ακόμα κι αν οι κυβερνήτες δεν συμφωνούν με όσα λέγονται, πρώτα ακούνε και μετά απαντάνε με σεβασμό στην ιδιαιτερότητα κάθε συνομιλητή, με στοιχειώδη ευγένεια κι επιχειρήματα. Η διαλεκτική μορφή εξουσίας ήταν και είναι από τα χαρακτηριστικά ιδιώματα της προοδευτικής Αριστεράς.

Η, κατά δήλωσή της, αριστερή μας κυβέρνηση εφαρμόζει τη δοκιμασμένη τακτική του μπάχαλου των συνελεύσεων, όπου κάποιοι (πρόσωπα ή ομάδες), οπόταν δεν τους βολεύει η διαδικασία, εξευτελίζουν ή τρομοκρατούν τον ερωτώντα, πιστεύοντας ότι αποφεύγουν την απάντηση, σταματούν τις μελλοντικές ερωτήσεις και διατηρούν τη νοητική ύπνωση της πλειοψηφίας των ακροατών. Αν για τα πολιτικά πρόσωπα το πρώτο σύμπτωμα θανάτου είναι η καρέκλα που ερωτεύονται, για τη Δημοκρατία είναι το φίμωτρο στις όποιες μορφές του (βία, προπηλακισμοί, ετικέτες καρφωμένες σε πέτα ή επωμίδες).

Στην περίπτωσή μας, φοβισμένοι από τις δημοσκοπήσεις, καθώς τις δημόσιες εκδηλώσεις με την επαφή του λαού τις αποφεύγουν όσο μπορούν, για να ξαναεκλεγούν οι κυβερνώντες στήνουν τον κόσμο του μονολόγου. Όπου αυτοί και μόνοι είναι οι ιεροκήρυκες της αλήθειας. Αυθεντίες, που δεν ανέχονται να υποστούν τον οποιονδήποτε έλεγχο. Προσέξτε το επίπεδο και την κατεύθυνση του λόγου  υπουργών, κομματικών μελών, τηλεοπτικών καθοδηγητών στις δημόσιες αντιπαραθέσεις και στα πάνελ, προσέξτε την αποκαλυπτική γλώσσα του σώματός τους στις εγχώριες και διεθνείς συναντήσεις. Εκεί στα ξένα, υποταγή, προσποιητή οικειότητα, φαντεζί διαχύσεις. Εδώ στον τόπο τους, αλαζονεία, προκλητικότητα, αγένεια, για να τις απαθανατίσουν οι κρατικοδίαιτες κάμερες.

 Όλα τα θέματα -εθνικά, κοινωνικά, εκπαιδευτικά, πολιτιστικά, αθλητικά κ.ά- κυλάνε ρολόι. Επίσης, εάν κατατίθενται αρνητικά στοιχεία, «αυτά δεν συμβαίνουν», «είναι ψέματα», «αποκυήματα φαντασίας». Και πάντα, μα πάντα, η διαφορετική άποψη πηγάζει από συνωμοτικούς κύκλους, σκοτεινά κέντρα, υπηρέτες του κεφαλαίου. Σε τέτοιους δεν καταδέχονται να απαντήσουν, πέρα από τα υποχρεωτικά  όρια που επιβάλλει ο σχετικός θεσμός. Γι’ αυτό μισογυρίζουν την πλάτη στον συνομιλητή τους, κοιτάνε στα κενό σμίγοντας τα φρύδια, ενίοτε μπεγλερίζοντας, πάντα αδιαφορώντας: «λέγε, γράφεσαι»· κι αν οι ερωτήσεις γίνονται σχολαστικές κι επίπονες, θα πέσει η αυλαία είτε με την ατάκα: «ανάκριση σε μένα δεν χωράει, και όσα σ΄ έμαθαν (καταλαβαίνουμε ποιοι) να τα ξεχάσεις» είτε με την τρομακτική διαπίστωση: «σε καταδίκασε η ιστορία» (η οποία προφανώς κατ’ εξαίρεση γράφεται αυθημερόν για να προλάβει να καταγράψει τα πρωθυπουργικά  επιτεύγματα). Προσέξτε την χυδαιότητα αντιμετώπισης της διαφορετικής άποψης, τη λασπώδη ειρωνεία σε επιχειρήματα, το πόσο εύκολα κολλάνε τη ταμπέλα δεξιός και φασίστας αδιάκριτα, σε πλειοψηφίες πολιτών και πολιτικών, μαζεμένοι σωρός, εχθροί μπογιατισμένοι ομοιόμορφα για να τους αναγνωρίζει εύκολα ο -κατά τα άλλα- κυρίαρχος λαός…

Σύμφωνα με την κυβέρνηση όλοι οι απέναντι, είτε άμεσα είτε έμμεσα, με τη θέλησή τους ή άθελά τους, συνειδητά ή ασυνείδητα εξυπηρετούν το φαύλο παρελθόν. Και αυτό το κάνει αδιαφορώντας για τον κίνδυνο  αγεφύρωτου διχασμού, καθώς παρόμοιο τσουβάλιασμα αποδεδειγμένα ανδρώνει τον φασισμό.

Και τον ανδρώνει όταν για μια κυβέρνηση:

Όσοι επικρίνουν τη συμφωνία των Πρεσπών φωτογραφίζονται ως  …εθνικιστές. Το μπουκάρισμα της Ασφάλειας σε αποδεδειγμένα εκκλησιαστικό Ίδρυμα παραμονές μιας αντικυβερνητικής διαδήλωσης στη Θεσσαλονίκη προβάλλεται ότι γίνεται σε …χρυσαυγίτικο άντρο. Η ερώτηση κατοίκου για την πιθανή αδράνεια  στις φονικές πυρκαγιές στο Μάτι απαντάται τηλεοπτικά με το ακαταμάχητο «ξέρω ποιος είσαι». Για το συρτάρωμα των πορισμάτων για σκάνδαλα ευθύνονται οι …παρακύκλωμα εισαγγελείς και όχι οι προϊστάμενοι. Οι μειώσεις των συντάξεων 14 φορές και η υποαπασχόληση  οφείλονται στους τροϊκανούς καπιταλιστές και στα ντόπια παπαγαλάκια. Το τσεκούρωμα σε μισθούς και συντάξεις είναι απότοκο του φαύλου παρελθόντος, αλλά μένουν στο απυρόβλητο οι τωρινοί υπουργοί που διατηρούν τις μειώσεις χρόνια και εφεσιβάλουν μάλιστα όποιες από αυτές κρίνονται από τη δικαιοσύνη ως καταχρηστικές και παράνομες· και άλλα, και άλλα, και άλλα…

Και τον ανδρώνει όταν για μετακλητούς δημοσιοπληρωμένους συμβουλάτορες:

Το αλαλούμ στην Παιδεία, με τα διδακτικά κενά, τις τάξεις Βαβέλ όπου στανιάζονται μαζί ελληνόπουλα, προσφυγάκια που δεν μιλάνε ελληνικά, τα ΑΜΕΑ, που δεν φοιτούν, όπως πρέπει, σε ειδικά σχολεία «δεν συμβαίνει», όλα αυτά «είναι προβοκατόρικα ψεύδη», και σπιλώνεται ως «ρατσιστής» όποιος ζητήσει σχετικές διορθώσεις. Υβρίζονται «ψεύτες» όσοι καταγγέλλουν τη γενική ανασφάλεια για τα δικαιώματα ποιότητας ζωής, για τους διορισμούς, τις φωτογραφικές προκηρύξεις, τις αντισυνταγματικές ρυθμίσεις και τους νόμους που απορρίπτονται από το ΣτΕ. «Ψεύτες» είναι και όσοι αναρωτιούνται για το πολυδιαφημισμένο κρατικό πλεόνασμα μήπως τελικά προέρχεται από τις χρόνιες δημόσιες οφειλές σε πολίτες (ανεπίδοτοι φόροι, ΦΠΑ, ανεξόφλητες αναθέσεις έργων – προμηθειών). «Ρατσιστές» και «φασίστες» είναι αυτοί που θα σχολιάσουν τα κριτήρια και τις κοινωνικές ομάδες που μοιράζεται αυτό το πλεόνασμα, αλλά και όσοι τα χαρακτηρίσουν προεκλογική κατάντια. «Λαμόγιο» και «συνεργός» όποιος βρίσκει καλές μεν τις διώξεις που έστω με δεκάχρονη και βάλε καθυστέρηση γίνονται, αλλά προτείνει να ερευνηθεί και η πιο πρόσφατη χρονικά διαχείριση ΜΗΚΥΟ, Ιδρυμάτων, Ανθρωπιστικών Οργανώσεων και ευρωπαϊκών προγραμμάτων αλλά και ενισχύσεων για το πόσα εισπράχτηκαν, ποιες αναθέσεις έγιναν και σε ποιους, τι έργο έγινε και εάν παραδόθηκε. Και άλλα και άλλα και άλλα…

Ο φασισμός καραδοκεί όταν μια κυβέρνηση και οι παρατρεχάμενοί της κινούνται συρμοί -για να θυμηθούμε την πολιτική περιφορά κάποιων- σε μια διατεταγμένη  δογματική γραμμή, η οποία δεν νοιάζεται ότι στις γνήσιες δημοκρατίες το δίκιο σε πολλά ζητήματα μπορεί να μοιράζεται σε πολλές θέσεις, και που ο ρόλος κάθε δημοκράτη είναι να το βρει με ευρύχωρη – γενναιόδωρη σκέψη και να το αποδώσει όπου ανήκει, χωρίς την παραμικρή (πολιτική στη περίπτωσή μας) ιδιοτέλεια. Καραδοκεί όταν ο αντίλογος απαντιέται με τσαμπουκά, μαχαλομαγκιά· όταν ο κυβερνήτης, αντί να δει το πνεύμα μιας διακυβέρνησης, κοιτάζει το πτώμα της.

Τέτοιες πολιτικές συμπεριφορές πιθανόν να διευκολύνουν κάποιους να ξεπλύνουν τις προσωπικές ευθύνες τους σαν την λεκάνη του Πόντιου Πιλάτου. Το πρόβλημα γίνεται επικίνδυνο όταν κάποιος προσπαθεί να χύσει στη λεκάνη, παρέα με τα λάθη του, τη Δημοκρατία.

The following two tabs change content below.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΛΑΧΟΥΡΗΣ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΛΑΧΟΥΡΗΣ

Ο Γιάννης Πλαχούρης γεννήθηκε το 1951 στην Αθήνα από πατέρα Ηπειρώτη (Τετράκωμο – Τζουμέρκα) και μάνα Μικρασιάτισσα (Αϊβαλί). Εργάστηκε στη δημοσιογραφία (ημερήσιος και περιοδικός Τύπος, ραδιόφωνο) σε διάφορες θέσεις. Έχει γράψει και δημοσιεύσει από το 1973 μέχρι σήμερα ποίηση, μυθιστόρημα, παραμύθια, Καραγκιόζη, τις σατιρικές Ιστορίες του κυρίου Λαμόγιου, κριτικές προσεγγίσεις. Με τον Δημοσθένη Κορδοπάτη εξέδωσαν το ιδιότυπο περιοδικό Κέντρων. Συνεργάτης, κατά καιρούς, σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά (ΚΛΠ, Έρευνα, Περίπλους, Index, Εξώπολις,) και ιστότοπους (Diastixo, fractal, timesnews.gr). Πέρασε και από τον συνδικαλισμό (ΠΟΕΣΥ και πρόεδρος του ΔΣ της ΕΣΠΗΤ) ενώ διετέλεσε μέλος στα Δ.Σ. του Αετοπούλειου Ιδρύματος, της ΔΕΠΑ Χαλανδρίου, του ΔΣ της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών και Γραμματέας του Κέντρου Έρευνας Μικρασιατικού Ελληνισμού του Δήμου Νέας Ιωνίας

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή