Woody Allen: «Μία βροχερή μέρα στη Νέα Υόρκη» // Κριτική κινηματογράφου

by Γιάννης Φραγκούλης
Share this
  • Γράφει ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΦΡΑΓΚΟΥΛΗΣ

ΜΙΑ ΒΡΟΧΕΡΗ ΜΕΡΑ ΣΤΗ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ
A RAINY DAY IN NEW YORK
Από την Πέμπτη 22 Αυγούστου 2019 στους κινηματογράφους. Αξιολόγηση στο imdb.com /10.αα

ΣΥΝΟΨΗ
Ο Γκάτσμπι και η Άσλεϊ ετοιμάζονται να περάσουν ένα ρομαντικό σαββατοκύριακο στη Νέα Υόρκη, όμως τα σχέδιά τους θα ανατραπούν όταν η Άσλεϊ αναλαμβάνει να πάρει συνέντευξη από τον σκηνοθέτη Ρόλαντ Πόλαρντ. Οι δυο τους αναγκάζονται να πάρουν διαφορετικούς δρόμους και ο καθένας γνωρίζει καινούργια πρόσωπα και ζει απίστευτες περιπέτειες. Και όλα αυτά ενώ η ηλιοφάνεια δίνει τη θέση της στις ψιχάλες της βροχής! Η νέα ταινία του Γούντι Άλεν είναι μία ρομαντική κωμωδία με ένα καστ πολλών αστέρων.

Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ

Τον Ιούνιο, την περασμένη χρονιά, ξαναβγήκαν στο φως δημοσιεύματα που είχαν να κάνουν με τον Woody Allen και την υιοθετημένη κόρη του, την Dylan Farrow, αυτή τη φορά από το Amazon. Πλέον ξεκίνησε δικαστική διαμάχη εναντίον αυτού του site και η αποζημίωση ήταν 68 εκατομμύρια δολάρια. Αυτή ήταν η μαγιά για να ξεκινήσει η ταινία του «Μία βροχερή μέρα στη Νέα Υόρκη» που θα προβληθεί κυρίως από πολλούς ευρωπαίους διανομείς, στην Ευρώπη. Έχουν σχεδόν αποκλειστεί οι διανομείς στην Αγγλία και στην Αμερική, με άλλα λόγια είναι η πρώτη ταινία από το 1981 του Αμερικάνου σκηνοθέτη που επισήμως δε θα προβληθεί σε αυτές τις χώρες, θα βρει το κοινό της κυρίως στην Ευρώπη, στην οποία ο Allen πάντα έβρισκε φανατικούς οπαδούς.

Αποτέλεσμα εικόνας για a rainy day in new york

Ο σκηνοθέτης που έχει κάνει σε όλη του την καριέρα μόνο ταινίες κωμωδίες, αυτή τη φορά βλέπει πιο καθαρά τα μεγάλα λογοτεχνικά έργα, όπως αυτά του Ευγένιου Ο’ Νιλ, κάνει μία κωμωδία που σατιρίζει τη δύναμη του χρήματος και της εξουσίας, χρησιμοποιώντας εξαιρετικούς ηθοποιούς στους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Ο Thimothee Chalamet παίζει το Γκάτσμπι, φοιτητή κολεγίου, που αποφασίζει να ζήσει δύο μέρες στη Νέα Υόρκη, με ρομαντική διάθεση. Ο χαρακτήρας αυτός αναπτύσσεται με μεγάλη ακρίβεια, θα μπορούσαμε να πούμε ότι μπορεί να είχε βγει από ένα μυθιστόρημα του Σκοτ Φιτζέραλντ, έχει όμως έναν επιθετικό τόνο στη συμπεριφορά του, ο οποίος υπονοείται.

Η φίλη του, η Άσλεϊ, εδώ η Elle Fanning την ενσαρκώνει υπέροχα, ταξιδεύει μαζί του στη Νέα Υόρκη. Θέλει να βρει το σκηνοθέτη Ρόλαντ Πόλαρντ και να κάνει μία συνέντευξη μαζί του. Ο Γκάτσμπι θα της δείξει τα αξιοθέατα της πόλης, αν όλα πήγαιναν καλά και έμενε μαζί του, αυτό το διάστημα, στη Νέα Υόρκη. Η τροπή που παίρνει η αφήγηση πλησιάζει το τυχαίο, την απρόσμενη εξέλιξη που αλλάζει τα πάντα, φέρνει τα πάνω κάτω και ανανεώνει το ενδιαφέρον του θεατή.
Ακολουθούν διαφορετικές πορείες και αυτό θα τους οδηγήσει σε αποκλίσεις της κοινής τους σχεδιασμένη διαμονής. Η Σάνον θα συναντήσει το Γκάτσμπι και θα ανάψει η φλόγα του έρωτα ανάμεσά τους, απρόσμενα, οδηγώντας το νεαρό σε μία ευχάριστη τροπή, ενώ η Άσλεϊ τα έχει βρει λίγο σκούρα στην επαγγελματική της συνάντηση. Εδώ ο έρωτας είναι το στοιχείο που «κανονίζει» την τροπή των γεγονότων, αλλάζει τις συμπεριφορές των νεαρών ανθρώπων, η ζωή τους ακολουθεί διαφορετικούς δρόμους.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Woody Allen χρησιμοποιεί το αφηγηματικό εύρημα της τύχης ή της τυχαίας συμπεριφοράς για να αναπτύξει την αφήγησή του. Είναι η πρώτη φορά, μετά από πολλά χρόνια, που ο Allen ξαναβρίσκει τον παλιό καλό εαυτό του, αναλύει συμπεριφορές με οξυδέρκεια, σατιρίζει εύστοχα, βρίσκεται μέσα στην εποχή μας, την αναλύει τόσο όμορφα που η κωμωδία του γίνεται, μοιραία, μαύρη, πικρόχολη, αν θέλετε, αναδεικνύει με πλάγιο τρόπο το πρόβλημα της εποχής μας που θέλει τον άνθρωπο να είναι ένα πιόνι στα παιχνίδια της εξουσίας όπου το χρήμα προσπαθεί να κανονίσει την εξέλιξη των σχέσεων.

Jude Law Elle Fanning

Παρά το προχωρημένο της ηλικίας του, ο Αμερικάνος σκηνοθέτης καταφέρνει να δομήσει μία επίκαιρη αφήγηση, με μοντέρνο τρόπο, χωρίς να γυρίσει την πλάτη του στην κλασική αφήγηση, χρησιμοποιώντας από αυτή τις δομές μόνο που είναι αναγκαίες για να αποδώσει τη δύναμη των συμπεριφορών που θα αποδώσουν την αλλοτρίωση των σχέσεων, τη θέση του ανθρώπου που θα βρεθεί στο περιθώριο της κοινωνίας, θα δει την αδυναμία του να καθορίσει τη «μοίρα» του. Με έμμεσο τρόπο μας καλεί να πάρουμε την τύχη μας στα χέρια μας, να αντισταθούμε στη χειραγώγηση του ανθρώπου ως μαριονέτα, να μπορέσουμε εμείς να καθορίσουμε τις συμπεριφορές μας, να μην ακολουθήσουμε την πεπατημένη, ως ένα τρόπο αντίστασης στον ισοπεδωτικό και σαρωτικό άνεμο που δοκιμάζει την κοινωνία της εποχής μας.

  • ΜΙΑ ΒΡΟΧΕΡΗ ΜΕΡΑ ΣΤΗ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ
  • (A RAINY DAY IN NEW YORK)
  • Σκηνοθεσία: Woody Allen
  • Σενάριο: Woody Allen
  • Φωτογραφία: Vittorio Storaro
  • Μοντάζ: Alisa Lepselter
  • Ήχος: Bryant Musgrove, Thomas Varga
  • Παραγωγοί: Erika Aronson, Letty Aronson, Helen Robin
  • Παίζουν: Timothée Chalamet (Γκάτσμπι), Rebecca Hall (Κόνι), Elle Fanning (Άσλεϊ), Kelly Rohrbach (Τέρι), Jude Law (Τεντ Νταβίντοφ), Liev Schreiber (Ρόλαντ Πόλαρντ), Selena Gomez (Σάνον), Diego Luna (Φρανσίσκο Βέγκα), Cherry Jones (μητέρα του Γκάτσμπι), Annaleigh Ashford (Λίλι)
  • Χώρα παραγωγής: ΗΠΑ
  • Γλώσσα: αγγλικά
  • Είδος: κωμωδία
  • Έτος παραγωγής: 2019
  • Διάρκεια: 92΄
  • Ημερομηνία πρώτης προβολής: 22/8/2019
  • Εταιρεία διανομής: Odeon.

Περισσότερες πληροφορίες για τους συντελεστές και τα τεχνικά χαρακτηριστικά: διαβάστε εδώ.

Share this
The following two tabs change content below.
Γιάννης Φραγκούλης
Ο Γιάννης Φραγκούλης γεννήθηκε στην Αθήνα, το 1960. Σπούδασε χημεία και φωτογραφία στην ΑΚΤΟ. Παρακολούθησε σεμινάρια σημειωτικής, στο Ελληνοαμερικάνικο Κολλέγιο. Το 2009 τέλειωσε το Master in Arts, από το Middlesex University, με θέμα της διατριβής του, «Ο μύθος, μια αφηγηματική διακειμενικότητα». Το 1989 άρχισε να αρθρογραφεί και το 1990 ξεκίνησε να γράφει κριτικές κινηματογράφου. Το 1992 έγινε μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου και της FIPRESCI. Το 1994 έγινε μέλος του «Μικρό» (Σωματείο για την ταινία μικρού μήκους), Το 2000 ξεκίνησε να διδάσκει σε σεμινάρια κινηματογράφου. Συμμετείχε σε κριτικές επιτροπές κινηματογράφου. Είναι επιστημονικός σύμβουλος του Εργαστηρίου Almakalma, το οποίο ερευνά τον Ενιαίο Παραστατικό Χώρο. Κείμενά του έχουν δημοσιευτεί στην εφημερίδα Εξόρμηση, στο Μανδραγόρα, στην Ουτοπία, στο Αλμανάκ της ΠΕΚΚ κ.ά. Ίδρυσε το περιοδικό «αντι-Κινηματογράφος», το 1992, το περιοδικό «Κινηματογράφος και Επικοινωνία», το 2000. Επιμελήθηκε και συνπαρουσίασε την εκπομπή «Cineπλάνο», στο 902TV. Ήταν υπεύθυνος για διαδικτυακούς τόπους Ίδρυσε και διευθύνει τους διαδικτυακούς τόπους www.filmandtheater.gr και το www.thessalonikinfo.gr. Έχει μεταφράσει το βιβλίο του Jean Mitry, «Ο ρυθμός και η μουσική στον κινηματογράφο», έχει γράψει τα βιβλία «Η κωμωδία στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο», εκδ. Έλευσις, το 2006, «Τι είναι ο κινηματογράφος;», εκδ. Κέντρο Πολιτιστικών Μελετών, «Κώστας Φέρρης», εκδ. της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών. Έχει οργανώσει διάφορες εκδηλώσεις, όπως το Αφιέρωμα στον Παλαιστινιακό Κινηματογράφο, το 2002, την Εβδομάδα Κλασικού Ιαπωνικού Κινηματογράφου κ.ά. Είναι ιδρυτής της Κινηματογραφικής Λέσχης Solaris, η οποία δραστηριοποιείται στη Θεσσαλονίκη. Διευθύνει το Αφηγηματικό Εργαστήριο Fabula, που ερευνά τον Ενιαίο Παραστατικό Χώρο. Έχει σκηνοθετήσει τρείς ταινίες μικρού μήκους, οι δύο πτυχιακές για το Master στο πανεπιστήμιο Middlesex, και την ταινία-ντοκιμαντέρ «Στιγμή απολιθωμένη».

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή