Site icon Times News

Βασίλης Αμανατίδης: «Λείπει από τον Έλληνα σήμερα η αυτογνωσία και η πυξίδα…»

Ο Βασίλης Αμανατίδης έχει κερδίσει δικαιωματικά τον τίτλο του πεζογράφου με τα δυο βιβλία που μέχρι στιγμής έχει εκδώσει. Διαβάζοντας το δεύτερο βιβλίο του “Θηλυκά ποτάμια” [εκδόσεις Ταξιδευτής] τον θαύμασα και ομολογώ ότι απόλαυσα τη γραφή του, τον μύθο του βιβλίου του που μας βάζει ξανά μπροστά στα προβλήματα του ελληνισμού και ιδιαίτερα σε όσα προέκυψαν μετά την Μικρασιατική Καταστροφή, που υπήρξε για τη χώρα μας η μεγαλύτερη τραγωδία των νεότερων χρόνων. Ο συγγραφέας μας γεννήθηκε στη Νέδουσα ή παλιότερα Μεγάλη Αναστάσοβα που είναι ένα από τα χωριά του Βορειοδυτικού Ταϋγέτου και σήμερα ζει και εργάζεται στην αγαπημένη του Καλαμάτα. Σπουδαίος πεζογράφος, σεμνός άνθρωπος, μια νέα πνοή στα νεοελληνικά γράμματα. Ιδού και η συνέντευξη μαζί του:

Τα χρόνια της παιδικής αθωότητας.

Στην Ανδαλουσία της Ισπανίας. 

Δυσκολεύομαι να εστιάσω σε μία. 

Αναξιοπρεπής φτώχια, απώλεια του «λιτού βίου», αποξένωση των ανθρώπων, αβεβαιότητα της νέας γενιάς, διάβρωση της πολιτικής, ως έλλειψη συμμετοχής στα κοινά.

Ναι, από πολλά χρόνια πριν και είναι ισχυρό το ενδιαφέρον γι’ αυτήν ακόμα.

Δεν είναι όλοι ίδιοι, αλλά εν δυνάμει κινδυνεύουν να γίνουν, αν παγιδευτούν στην απόχη της εξουσίας.

Ναι, χωρίς ιδιαίτερη ενασχόληση. 

Παραμένει το «άλας» της ζωής και της ψυχής πολλών ανθρώπων.

Και οι νέες μορφές κάποτε παλιώνουν. Εννοείται όμως πως η κίνηση και η αναζήτηση είναι το οξυγόνο της τέχνης.

Πολλά, πλην όμως δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο.

Εν πολλοίς ναι, καθ’ ότι ο ανορθολογισμός τις τελευταίες δεκαετίες μάλλον υπερνικά – ελπίζω πρόσκαιρα – τον ορθό λόγο, την επιστημονική προσέγγιση και την απλότητα της ζωής και της φύσης. 

Η αυτογνωσία και η αλληλεγγύη στον ταπεινό και αδύναμο «πλησίον».

Κατά κανόνα όχι, αλλά να μην αδικούμε πολλές/ούς που την έχουν ή την αναζητούν.

Ένα μειοψηφικό τμήμα της ίσως. 

Πολύμορφη έμπρακτη αξιοπρέπεια. 

Πολλές! Θυμάμαι το «καρδερινάκι», όταν προσφωνώ την κόρη μου.

Όλα, μα πιο πολύ ο εαυτός μας. 

Είμαστε όλοι ανεξεταστέοι, εκτός από ελάχιστους, που τους λέμε «γραφικούς».

Ο κίνδυνος είναι προφανής! Η υπερβολή βλάπτει.

Καλή είναι.

Τα ξενάκια ανά τους αιώνες είχαν δικαίωμα στη ζωή και τους οφείλουμε ανθρωπιά και αλληλεγγύη. Όχι όμως ανοχή στη βία και την παραβατικότητα κάποιων.

Μόνο για εκείνους που δεν γνωρίζουν ιστορία ή την διαστρεβλώνουν.

Αν προκύπτει από ανάλυση DNA, ίσως. Έχει όμως κάποιο νόημα;

Για κάποιους ναι, ιδίως αν γίνονται προς «ιδίαν χρήση». 

Πολλές.

Ένας κήπος, που πρέπει να ’χει ανοιχτή την πόρτα του.

Συχνά, αλλά ο πραγματισμός συνήθως νικάει.

Πολύ.

Τις κοιτίδες πολιτισμού και τα ποτάμια.

Τις γυναίκες της ζωής μου και τους γεννήτορες. 

Την απώλεια της αξιοπρέπειάς μας. 

Με ανακουφίζει η ιδιότητά μου ως «γιατρός των πάντων». 

Ας τους αγαπάμε ως αδελφούς. Αρκεί. 

Ένας κόσμος, που χωράει πολλούς μικρούς, αλλά παραμένει σκληρός και άδικος. 

Δεν απαγκιστρωνόμαστε από το «καθ’ υμάς η Ανατολή», ιδίως οι πιο παλιοί.

Μάλλον! Και το επιβεβαιώνει συχνά. 

Η αυτογνωσία και η πυξίδα. 

Αν δεν αλλάξει ριζικά, όχι! 

Η γνώση και οι μνήμες.

Ανοιχτό στοίχημα!

Εξαρτάται από εμάς τους ίδιους.

Να μπουν οι νέοι στο παιχνίδι της ζωής.

Ένα ωραίο ταξίδι, που το ορίζει το τυχαίο και το απρόβλεπτο. 

Υιοθετώ την άποψη, ότι, από τη στιγμή που εκδίδεται ένα βιβλίο, ο συγγραφέας δεν χρειάζεται να μιλάει γι’ αυτό. Ο λόγος ανήκει στους αναγνώστες του. Καθένας είναι κριτής του. Συνεπώς ας το διαβάσουν και ας το κρίνουν οι αναγνώστες.

Μάλλον όχι! 

Μπορείς να μιλάς και με την σιωπή σου. Είναι προτιμότερη η σιωπή από την ακατάσχετη και ανούσια πολυλογία. Παρά ταύτα είναι καλό να μιλούν οι πνευματικοί άνθρωποι όταν έχουν κάτι ουσιώδες να πουν. Χωρίς φόβο ή υστεροβουλία.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

Γεννήθηκα στο χωριό του δυτικού Ταϋγέτου, Νέδουσα, το 1954. Οι ρίζες της πατρικής γενιάς βρίσκονται στον Πόντο, πλησίον της Κερασούντας. Στην Καλαμάτα ζω από το 1966, όταν ξεκίνησα τα μαθητικά μου χρόνια στο Β΄ Γυμνάσιο Αρρένων. Είμαι απόφοιτος της Νομικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και επί 35 χρόνια είμαι δικηγόρος στην Καλαμάτα, με ειδικότητα ποινικολόγου. Παντρεμένος με συνάδελφο έχω δύο κόρες. Η μία είναι δασκάλα και η άλλη ασκούμενη δικηγόρος.

Όπως πολλοί/λές από τη γενιά μου, εντάχθηκα στην Αριστερά και συμμετείχα σε μικρές ή μεγαλύτερες δραστηριότητες, ιδίως στη γενέθλια περιοχή. Θεωρώ ακόμα τον εαυτό μου ενεργό πολίτη. Χωρίς να αυτοχαρακτηρίζομαι συγγραφέας, εντάχθηκα στο μαγικό χωριό της λογοτεχνίας με δύο ιστορικά μυθιστορήματα, που κυκλοφόρησαν από τις εκδόσεις «ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ». Το πρώτο «Δρόμοι πάνω στο χιόνι» (2010) και το δεύτερο «Θηλυκά Ποτάμια» (2016).

The following two tabs change content below.
Ο Νίκος Λαγκαδινός είναι δημοσιογράφος [ΕΣΗΕΑ]. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Θεατρολογία στο 8ο Πανεπιστήμιο του Παρισιού. Έχει εργαστεί ως συντάκτης και αρχισυντάκτης στην ΕΡΤ [τηλεόραση και ραδιόφωνο], στις εφημερίδες Ελεύθερη Γνώμη, Νίκη, Ενημέρωση, Βραδυνή, Ακρόπολις, Αθηναϊκή. Διηύθυνε την εφημερίδα ΕΞΟΡΜΗΣΗ.
Exit mobile version